Η πολτοποίηση…

Στην μετα­χεί­ρι­ση των
βιβλί­ων ως χαρ­τιού προς ανα­κύ­κλω­ση εκ μέρους των τρα­πε­ζών, που οδή­γη­σαν σε
κατά­σχε­ση την περιου­σία χρε­ω­κο­πη­μέ­νων εκδο­τι­κών οίκων ανα­φέ­ρε­ται το άρθρο του
φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη.

Η πολ­το­ποί­η­ση…

Ο μεγά­λος Φράνσις
Φορντ Κόπο­λα στο αρι­στούρ­γη­μα του “Απο­κά­λυ­ψη τώρα”, στη σκη­νή του
περί­φη­μου «καλ­πα­σμού», δίνει σε δύο λεπτά και μόνο την αδιαμ­φι­σβή­τη­τη αλήθεια,
ότι ο φασι­σμός φοβά­ται τη μόρ­φω­ση, την πνευ­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια, τον πολιτισμό,
όπως ο διά­ο­λος το λιβά­νι, και γι’ αυτό ευκαι­ρί­ας δοθεί­σης του βάζει φωτιά ή τον
κάνει πολτό…

Το τελι­κό αποτέλεσμα
της πολ­το­ποί­η­σης είναι πως όλος αυτός ο πλού­τος της γνώ­σης όπως, το ταξί­δι στο
όνει­ρο, η ελπί­δα της ουτο­πί­ας, η αύρα της ποί­η­σης, δηλα­δή το: «Φως,
περισ­σό­τε­ρο φως…» όπως πρό­στα­ζε ο Γκαί­τε, να μη μοι­ρα­στεί σε βιβλιοθήκες
σχο­λεί­ων, πολι­τι­στι­κών συλ­λό­γων, φυλα­κών, στο Χαμό­γε­λο του παι­διού και σ’ άλλα
παρεμ­φε­ρή ιδρύ­μα­τα και οργανώσεις… 

Ο πολι­τι­σμός με τη
μορ­φή βιβλί­ου πρέ­πει μάλ­λον να πολ­το­ποι­η­θεί, ακο­λου­θώ­ντας τη μοί­ρα  ανθρώ­πων που η ζωή τους γίνε­ται πολ­τός, όταν
κάτω από ειδι­κές συν­θή­κες αδυ­να­τούν να πλη­ρώ­σουν τα πανω­τό­κια τους… 

Αδελ­φο­ξά­δελ­φες
εικό­νες κατα­στρο­φής πνευ­μα­τι­κού μόχθου, 
με τις φωτιές που καί­νε βιβλία, αναμ­μέ­νες από κεί­νους τους φαιοχίτωνες
που χόρευαν ηδο­νι­ζό­με­νοι απ’ τις σπί­θες της καιό­με­νης γνώσης…

Όμως, εκτός από την
παγκο­σμιο­ποί­η­ση της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ανθρω­πο­κτό­νας ζού­γκλας, υπάρ­χει και η
παγκο­σμιο­ποί­η­ση της ελπί­δας… Πριν λίγο και­ρό στη Βολι­βία του Μορά­λες, χθες στη
Χιλή και σήμε­ρα στο Περού! Η κόκ­κι­νη σημαία με έμβλη­μα το «Μολύ­βι», του νικητή
των εκλο­γών δασκά­λου αγρο­τι­κής σχο­λής στην πατρί­δα του Chonta, Πέδρο Καστίγιο,
γίνε­ται ελπί­δα των αναλ­φά­βη­των περου­βια­νών ιθα­γε­νών και κυμα­τί­ζει σε κτί­ρια και
καλύβες…

Αντί­πα­λος του
Καστί­γιο στην εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση, ήταν η κόρη του περι­βό­η­του Αλμπέρτο
Φου­τζι­μό­ρι, Κέι­κο. Η 46χρονη θυγα­τέ­ρα του κατα­δι­κα­σμέ­νου με 25ετή φυλάκιση
δικτά­το­ρα, για δια­φθο­ρά και εγκλή­μα­τα κατά της ανθρω­πό­τη­τας και ο γιος δύο
αγράμ­μα­των ιθα­γε­νών αγρο­τών, έδω­σαν μάχη ψήφο τη ψήφο μέχρι τη νικηφόρα
ανά­δει­ξη του 51χρονου δασκάλου!

Χαρα­κτη­ρι­στι­κό της
πόλω­σης, η γεω­γρα­φι­κή και κοι­νω­νι­κή κατα­νο­μή των ψήφων. Ο φτωχοδάσκαλος
Καστί­γιο σάρω­σε στις νότιες επαρ­χί­ες, όπου φτω­χοί ιθα­γε­νείς των Άνδε­ων και της
περου­βια­νής Αμα­ζο­νί­ας ψήφι­σαν σαρω­τι­κά υπέρ του. Ενώ στις αστι­κές περιοχές,
κατά μήκος της ακτής του Ειρη­νι­κού και στα βόρεια της χώρας, επι­κρά­τη­σε η
Φουτζιμόρι.

Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι
πως η Κέι­κο Φου­τζι­μό­ρι μετά την παγί­ω­ση της ήττας της, αντι­με­τω­πί­ζει ποινή
κάθειρ­ξης 30 ετών για υπό­θε­ση δια­φθο­ράς – ξέπλυ­μα χρή­μα­τος – στο πλαί­σιο του
σκαν­δά­λου της “Οντε­μπρέχτ”, για την οποία ήδη εξέ­τι­σε 16 μήνες προφυλάκισης…

Παρ’ όλες αυτές τις
καθό­λου αμε­λη­τέ­ες δικα­στι­κές εκκρε­μό­τη­τες της εν λόγω κυρί­ας, η υποψηφιότητα
της στη­ρί­χτη­κε οικο­νο­μι­κά και οργα­νω­τι­κά από τα μεσαία στρώ­μα­τα αυτών των
αστι­κών περιο­χών! Έχο­ντας παράλ­λη­λα στη διά­θε­σή της όλα γενι­κά τα ΜΜΕ,
ιδιο­κτη­σί­ας επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων, να εξα­πο­λύ­ουν ένα τρο­μα­κτι­κό κήρυγ­μα για το
τι θα σήμαι­νε για το Περού αν γινό­ταν Βενε­ζου­έ­λα ή Κού­βα, προ­φη­τεύ­ο­ντας τη
δυστυ­χία από την «απει­λή του κομμουνισμού». 

Όπως υπο­στη­ρί­ζει ο
καθη­γη­τής Φιλο­σο­φί­ας στο Πανε­πι­στή­μιο “Pontifical Catholic” της Λίμα, Λέβι Ντελ
Αγουί­λα Μαρ­τσέ­να, «πέρα από τη χυδαία χει­ρα­γώ­γη­ση των ΜΜΕ, αυτό που εκφράζουν
είναι ο τρό­μος για την απώ­λεια των προ­νο­μια­κών θέσε­ων τους…» 

Πρό­κει­ται για την
παγκο­σμιο­ποί­η­ση του τρό­μου, που δια­χέ­ε­ται πλα­νη­τι­κά με τα ίδια ακρι­βώς συνθήματα,
με στό­χο την απο­τρο­πή μιας ενδε­χό­με­νης αλλα­γής από το διε­φθαρ­μέ­νο μοντέλο
κυριαρ­χί­ας… Με τη «πολ­το­ποί­η­ση» Λαών να παρα­μέ­νει η…  «τελι­κή λύση» για τα «παι­διά» της σχο­λής του
Σικά­γο του Μίλ­τον Φρίντμαν.