Όχι, δεν θα σας χαρίσω το μίσος μου… - Φαιακία

Όχι, δεν θα σας χαρίσω το μίσος μου…

Με αφορ­μή τα Παρι­σι­νά, η φίλ­τα­τη Νέλυ Δεμέ­στι­χα γρά­φει και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει.
 Η  ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
   (Όχι δεν θα  σας χαρί­σω  το μίσος μου)

Δείγ­μα  υψη­λής πολι­τι­κής  γρα­φής και
 Thesis απέ­στει­λε  στους δολο­φό­νους  της συντρό­φου του ο
 Αντουάν Λει­ρίς  δημο­σιο­γρά­φος  του εκλε­κτι­κού σινε­φίλ France
bleu.
 H  Ελέν Μυγιάλ  εργα­ζό­ταν  στο ίδιο
κανά­λι σαν μακι­γιέρ  και είναι από τα θύμα­τα του Μπα-τα-κλάν  της
παρελ­θού­σας Παρα­σκευ­ής.
 
Τι ειρω­νία!!! Το όνο­μα της σάλ­λας, που έπαι­ζαν  οι Eagles of
Death Metal   είναι λέξη εβραϊ­κή και σημαί­νει: 
Ασυ­νή­θι­στος Εξο­πλι­σμός – Σύνερ­γα, κι είναι τίτλος Οπερέτας
 του Όφενπμαχ * 
Ο  Αντουάν  διδά­σκει εμάς τις
ρομα­ντι­κές κι ευέ­ξα­πτες  υπάρ­ξεις  του Νότου ότι η Υψη­λή πολιτική
 δεν παί­ζε­ται   στα διπλω­μα­τι­κά σαλό­νια.
 Είναι  στά­ση ζωής απέ­να­ντι στη βία τον
εξα­να­γκα­σμό  τη κατα­πί­ε­ση οιασ­δή­πο­τε μορ­φής  είναι άμυ­να κι
αντε­πί­θε­ση  στην Ήττα.
   Το κεί­με­νο που ακο­λου­θεί  είναι μετά­φρα­ση από
την σελί­δα του στο Διαδίκτυο.
   
“Το από­γευ­μα της Παρα­σκευ­ής κλέ­ψα­τε τη ζωή ενός σπάνιου
ανθρώ­που, του έρω­τα της ζωής μου, της μητέ­ρας του γιου μου, αλλά δεν θα σας
μισή­σω. 
Δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν θέλω να ξέρω, είστε ψυχι­κά νεκροί. Αν ο Θεός στο όνο­μα του οποί­ου δολο­φο­νεί­τε τυφλά, μας έπλασε
κατ’εικόνα και καθ΄ομοίωση, κάθε σφαί­ρα στο κορ­μί της συζύ­γου μου είναι μία
πλη­γή στην καρ­διά του. 
Επο­μέ­νως, όχι, δεν θα σας δώσω την ικα­νο­ποί­η­ση να σας
μισή­σω.
 Προ­φα­νώς το θέλε­τε, αλλά το να απα­ντή­σω στο μίσος με οργή θα
ήταν σαν να ενδί­δω στην ίδια αδια­φο­ρία που σας έκα­νε αυτό που είστε.
 Θα θέλα­τε να φοβη­θώ, να βλέ­πω τους συμπο­λί­τες μου με
καχυ­πο­ψία, να θυσιά­σω την ελευ­θε­ρία μου για την ασφά­λεια.
 Χάσα­τε… Ο ίδιος παί­κτης είναι ακό­μη στο παι­χνί­δι. Την είδα σήμε­ρα το πρωί. Επι­τέ­λους, έπει­τα από μερό­νυ­χτα αναμονής. 
Ήταν το ίδιο όμορ­φη όπως όταν έφυ­γε το από­γευ­μα της
Παρα­σκευ­ής, το ίδιο όμορ­φη με τότε που την ερω­τεύ­τη­κα τρε­λά πριν από
του­λά­χι­στον 12 χρό­νια. Φυσι­κά και είμαι συντε­τριμ­μέ­νος, σας χαρί­ζω αυτή τη
μικρή ικα­νο­ποί­η­ση, αλλά δεν θα διαρ­κέ­σει πολύ. 
Το ξέρω ότι θα είναι μαζί μας κάθε μέρα και θα
ξανα­συ­να­ντη­θού­με στον παρά­δει­σο με ελεύ­θε­ρη την ψυχή μας που εσείς ποτέ δεν θα
έχετε.
Οι δυο μας -ο γιος μου κι εγώ- θα είμα­στε πιο δυνατοί
από όλους τους στρα­τούς του κόσμου. 
 Δεν μπο­ρώ να σπα­τα­λή­σω άλλο χρό­νο για εσάς γιατί
πρέ­πει να γυρί­σω στον γιο μου που μόλις ξύπνη­σε. 
Είναι μόλις 17 μηνών, θα φάει το πρω­ι­νό του, όπως
κάθε μέρα, μετά θα παί­ξου­με, όπως κάθε μέρα, και για όλη του τη ζωή αυτό το
μικρό αγό­ρι θα σας προ­σβάλ­λει με το να είναι χαρού­με­νο και ελεύ­θε­ρο. 
Για­τί δεν θα σας χαρί­σει ούτε εκεί­νος το μίσος του”
Ό,τι να προ­σθέ­σει ή να σχο­λιά­σει  κάποιος είναι  βαρύς πλε­ο­να­σμός. Αυτό το μικρό κεί­με­νο ενός πολί­τη της μπο­ρού­σε να είναι η σημαία της V Γαλ­λι­κής Δημο­κρα­τί­ας σήμερα.
 *Πρό­κει­ται  γιά  μονό­πρα­κτη παρω­δία του
1855  μία   chinoiserie musical σε μισοι­τα­λι­κά  μισοαραβικά
 και μαρ­σε­γιέ­ζι­κα  που δια­κω­μω­δεί τις μεγά­λες Όπερες.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted