Όταν ο Γιάννης-Πέτρος θέλει να ονομάζεται Μωάμεθ…

Εχουν γεν­νη­θεί την Γαλ­λία, παι­διά πρώ­της γενιάς μετα­να­στών από την Αλγε­ρία, το Μαρό­κο, την Τυνη­σία και άλλες Αρα­βι­κές πρώ­ην γαλ­λι­κές κτή­σεις. Τους δόθη­καν ονό­μα­τα όπως Γιάν­νης, Μάριος Πέτρος, Μαρία. Δείγ­μα διά­θε­σης προ­σαρ­μο­γής ή/και υπο­τα­γής στην κυρί­αρ­χη εθνι­κή κουλ­τού­ρα της χώρας υπο­δο­χής…
Σήμε­ρα λίγες δεκα­ε­τί­ες αργό­τε­ρα ένα κύμα δικα­στι­κών αιτή­σε­ων μετο­νο­μα­σί­ας (στην Γαλ­λία η μετο­νο­μα­σία απαι­τεί δικα­στι­κή πρά­ξη). Ο Λου­δο­βί­κος, ο Αλβέρ­τος και η Ναντίν ζητά­νε να γίνουν Αμπ­ντέλ, Σαϊντ και Ραχί­ντα. «Η εμφά­νι­σή μου βρί­σκε­ται σε αντί­φα­ση με την εμφά­νι­σή μου» ισχυ­ρί­ζε­ται ο Ζακ, 25 ετών, που ζητά­ει να υιο­θε­τή­σει όνο­μα της χώρας προ­έ­λευ­σης των γονιών του, της Αλγε­ρί­ας.
Τι δηλώ­νει άρα­γε αυτό το μαζι­κό αίτη­μα μετο­νο­μα­σιών; Η Γαλ­λία προ­βάλ­λο­νταν ως χώρα πρό­τυ­πο ανο­χής και έντα­ξης δια­φο­ρε­τι­κών εθνο­τή­των στα τελευ­ταία μετα-αποι­κια­κά χρό­νια. Πόσο αλή­θεια είναι αυτό άρα­γε; Αρκε­τοί κοι­νω­νιο­λό­γοι θεω­ρούν, πως κάτω από την «βιτρί­να» της έντα­ξης κρύ­βο­νταν έντε­χνα η απαί­τη­ση αφο­μοί­ω­σης στην κυρί­αρ­χη εθνι­κή κουλ­τού­ρα από την μία και η υπο­χρέ­ω­ση σε υπο­τα­γή από την άλλη.
«Εχω ανά­γκη να ξανα­βρώ τις ρίζες μου» δηλώ­νει νεα­ρή Γαλ­λο-Αρά­βισ­σα. Η δικα­στής αρνή­θη­κε να ικα­νο­ποι­ή­σει την αίτη­ση λέγο­ντας, ότι το δίκαιο δεν μπο­ρεί να προ­σαρ­μό­ζε­ται σε …ψυχο­λο­γι­κές κατα­στά­σεις.
Εχου­με λοι­πόν να κάνου­με με ένα κίνη­μα απο­κα­τά­στα­σης και ανα­γνώ­ρι­σης εθνι­κής συνεί­δη­σης την ίδια ώρα, που απο­τε­λεί δεδο­μέ­νο, ότι το ξενι­κής προ­έ­λευ­σης όνο­μα απο­τε­λεί σοβα­ρό ανα­σταλ­τι­κό χαρα­κτή­ρα στην κατά­λη­ψη θέσης εργα­σί­ας. Το «κίνη­μα» μετο­νο­μα­σιών φαί­νε­ται ότι δεν είναι άσχε­το με την επί­ση­μη απόρ­ρι­ψη της μαντύ­λας στα σχο­λεία, πριν από 3 χρό­νια. «Φταί­ει η γαλ­λι­κή πολι­τι­κή ενσω­μά­τω­σης» εκτι­μά ο πρό­ε­δρος της γνω­στής οργά­νω­σης: «SOS-ρατσι­σμός». Και συνε­χί­ζει: «Η πολι­τι­κή αυτή απορ­ρί­πτει, στιγ­μα­τί­ζει και απο­κλεί­ει μέσα σε γκέ­το. Και αυτό ενι­σχύ­ει τις τάσεις από­συρ­σης και απο­μο­νω­τι­σμού… Είναι δυνα­τόν η αλλα­γή ονό­μα­τος να αλλά­ξει τα πρά­μα­τα; … Είναι θλι­βε­ρό, που φτά­σα­με εκεί» κατα­λή­γει ο Γάλ­λος αγω­νι­στής κατά του ρατσι­σμού…
Ετσι και αλλιώς το Γαλ­λι­κό μοντέ­λο αφο­μοί­ω­σης δοκι­μά­ζε­ται σκλη­ρά. Τα γεγο­νό­τα των προ­α­στί­ων πριν 3 χρό­νια ήταν τρα­νή από­δει­ξη… Οι παρο­δι­κές εκτο­νώ­σεις δεν λύνουν έστω και αν κρύ­βουν κάπως το πρό­βλη­μα. Η … «ενσω­μα­τι­κή» δυνα­μι­κή της παγκο­σμιο­ποί­η­σης έχει κου­ρε­λια­στεί στην χώρα με την μεγα­λύ­τε­ρη παρά­δο­ση πολυ­ε­θνι­κής ανεκτικότητας…