«Μαθήματα πολιτισμού» προς ανεπίδεκτους

Η φυσιο­γνω­μία της φωτο­γρα­φί­ας μας ανή­κει σε εξω­γή­ϊ­νο… Μην δίνε­τε σημα­σία, δεν μας αφο­ρά… Εν πάσει περι­πτώ­σει, το εξω­γή­ϊ­νο αυτό ον, που ακού­ει στο όνο­μα Ολι­βερ Ζαμίτ έχει την έκφρα­ση οδύ­νης, για­τί δικά μας (ομοει­δή) όντα του επι­γεί­ου παρα­δεί­σου της Μυκό­νου με κατάλ­λη­λα κτυ­πή­μα­τα … καθα­ρί­σα­νε τον 20χρονο γιο του Ντου­γιόν Ζαμίτ (Μαλ­τέ­ζι­κης ίσως κατα­γω­γής;) σε λίγα μόλις δευ­τε­ρό­λε­πτα. Για ανύ­παρ­κτη ή ασή­μα­ντη αφορ­μή…
… «Τέτοιου είδους φαι­νό­με­να απά­δουν του πολι­τι­σμού που η χώρα μας δίδα­ξε και διδά­σκει και πλήτ­τουν την εικό­να της στο εξω­τε­ρι­κό. Είμαι βέβαιος ότι οι Αρχές θα κινη­θούν με ταχύ­τα­τες δια­δι­κα­σί­ες, ώστε να γίνει ό,τι πρέ­πει για εκεί­νους που προ­κά­λε­σαν το βαρύ τραυ­μα­τι­σμό του Αυστρα­λού πολί­τη», δήλω­σε ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος Θ. Ρου­σό­που­λος… Σε λιγό­τε­ρο από 24 ώρες οι 3 στους 4 δρά­στες είναι ελεύ­θε­ροι με από­φα­ση ανα­κρι­τή και εισαγ­γε­λέα…. Ετσι, για να μην ξεχνιό­μα­στε και νομί­ζου­με, ότι…
Εξάλ­λου μία εκστρα­τεία υπε­ρά­σπι­σης των «παι­διών» παρα­κο­λου­θή­σα­με σε πολ­λά κανά­λια. Συχνά παρου­σια­ζό­με­νοι παρά­γο­ντες της δημό­σιας ζωής μας, ιδιο­κτή­τες νυχτε­ρι­νών κέντρων ή και άλλοι επι­χει­ρη­μα­τί­ες, από αυτούς που συγκρο­τούν τα πάνελ είτε συζη­τιέ­ται η επέμ­βα­ση των ΜΑΤ στο Πολυ­τε­χνείο είτε ο τελευ­ταί­ος έρω­τας της Μπέ­μπας Μπού­μπα, …εφώ­τι­σαν πολ­λές πλευ­ρές του ζητή­μα­τος: …κακιά στιγ­μή, τι να σου κάνουν τα παι­διά, κοι­νω­νι­κό έργο κάνουν, απο­τε­λούν τη βιτρί­να του μαγα­ζιού και φρο­ντί­ζουν για την καλή ψυχα­γω­γία των νέων… Ναι, τα ακού­σα­με όλα αυτά…
Ο τρα­γι­κός πατέ­ρας, είχε την συγκλο­νι­στι­κή ψυχραι­μία την ώρα του πιο αβά­στα­χτου πόνου (του γονιού, που ξεπρο­βο­δί­ζει το παι­δί του, σαν θύμα απί­στευ­της βαρ­βα­ρό­τη­τας, Ελλη­νι­κής προ­έ­λευ­σης) να:
-ξεχω­ρί­σει τους δρά­στες από τον υπό­λοι­πο ελλη­νι­κό λαό.
-εκφρά­σει ευχα­ρι­στί­ες προς για­τρούς και άλλους συμπα­ρα­στα­θέ­ντες.
-προ­σφέ­ρει όργα­να του εγκε­φα­λι­κά νεκρού παι­διού του σαν εργα­λεία ζωής σε πολ­λούς συναν­θρώ­πους ίδιας κατα­γω­γής με τους φονιά­δες του παι­διού του.

-κατα­θέ­σει την υψη­λή δια­μαρ­τυ­ρία του ήθους του απέ­να­ντι στην κτη­νώ­δη ισχύ των μυι­κών μαζών των ανθρω­ποει­δών φονιά­δων του γιού του.

Δεν άντε­ξε βέβαια και εξέ­φρα­σε την οργή του για την απε­λευ­θέ­ρω­ση τριών από τους τέσ­σε­ρεις δρά­στες. Εμείς, όμως … τσα­ντι­ζό­μα­στε με αυτά τα σχό­λια. Δεν το επι­τρέ­που­με. Ας αφή­σει ο ξένος τις μ….κίες με τις ευχα­ρι­στί­ες και τη δωρεά οργά­νων… Εμείς είμα­στε περή­φα­νοι και όταν μας τη δώσει, όπως την έδω­σε και στα «παι­διά» του ξενυ­χτά­δι­κου» …ξηγιό­μα­στε. Τόση προ­πό­νη­ση στα όργα­να και τόσα ανα­βο­λι­κά να πηγαί­νουν χαμέ­να… Θυμή­θη­κα την άπο­ψη φίλου, πως … «όταν ένας απο­λί­τι­στος σου ρίξει μία ρωχά­λα, έτσι, από συνή­θεια, …το πρό­βλη­μα δεν τόχει αυτός…. Τόχεις εσύ, που έφα­γες την ρωχά­λα»… Γι’ αυτό … μην μας κου­νιέ­ται και πολύ ο κ. Ολι­βερ Ζαμίτ.