Στο κέντρο του κύκλου… - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Στο κέντρο του κύκλου…

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Επί­και­ρο, εστια­σμέ­νο και με χαρ­τα­κτη­ρι­στι­κό παρά­δειγ­μα τα πολι­τι­κά δεδο­μέ­να του και­ρού είναι το κεί­με­νο του φίλ­τα­του Θανά­ση Σκα­μνά­κη, που αντι­γρά­γου­με από την ISKRA και θερ­μό­τα­τα προτείνουμε…

ΝΕΑ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΝΕΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ


ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΣΚΑΜΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΝ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ (11/11)
Για το Γιάν­νη Ρίτσο  
Μια εισα­γω­γι­κή ανα­φο­ρά εκτός θέμα­τος αλλά εντός του βαθύ­τε­ρου εαυ­τού μας.
Σήμε­ρα, 11 Νοέμ­βρη, είναι η μέρα που το 1990 πέθα­νε ο Γιάν­νης Ρίτσος. Πριν 25 χρό­νια ακριβώς.
Είναι ένας μεγά­λος ποι­η­τής κι ήταν ένας συνει­δη­τός κομμουνιστής.
Οι ήττες που έζη­σε τον έκα­ναν σοφό. Την τελευ­ταία δεν άντε­ξε να την αντι­με­τω­πί­σει. Χρεια­ζό­ταν πολύ χρό­νο και δεν είχε.
Κι απο­φά­σι­σε ουσια­στι­κά να αποχωρήσει. 
Θα δανει­στώ, και θα δια­βά­σω ως συμ­βο­λι­κή υπεν­θύ­μι­ση, κάποιους στί­χους από το ποί­η­μα του «Ισμή­νη», όπου η Ισμή­νη μιλά­ει για την αδερ­φή της, την Αντιγόνη: 
«πάντο­τε μ’ ενδιέ­φε­ραν οι φλό­γες με τις εύκαμ­πτες χορευ­τι­κές κινήσεις …
… και μετά το ευγε­νι­κό τους λύγισμα
μέσα σε μια βαθειά κατά­νυ­ξη, κι όχι ταπείνωση.
Το λύγι­σμα είναι θαρ­ρώ το μέτρο του ύψους.
Οι πάντα φοβι­σμέ­νοι δεν έχουν τη δύνα­μη (καθώς λόγου χάρη η αδερ­φή μου) να σκύψουν,
και το ύψος τους είναι μια παγω­μέ­νη ακαμψία.
Ποιά η περη­φά­νεια τους, λοι­πόν; Ποιά η αρε­τή τους; 
Ώ, η αδερ­φή μου ρύθ­μι­ζε τα πάντα μ’ ένα π ρ έ π ε ι  ή  δ ε ν  π ρ έ π ε ι…» 
* * *      
1. Οι 5, αυτό το κουι­ντέ­το που παρου­σιά­ζε­ται ενώ­πιόν σας, έχου­με μακρά πορεία. 
Με κάποιο τρό­πο οι τέσ­σε­ρεις ομι­λη­τές ήταν ανα­γκαία επιλογή. 
Το οποίο πιστο­ποιεί πως, καθώς άνθρω­ποι από το παρελ­θόν έρχο­νται να μιλή­σουν για το μέλ­λον, το όλο εγχεί­ρη­μα ήδη μπά­ζει κάποια νερά. 
Κατό­πιν τού­του είπα­με να ολο­κλη­ρώ­σου­με τον συμ­βο­λι­σμό παρα­κα­λώ­ντας έναν ακό­μα προ­ερ­χό­με­νον από εκεί­νο το παρελ­θόν να διευ­θύ­νει τη συζήτηση. 
Έτσι, για να πιστο­ποι­ή­σου­με την ειρω­νεία, πως χρειά­στη­καν 26 χρό­νια προ­κει­μέ­νου να καθί­σουν στο ίδιο τρα­πέ­ζι πέντε άνθρω­ποι που ήσαν μέλη της ΚΕ του ίδιου κόμματος. 
Με όσους συνειρ­μούς αυτό συνεπάγεται. 
2. Το Kommon πήρε την πρω­το­βου­λία αυτής της συνά­ντη­σης, που είναι η πρώ­τη μετά τις εκλο­γές, και ελπί­ζω όχι η τελευταία. 
Επι­δί­ω­ξή μας δεν είναι να παρα­κο­λου­θή­σου­με εδώ παράλ­λη­λους μονολόγους. 
Θέλου­με να βγουν συμπε­ρά­σμα­τα. Και κυρί­ως να δοθεί με καθα­ρές κου­βέ­ντες απά­ντη­ση στο κεντρι­κό ερώ­τη­μα: υπάρ­χει απά­ντη­ση;  
Και να υπάρ­ξει συνέ­χεια αυτής της συζή­τη­σης. Σε ανοι­χτές αίθου­σες ή σε συνα­ντή­σεις των οργανώσεων. 
3. Όμως, προ­ϋ­πό­θε­ση για τα περαι­τέ­ρω είναι η εκτί­μη­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που δια­μορ­φώ­θη­κε μετά τις εκλο­γές.  
Το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα – και όχι μόνο – είναι για την Αρι­στε­ρά σοβα­ρή ήττα που μπο­ρεί να κατα­στεί μοι­ραία, δηλ. να γίνει ήττα με ιστο­ρι­κό-στρα­τη­γι­κό βάθος.  
Μια μερί­δα αξιο­πρέ­πειας ή η περιο­ρι­σμέ­νη εκλο­γι­κή δύνα­μη, που διέ­σω­σαν κάποιοι σχη­μα­τι­σμοί, δεν μπο­ρεί να είναι πηγή αυτα­ρέ­σκειας και ενθου­σια­σμού, αλλά περι­συλ­λο­γής και εφό­διο για την τωρι­νή δύσκο­λη φάση. 
Τι έφται­ξε;
Μπο­ρού­σαν τα πράγ­μα­τα να είχαν αλλιώς εξελιχθεί;
Μπο­ρού­σα­με να ανα­τρέ­ψου­με την κατάσταση;
Μπο­ρού­σα­με έστω να είχα­με δια­μορ­φώ­σει κάποιες καλύ­τε­ρες πρού­πο­θέ­σεις για το παρόν; 
Αυτά είναι ερω­τή­μα­τα που θέτουν οι αρι­στε­ροί άνθρωποι.
Όχι μονο οι δια­ψευ­σμέ­νοι αλλά και εκεί­νοι που ακό­μα ελπίζουν. 
Και απαι­τούν απά­ντη­ση.  
Είναι η ώρα, λένε, να κηρύ­ξου­με κατά­στα­ση έκτα­της ανά­γκης για το λαϊ­κό κίνη­μα και την Αρι­στε­ρά.  
Δίνω ίσως δρα­μα­τι­κό τόνο στις επισημάνσεις.
Δεν θα χρεια­ζό­ταν αν οι πολι­τι­κές δυνά­μεις της Αρι­στε­ράς έδει­χναν πως σκέ­φτο­νταιόπως χιλιά­δες αρι­στε­ροί.  
Όμως δυστυ­χώς, αλλού περισ­σό­τε­ρο κι αλλού λιγό­τε­ρο επι­κρα­τεί μια ηπιότητα,επιεικώς, σχε­τι­κά με την κατά­στα­ση που ζούμε. 
Και η απο­γο­ή­τευ­ση απλώ­νε­ται, και είναι περισ­σό­τε­ρο από φανερή. 
Χρειά­ζε­ται ανά­τα­ξη του κινή­μα­τος, ανά­τα­ξη των διαθέσεων.
Μια νέα πεποί­θη­ση και μια νέα οργάνωση. 
4. Είναι βέβαιο πως πρέ­πει να ξεκι­νή­σου­με από μια ακρι­βο­λο­γη­μέ­νη εκτί­μη­ση τουπως φτά­σα­με ως εδώ. Ας μεί­νω σε μερι­κές μόνο επι­ση­μάν­σεις που θεω­ρώ καίριες. 
Η σημε­ρι­νή ήττα ήταν συνε­πα­κό­λου­θο μιας συνε­χούς αδυ­να­μί­ας της ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς να αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις της επο­χής της κρίσης. 
Παρου­σιά­στη­καν σοβα­ρές δυνα­τό­τη­τες από το μεγά­λης σημα­σί­ας εργα­τι­κό και λαϊ­κό κίνη­μα του 2010-12. 
Ο τρό­πος που τις αντι­με­τω­πί­σα­με, έδει­ξε πως ήμα­σταν ανέ­τοι­μοι και ανε­παρ­κείς πολι­τι­κά και στρα­τη­γι­κά να δώσου­με σε αυτό το κίνη­μα περιε­χό­με­νο και προοπτική. 
Κι έτσι αφή­σα­με ανοι­χτό πεδίο στην ρεφορ­μι­στι­κή αυτα­πά­τη του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρ­χή­σει και να εκτι­να­χθεί ως την κυβέρνηση. 
Αλλά η ασυ­νέ­πειά μας στα ιστο­ρι­κά ραντε­βού είναι συνε­πής.  
Ας πάρου­με την υπό­θε­ση το δημο­ψη­φί­σμα­τος. Μια μεγά­λη ανά­τα­ση που υπο­νο­μεύ­θη­κε και ανα­τρά­πη­κε μ’ ένα μοντέρ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα, στο οποίο συνα­σπί­στη­κε ο αστι­κός κόσμος, διε­θνής και εγχώριος. 
Ένα πρα­ξι­κό­πη­μα που δεν αξιο­λο­γή­σα­με και δεν κινη­θή­κα­με να απο­τρέ­ψου­με ή έστω να κάνου­με να πλη­ρω­θεί ακρι­βά από τις δυνά­μεις που το πραγματοποίησαν. 
Ακό­μα και τώρα δεν το έχου­με αξιο­λο­γή­σει.  
Η αστι­κή τάξη, για πρώ­τη φορά στα πολ­λά τελευ­ταία χρό­νια τόσο ωμά και τόσο ανοι­χτά εξέ­φρα­σε την συγκρου­σια­κή της διά­θε­ση. Κυρί­ως έδει­ξε πως ξέρει να οργανώνεται.
Μας δίδα­ξε.
Συγκρό­τη­σε μια ενιαία επι­τρο­πή για το ΝΑΙ. 
Το ΟΧΙ δεν μπό­ρε­σε να συγκρο­τή­σει δική του επι­τρο­πή.  
Δεν το επεδίωξε.
Ούτε οι δυνά­μεις που ήθε­λαν να το υπο­στη­ρί­ξουν με από­λυ­τη συνέπεια. 
Αν είχε συγκρο­τη­θεί θα ήταν άλλη η αφε­τη­ρία εκκί­νη­σης της αντί­στα­σης κατά του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος Τσί­πρα-ΣΥΡΙ­ΖΑ-αστι­κής τάξης-ΕΕ-ΗΠΑ. 
Θα είχε δημιουρ­γή­σει καλύ­τε­ρους όρους για την ενω­τι­κή διε­ξα­γω­γή των αγώ­νων και η εκλο­γι­κή συνερ­γα­σία θα αντι­με­τω­πι­ζό­ταν ως δύνα­μη του κινή­μα­τος πρω­τί­στωςκαι δευ­τε­ρευό­ντως με κομ­μα­τι­κές κατα­τά­ξεις και υπολογισμούς. 
Αλλά, ακό­μα και τώρα δεν ανα­ζη­τού­με ενιαί­ες μορ­φές οργά­νω­σης και δράσης. 
Αντί­θε­τα, στην πορεία αυτών των χρό­νων, δια­λύ­σα­με τις μορ­φές που είχα­με συγκρο­τή­σει και οι οποί­ες έπαι­ξαν μέγι­στο ρόλο στο κίνη­μα αντί­στα­σης του 2010-12, με προ­ε­ξάρ­χο­ντα το Συντο­νι­σμό Πρω­το­βάθ­μιων Σωματείων. 
Άλλοι, από εκεί­νους που συμ­με­τεί­χαν, προ­τί­μη­σαν να στρα­φούν προς τις κυβερ­νη­τι­κές φιλο­δο­ξί­ες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλοι ανα­ζή­τη­σαν μια αφη­ρη­μέ­νη, πιο καθα­ρή ταξικότητα. 
Το απο­τέ­λε­σμα είναι ορατό. 
Ούτε κυβερ­νη­τι­κές λύσεις ευο­δώ­θη­καν ούτε η μεγα­λύ­τε­ρη ταξι­κό­τη­τα εξα­σφα­λί­στη­κε. Απλώς χορεύ­ου­με σε κενό.    
5. Η αυτο­κρι­τι­κή τοπο­θέ­τη­ση είναι ανα­γκαίο βήμα για την ωρί­μαν­ση μιας νέας προ­σέγ­γι­σης των πραγ­μά­των και για τη χάρα­ξη μιας πολι­τι­κής που θα δίνει απά­ντη­ση στο κρί­σι­μο ερώτημα. 
Το ότι εδώ εκφρά­ζω μια ατο­μι­κό­τη­τα ή έστω μια ομά­δα περιο­ρι­σμέ­νης πολι­τι­κής ευθύ­νης σε σχέ­ση με τους πολι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, δεν με (μας) καθι­στά λιγό­τε­ρο συνυπεύθυνο(ους) για τα συμβάντα. 
Δεν αντι­λη­φθή­κα­με όλο το βάθος του προ­βλή­μα­τος, δεν κάνα­με τις ανα­γκαί­ες προ­τά­σεις, κυρί­ως μετά την εκτρο­πή του Ιου­λί­ου, και δεν υπε­ρα­σπι­στή­κα­με με το ανα­γκαίο σθέ­νος και ανε­ξαρ­τη­σία εκεί­νες τις προ­τά­σεις που θεω­ρού­σα­με σωστές.  

6. Τι κάνου­με τώρα; Οι εκτι­μή­σεις των πολι­τι­κών δυνά­με­ων που έχου­με δια­βά­σει ως τώρα, περι­στρέ­φο­νται γύρω από ζητή­μα­τα κυρί­ως εσω­τε­ρι­κών συσχε­τι­σμών.  

Λένε:
Δεν έφτα­σε ο χρό­νος, ή δεν μας κατά­λα­βαν καλά.
Χρειά­ζε­ται να κερ­δί­σου­με χρό­νο και να κάνου­με κατα­νοη­τή τη γραμ­μή μας, τη σωστή γραμ­μή μας. 
Τώρα είναι η ώρα της ανα­συ­γκρό­τη­σης, της ισχυ­ρο­ποί­η­σης μας. 
Κι αφού δυνα­μώ­σου­με θα βγού­με στην αγο­ρά της ενό­τη­τας.  
Οι πολι­τι­κές συμ­φω­νί­ες και συμπο­ρεύ­σεις δεν έχουν τίπο­τα να προ­σθέ­σουν και να προσφέρουν. 
Λένε.  
Έτσι, η ανα­ζή­τη­ση της πολι­τι­κής συνερ­γα­σί­ας και του πολι­τι­κού μετώ­που εκπί­πτει, προς το παρόν του­λά­χι­στον, στην ιδέα της κοι­νής δρά­σης.    
7. Όσον αφο­ρά τη δική μας γνώ­μη  
Από τη σκο­πιά μας είναι μιάς εξ αρχής ανα­γκαία η υπο­γράμ­μι­ση πως μετά τη στρα­τη­γι­κή ήττα που υπέ­στη το κομ­μου­νι­στι­κό κίνη­μα το 1989, υπάρ­χει κρί­ση σκοπού.
Ο σκο­πός, κομ­μου­νι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, θόλω­σε τόσο που έγι­νε δυσ­διά­κρι­τος από τις εργα­τι­κές μάζες.
Ο κομ­μου­νι­σμός είναι εξο­ρι­σμέ­νος ή αυτός που προ­βάλ­λε­ται είναι στρεβλός. 
Η συχνή επα­νά­λη­ψη των λέξε­ων στα μανι­φέ­στα, βοη­θά­ει εμάς να δια­τη­ρού­με την επα­να­στα­τι­κή μας αδιαλ­λα­ξία και πιθα­νόν ετοι­μό­τη­τα, αλλά δεν κάνει περισ­σό­τε­ρο σαφές το όρα­μα στα μάτια των εργα­ζο­μέ­νων.  
Κι όμως αυτή η δυνα­τό­τη­τα είναι πιο δυνα­τό­τη­τα από ποτέ.
Αρκεί να πει­στούν εκτός από εμάς και οι άλλοι, και κυρί­ως η εργα­τι­κή τάξη. 
Αλλά …  
Αλλά η εργα­τι­κή τάξη είναι μια τάξη πραγματική.
Και ζητά πραγ­μα­τι­κές απα­ντή­σεις για να πει­στεί και να στρατευθεί.
Τόσο για το μέλ­λον, όσο και για το παρόν που μπο­ρεί να την οδη­γή­σει στο μέλλον. 
Ακό­μα όμως κι αν υπο­στη­ρί­ξου­με πως έχου­με χαρά­ξει με πλη­ρό­τη­τα το στρα­τη­γι­κό στό­χο απο­μέ­νει το εξ ίσου κρί­σι­μο να ορί­σου­με με ποιά πολι­τι­κή τακτι­κή θα τον προ­σεγ­γί­σου­με. Οπό­τε ξανα­γυ­ρί­ζου­με στα πεζά και καθη­με­ρι­νά και αγωνιώδη. 
Τώρα τι λέμε; Και κυρί­ως, τι κάνου­με;  
Μου έλε­γε προ­χθές κάποιος φίλος. Η κοι­νω­νία είναι απλω­μέ­νη κηρο­ζί­νη που περι­μέ­νει ένα σπίρ­το να εκρα­γεί ή μπο­ρεί και να εξα­τμι­στεί αφή­νο­ντας μόνο αναθυμιάσεις. 
Θα συνε­χί­σου­με να κατα­να­λώ­νου­με τα σπίρ­τα μας σε άφλε­κτα υλι­κά;  
Στο προη­γού­με­νο διά­στη­μα η εργα­τι­κή τάξη και το λαϊ­κό κίνη­μα δεν μπό­ρε­σε να εμφα­νι­στεί με ικα­νο­ποι­η­τι­κή συγκρότηση. 
Μπο­ρεί τώρα; Και πως;  
α/ Η σημε­ρι­νή κατά­στα­ση φέρ­νει αντι­κει­με­νι­κά στο προ­σκή­νιο το διπλό πολι­τι­κό ζήτη­μα: αφ’ ενός, τον αγώ­να για την επι­βί­ω­ση και τη ζωή, αφ’ ετέ­ρου, τον ανα­γκαίο διαρ­κή και απο­φα­σι­στι­κό αγώ­να για την ανα­τρο­πή, από τη σκο­πιά της εργα­τι­κής τάξης, της συνο­λι­κής επί­θε­σης.  
Γίνε­ται πρω­τεύ­ον ζήτη­μα η συγκρό­τη­ση παντού και με διά­φο­ρες μορ­φές του εργα­τι­κού κινή­μα­τος, το οποίο λόγω της φύσης και της οξύ­τη­τας των προ­βλη­μά­των πολι­τι­κο­ποιεί­ται με ραγδαί­ους ρυθμούς.
Για να μην περά­σει ο οδο­στρω­τή­ρας από πάνω μας, να μην περά­σει ο αντι­συν­δι­κα­λι­στι­κός νόμος, το ασφα­λι­στι­κό και τα λοι­πά μέτρα του 3ου μνημονίου. 
Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει συνε­πώς να έχει ως πολι­τι­κή τακτι­κή την κατά­κτη­ση θέσε­ωνυπέρ της εργα­τι­κής πολι­τι­κής, η οποία δεν θα αντι­κα­θι­στά την επι­δί­ω­ξη μιας τελι­κής ανα­μέ­τρη­σης αλλά θα προη­γεί­ται και θα την προ­ε­τοι­μά­ζει.  
Θέλου­με ένα κίνη­μα που θα διεκ­δι­κεί και θα κερ­δί­ζει μάχες αυξά­νο­ντας τους μισθούς σε βάρος των κερ­δών, διευ­ρύ­νο­ντας τη δημο­κρα­τία στους χώρους δου­λειάς και στην κοι­νω­νία σε βάρος το αυταρ­χι­σμού, μετα­το­πί­ζο­ντας τις διε­θνείς σχέ­σεις σε βάρος της ολο­κλη­ρω­τι­κής ολο­κλή­ρω­σης της ΕΕ και της Δια­τλα­ντι­κής Συμ­φω­νί­ας.  
Έχει, επο­μέ­νως, ζωτι­κή σημα­σία να υπάρ­ξουν μικρές έστω, επί μέρους, κατα­κτή­σεις και νίκες, που μπο­ρούν να ανα­πτε­ρώ­σουν το ηθι­κό και να δημιουρ­γή­σουν αυτοπεποίθηση. 
Βρι­σκό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι με μια σφο­δρή επί­θε­ση και είναι ανα­γκαίο αλλά και εφι­κτό αυτη η επί­θε­ση να σπά­σει σε ένα μέτω­πο του­λά­χι­στον.  
Καμιά κοι­νω­νι­κή τάξη, και πολύ περισ­σό­τε­ρο μια επα­να­στα­τι­κή τάξη, δεν μαθαί­νει χωρίς μικρές η μεγά­λες ήττες, αλλά και καμιά δεν προ­σεγ­γί­ζει την ανα­γκαιό­τη­τα και τη δυνα­τό­τη­τα της επα­να­στα­τι­κής ανα­τρο­πής μόνο μέσα από ήττες και συνε­χείς δια­ψεύ­σεις.  
Οφεί­λει επο­μέ­νως να έχει ως στα­θε­ρή πολι­τι­κή την πολι­τι­κή συγκέ­ντρω­σης ισχυ­ρών δυνά­με­ων από το χώρο της εργα­σί­ας και του πνεύ­μα­τος.  
Οι “άμε­σοι” εργα­τι­κοί στό­χοι και πολύ περισ­σό­τε­ρο οι υλι­κές νίκες, θα απο­τε­λούν το βασι­κό όπλο του κινή­μα­τος για τις αγω­νι­στι­κές κατα­κτή­σεις και αντι­στά­σεις του, σε μόνι­μη αντι­πα­ρά­θε­ση με την αδιαλ­λα­ξία και τους θεσμούς του συστήματος. 
Φτά­νει να τις διεκ­δι­κεί κανείς στα σοβα­ρά και να μη τις ευτε­λί­ζει. Και είναι όσο ποτέ ανα­γκαίο να μπούν κάτω από μια αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και εν τέλει επα­να­στα­τι­κή προ­ο­πτι­κή – αλλά αυτή ακρι­βώς είναι η δική μας δου­λειά.  
Στο κάτω-κάτω το κίνη­μα της κομ­μου­νι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης είναι η μόνη πραγ­μα­τι­κή κίνη­ση που περι­γε­λά τη μοι­ρο­λα­τρεία και την ακι­νη­σία και οδη­γεί αδιά­κο­πα στην κατάρ­γη­ση της κατε­στη­μέ­νης τάξης πραγ­μά­των, στο όνο­μα μιας κοι­νω­νί­ας με ελευ­θε­ρία, δικαιο­σύ­νη, ισό­τη­τα και αλληλεγγύη. 
Με αυτά δεί­χνουν να συμ­φω­νούν όλοι, του­λά­χι­στον όπως λένε και γράφουν. 
Πως όμως θα υλοποιηθούν;
Αυθόρ­μη­τα;
Χωρίς ρόλο των πολι­τι­κών δυνάμεων; 
β/ Τι εμπο­δί­ζει να υπάρ­ξει μια πολι­τι­κή συμ­φω­νία;  
Κίνη­μα και κοι­νή δρά­ση δεν μπο­ρεί ούτε να εκκι­νή­σει, ούτε να προ­κό­ψει, αν δεν δια­μορ­φώ­νει και δια­μορ­φώ­νε­ται ταυ­τό­χρο­να από μια πολι­τι­κή συμ­φω­νία για την ενο­ποί­η­ση των κινημάτων.
Μια συμ­φω­νία πάνω σε βαθύ­τε­ρους πολι­τι­κούς στό­χους, όπου ταυ­τό­χρο­να θα ανα­με­τρώ­νται στην πρά­ξη και μέσα στο κίνη­μα οι γραμ­μές και οι στρα­τη­γι­κές επιδιώξεις. 
Αυτή δεν είναι μια λενι­νι­στι­κή αντί­λη­ψη της πολι­τι­κής τακτικής; 
γ/ Πηγαί­νο­ντας στην αμέ­σως επό­με­νη πίστα, την πολι­τι­κή συμ­μα­χία πάνω σε ένα πρό­γραμ­μα, δια­τυ­πώ­νο­νται οι ποι­κί­λες και περί­πλο­κες ενστάσεις.
Υπάρ­χει σήμε­ρα τέτοιο πεδίο; 
Οι ηγε­σί­ες των δυνά­με­ων της ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, όλες, υπο­στη­ρί­ζουν πως όχι.  
Ίσως και να έχουν δίκιο. Αν κάτι δεν είναι έτοι­μο δεν μπο­ρεί να γίνει.
Με ό,τι σχό­λιο μπο­ρεί καθέ­νας να κάνει για την κατά­στα­σή μας, αυτή είναι, αυτοί είμα­στε. Όλοι λένε, να δυνα­μώ­σω εγώ πρώ­τα και μετά. Ας υπο­θέ­σου­με πως έχουν δίκιο. . 
Όμως, η συμ­φω­νία και η κοι­νή πρά­ξη στο κίνη­μα ωρι­μά­ζει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την πολι­τι­κή συμ­μα­χία και εν τέλει για ένα πολι­τι­κό μέτω­πο με πρό­γραμ­μα και αρχές. 
Αυτό είναι λοι­πόν το ζητούμενο.
Υπάρ­χουν διαφορές. 
Ρεφορ­μι­στι­κές αντι­λή­ψεις που κιν­δυ­νεύ­ουν να συμπα­ρα­σύ­ρουν για άλλη μια φορά το κίνη­μα στις αυτα­πά­τες και συνε­πώς σε μια νέα ήττα. 
Αλλά εν τέλει το ζήτη­μα δεν είναι πως να απο­κα­λύ­ψεις τους ρεφορ­μι­στές αλλά πως να συνερ­γα­στείς μαζί τους χωρίς να υπο­κύ­ψεις στη στρα­τη­γι­κή τους.  
δ/ Τα πράγ­μα­τα δεί­χνουν την ανά­γκη ενός σύγ­χρο­νου Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τοςπου θα σχε­διά­ζει, θα οργα­νώ­νει και θα καθο­δη­γεί το ανα­γκαίο μέτω­πο και θα οδη­γή­σει το κίνη­μα μέχρι την τελι­κή νίκη. 
Όμως, εμείς είμα­στε ακό­μα μικροί – και όχι κυρί­ως αριθ­μη­τι­κά – και ανέ­τοι­μοι.
Και για τη συγκρό­τη­ση ενός Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος δεν αρκεί η επι­θυ­μία ακό­μα και των καλύ­τε­ρων ανθρώπων. 
Τα τρία πράγ­μα­τα, το κίνη­μα, το μέτω­πο και το κόμ­μα θα ωρι­μά­ζουν και θα ανα­πτύσ­σο­νται μέσα στον ίδιο χώρο, στο κίνη­μα, και στον ίδιο χρό­νο, της δρά­σης.  
Με τον ιδιαί­τε­ρο ρόλο του καθε­νός, αλλά οπωσ­δή­πο­τε με την αλλη­λο­τρο­φο­δό­τη­σή τους. 
Το ΚΚΕ δεν βοή­θη­σε λιγό­τε­ρο τη συγκρό­τη­ση του ΕΑΜ απ’ όσο το ΕΑΜ τη συγκρό­τη­ση του ΚΚΕ.   
8. Το Kommon είναι μια ιστο­σε­λί­δα και προ­σπα­θεί να είναι ένα αυτό­νο­μο ρεύ­μα κομ­μου­νι­στι­κής σκέ­ψης, ανα­ζή­τη­σης και παρέμ­βα­σης.  
Όχι αντα­γω­νι­στι­κό αλλά συνα­γω­νι­στι­κό με τις υπάρ­χου­σες κινή­σεις και οργανώσεις. 
Σε μια επο­χή που το αίσθη­μα ιδιο­κτη­σί­ας έχει ανθί­σει εντός τους, ενώ οι ιδε­ο­λο­γι­κές ιδιο­κτη­σί­ες έχουν χάσει μεγά­λο μέρος της αξί­ας τους. 
Δεν διεκ­δι­κού­με πρω­το­πο­ρία, αλλά έναν ουσια­στι­κό διά­λο­γο και παρέμ­βα­ση των δυνά­με­ων κομ­μου­νι­στι­κής αναφοράς. 
Με αυτή την έννοια θέλου­με να συμ­βάλ­λου­με, γι’ αυτό ζητά­με τη βοή­θεια και συμ­βο­λή σας
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted