Ψεύτικα δάκρυα…

“Ψάχνει” o φίλ­τα­τος Νίκος
Μητσιά­λης, πίσω από το κλά­μα των συνα­γω­νι­ζό­με­νων σε θλί­ψη ΜΜΕ, που βέβαια
συστη­μα­τι­κά απο­σιω­πούν τα αίτια αυτής της τρα­γω­δί­ας και άλλων παρόμοιων
συμ­βά­ντων… Παραθέτουμε. 

Ψεύ­τι­κα
δάκρυα…

Και πριν
ξεπλυ­θεί η άσφαλ­τος της Χαρι­λά­ου από το αίμα του 19χρονου Άλκη, ένας 14χρονος
μαζί με τον 15χρονο αδελ­φό του έπε­σαν θύμα­τα μιας νέας οπα­δι­κής βίας στην
παρα­λία της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Με κτυ­πή­μα­τα στο σώμα, στο κεφά­λι αλλά και αιμάτωμα
στο συκώ­τι ο 14χρονος γλύ­τω­σε τα χει­ρό­τε­ρα με την επέμ­βα­ση πολι­τών, ενώ ο
αδερ­φός του κατά­φε­ρε να ξεφύγει…

Σύμ­φω­να με
επί­ση­μα στοι­χεία, μόνο στη διάρ­κεια του 2021 κατα­γρά­φη­καν συνο­λι­κά 118
περι­στα­τι­κά άγριων συμπλο­κών μετα­ξύ οπα­δών αντί­πα­λων ομά­δων σε όλη την Ελλάδα,
με τραυ­μα­τι­σμούς και κατα­στρο­φές. Από αυτά τα επει­σό­δια 72 ξέσπα­σαν κατά τη
διάρ­κεια ή στο περι­θώ­ριο αθλη­τι­κών συνα­ντή­σε­ων, κυρί­ως ποδο­σφαι­ρι­κών και
ορι­σμέ­νων μπασκετικών.

Στη χρο­νιά που
μας απο­χαι­ρέ­τη­σε πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν και 46 συγκρού­σεις αντί­πα­λων ομά­δων χούλιγκανς
έξω από «λέσχες» οργα­νω­μέ­νων οπα­δών. Αρκε­τές απ’ αυτές αναρ­τή­θη­καν και σε
συγκε­κρι­μέ­να social media!

Περιέρ­γως τα
επα­να­λαμ­βα­νό­με­να επει­σό­δια δεν κίνη­σαν το ενδια­φέ­ρον των αρμο­δί­ων προκειμένου
να ερευ­νή­σουν σε βάθος τις αιτί­ες ύπαρ­ξης αυτών των συμ­μο­ριών. Εύκο­λα εξηγείται
η σιω­πή που επι­κρα­τεί στα κεντρι­κά τηλε-κάνα­λα για τη συχνό­τη­τα και την έκταση
των οπα­δι­κών συγκρού­σε­ων, την ίδια στιγ­μή που παρου­σιά­ζουν και ανα­λύ­ουν με κάθε
λεπτο­μέ­ρεια τις αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις που δημιουρ­γούν τα τρι­κά­κια του Ρουβίκωνα
στην… εύρυθ­μη λει­τουρ­γεία της καθε­στη­κυί­ας τάξης!

Παράλ­λη­λα, αυτές
οι συγκε­κρι­μέ­νες οπα­δι­κές οργα­νώ­σεις, δημιουρ­γή­μα­τα εκτός άλλων και μιας
«φίλα­θλης» δια­στρο­φής, έχει απο­δει­χθεί πως ως συγκοι­νω­νού­ντα δοχεία με
ναζι­στι­κά σχή­μα­τα, εκτε­λούν «υπό­γειες απο­στο­λές» σε κρί­σι­μες φάσεις της
κοι­νω­νι­κής ζωής…

Από­δει­ξη της
«πολε­μι­κής» οργά­νω­σης τους είναι πως μόνο μετά από κάποιο τρα­γι­κό συμ­βάν, όπως
η δολο­φο­νία του Άλκη, «ανα­κα­λύ­πτο­νται» σε συγκε­κρι­μέ­νες λέσχες τέτοιων οπαδών
πλή­θος «αθλη­τι­κών» οργά­νων όπως: ανα­δι­πλού­με­νοι σου­γιά­δες, κρά­νη, βεγγαλικά
χει­ρός, κρο­τί­δες, σιδη­ρο­γρο­θιές, μεταλ­λι­κοί σωλή­νες, ρόπα­λα και άλλα τέτοια…

Όπλα για ένα
συνε­χές οπα­δι­κό μακε­λειό με τραυ­μα­τι­σμέ­νους ακό­μα και με νεκρούς… Αυτά
συμ­βαί­νουν σε μια χώρα που οι κυβερ­νώ­ντες της ανη­συ­χούν σφό­δρα μόνο για τη βία
που θέλουν ν’ ανα­κα­λύ­πτουν στα Πανε­πι­στή­μια κατα­σκευά­ζο­ντας ειδι­κές αστυνομίες,
προ­κει­μέ­νου, όπως ελπί­ζουν, να φυλα­κί­σουν την ελεύ­θε­ρη σκέ­ψη και τη δημοκρατική
κινη­μα­τι­κή δράση…

Επι­βε­βαί­ω­ση των
παρα­πά­νω είναι πως απο­φεύ­γουν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν κάποια από τα μέτρα που πήραν
άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες που αντι­με­τώ­πι­σαν έντο­να αυτό το πρό­βλη­μα. Με ορό­ση­μο τα
τρα­γι­κά γεγο­νό­τα της 29ης Μαΐ­ου του 1985 η Βρε­τα­νία με μια σει­ρά αυστη­ρά μέτρα,
απάλ­λα­ξε ορι­στι­κά τα γήπε­δα της από αιμα­τη­ρά επει­σό­δια χού­λι­γκανς που στοίχιζαν
τη ζωή σε δεκά­δες φιλάθλους!

Είναι οπωσ­δή­πο­τε
άλλο πράγ­μα ο νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρος καπι­τα­λι­σμός του Λον­δρέ­ζι­κου Σίτυ και εντελώς
άλλο το Βαλ­κα­νι­κό μπά­χα­λο της αρπα­χτής! Ολι­γάρ­χες είναι και οι εκεί ιδιοκτήτες
των βρε­τα­νι­κών ποδο­σφαι­ρι­κών ομά­δων που συμ­φώ­νη­σαν απο­λύ­τως να εφαρ­μο­στούν τα
αυστη­ρά μέτρα της αλή­στου μνή­μης νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης Μάρ­γκα­ρετ, προ­στα­τεύ­ο­ντας τη
χρυ­σο­φό­ρα ποδο­σφαι­ρι­κή βιο­μη­χα­νία τους από ανε­ξέ­λεγ­κτους μεθυ­σμέ­νους βρετανούς
και αλλο­δα­πούς ταραξίες…

Εδώ ποιος ν’
απο­φα­σί­σει να εφαρ­μό­σει παρό­μοια αυστη­ρά μέτρα για να καθα­ρι­στεί το άθλη­μα από
άθλιους μαχαι­ρο­βγάλ­τες και τους καθο­δη­γη­τές τους; Τρέ­μουν στη ιδέα μήπως και
χάσουν ψηφα­λά­κια, ερχό­με­νοι και σε κόντρα με χοντρά συμφέροντα…

Σαν από έθιμο,
μετά από κάποιο τέτοιο τρα­γι­κό συμ­βάν, «ξυπνούν» συνει­δή­σεις επω­νύ­μων που
υπο­κρι­τι­κά ανα­ρω­τιού­νται: «για­τί επι­τρέ­ψα­με τα γήπε­δα του ποδο­σφαί­ρου και του
αθλη­τι­σμού να γίνουν εστί­ες του πιο ακραί­ου μίσους;» Μετά κλεί­νουν το σκηνικό
της τρα­γω­δί­ας, εκφρά­ζο­ντας, όπως πάντα, τη βαθιά τους θλί­ψη και την υπόσχεσή
για παρα­δειγ­μα­τι­κή τιμω­ρία των δραστών…