Τέτοια χρειαζόμαστε καθημερινά…

Εύλο­γο το αίτημα
για αυστη­ρή και παρα­δειγ­μα­τι­κή τιμω­ρία των δρα­στών της φονι­κής δολο­φο­νι­κής επίθεσης,
που κατέ­λη­ξε στον θάνα­το ενός 19χρονου και τον βαρύ τραυ­μα­τι­σμό δύο άλλων…
Είναι όμως ικα­νό να υψω­θεί ως ανά­χω­μα στην ανε­ξέ­λεγ­κτη βία, που μαστί­ζει την
κοι­νω­νία γενι­κά και τους αθλη­τι­κούς χώρους ειδικότερα;;;

Είμα­στε αρκετά
επι­φυ­λα­κτι­κοί για την πιθα­νό­τη­τα αυστη­ρής κατα­δί­κης… Δεν είναι πολύς καιρός,
που για μία παρό­μοια πρά­ξη, δηλα­δή την δολο­φο­νία ενός νεα­ρού Βούλ­γα­ρου οπαδού
στην Θεσ­σα­λο­νί­κη από μία παρό­μοια ή με αρκε­τά κοι­νά μέλη συμ­μο­ρία, οι δράστες
την έβγα­λαν μάλ­λον λάδι… Δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως ο χρό­νος λειτουργεί
κατευ­να­στι­κά στην οργή για την πρά­ξη και κατά συνέ­πεια σε όφε­λος του δρά­στη ή
των δρα­στών… Στην προ­κεί­με­νη περί­πτω­ση να υπο­γραμ­μί­σου­με την γνώ­μη νομι­κών, που
θεω­ρούν τον δια­χω­ρι­σμό των κατη­γο­ριών και την πρώ­τη ξεχω­ρι­στή κατα­δί­κη του 23χρονου
για τα ευρή­μα­τα των γρα­φεί­ων ως ανη­συ­χη­τι­κή για το συνο­λι­κό κατη­γο­ρη­τή­ριο, που
θα αντι­με­τω­πί­σουν αργό­τε­ρα οι δράστες… 

Ας μην επεκταθούμε…
Δεν υπο­τι­μά­με, δεν περι­φρο­νού­με την ανα­γκαιό­τη­τα να λει­τουρ­γή­σουν οι αστικοί
κοι­νω­νι­κοί θεσμοί αλλά δεν τρέ­φου­με υπερ­βο­λι­κές προσ­δο­κί­ες για την συνο­λι­κή τους
απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα… Ο αθλη­τι­σμός έχει μετα­τρα­πεί σε χρυ­σο­φό­ρο οικο­νο­μι­κή δραστηριότητα
με χαρα­κτη­ρι­στι­κά αρέ­νας ή ιππο­δρό­μου, στην οποία πρω­τα­γω­νι­στούν οικονομικά
πανί­σχυ­ροι μεγα­λο­κα­πι­τα­λι­στές ακο­λου­θού­με­νοι από στρα­τούς πιστών, ορκι­σμέ­νων οπαδών,
έτοι­μων να κάνουν τα πάντα για την …δόξα του συλ­λό­γου και την εύνοια του …μεγά­λου…
Σε αυτό το συστη­μι­κό κλί­μα όλοι οι πολι­τι­κοί και πολι­τεια­κοί θεσμοί υπηρετούν
το status quo.
Συνει­δη­τά ή ασυ­νεί­δη­τα και σίγου­ρα «νόμι­μα».

Εκεί, που μπορούμε
να αντλή­σου­με ψήγ­μα­τα, έστω, ελπί­δων είναι η ενερ­γο­ποί­η­ση των πολι­τών… Η με
χίλιους τρό­πους έκφρα­ση απο­δο­κι­μα­σί­ας, η απαί­τη­ση για δικαιο­σύ­νη και αποκλεισμό
της οπα­δι­κής βίας, που -το ξανα­γρά­ψα­με- είναι η εισα­γω­γή στον φασι­σμό και την
εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα γενι­κό­τε­ρα… Πολύ θετι­κή η πρω­το­βου­λία χώρου εστί­α­σης που προβάλλει
το μήνυ­μα σε τοί­χο του κατα­στή­μα­τος: Ντρέ­πο­μαι ως άνθρω­πος σκε­πτό­με­νος δύο
γονείς ζωντα­νούς-νεκρούς. Ντρέ­πο­μαι να κοι­τά­ζω μπρος. Να κοι­τά­ζω πίσω. Να
κοι­τάω στο σήμε­ρα. Απο­τύ­χα­με… Καλό ταξί­δι αγο­ρά­κι μου. Συγνώ­μη… Στην ίδια
κατεύ­θυν­ση και το πανό των οπα­δών της Lecce: Ο Αλκης ζει. Οι οπα­δοί της Λέτσε ενά­ντια στα μαχαί­ρια…

Συγκι­νη­τι­κή και
η ενα­πό­θε­ση μικρο-αντι­κει­μέ­νων στο χώρο της δολο­φο­νί­ας… Θα ήταν ακό­μα καλύτερα
αν εκεί πλειο­ψη­φού­σαν τα κασκόλ και οι φανέ­λες ΠΑΟ­Κτζή­δων. Εχου­με δρό­μο να
κάνου­με, ΑΝ τον κάνουμε…

Απο­τε­λεί
πεποί­θη­σή μας, ότι πίσω από την κλι­μά­κω­ση της αθλιό­τη­τας βρί­σκε­ται η εμπορευματοποίηση
του αθλη­τι­σμού με στό­χο τον προ­σπο­ρι­σμό απί­στευ­τα υψη­λών κερ­δών και εξαιρετικά
απο­τε­λε­σμα­τι­κής …καθη­σύ­χα­σης του ποι­μνί­ου. Απαι­τού­νται τόσο ριζι­κές αλλαγές,
που είναι φυσι­κά αδύ­να­το να συντε­λε­στούν μέσα στα καπι­τα­λι­στι­κά κοινωνικά
πλαί­σια. Όμως υπάρ­χουν πράγ­μα­τα, που μπο­ρούν να διεκ­δι­κη­θούν και να γίνουν εδώ
και τώρα χωρίς να περι­μέ­νου­με μοι­ρο­λα­τρι­κά το εκεί και τότε. Χτες στην
Θεσ­σα­λο­νί­κη έγι­νε ένα μαζι­κό αντι­φα­σι­στι­κό συλ­λα­λη­τή­ριο με μεγά­λου κοινωνικού
εύρους συμ­με­το­χή. Ανά­με­σά τους σύλ­λο­γοι παλαι­μά­χων της πόλης με επι­κε­φα­λής “ινδάλ­μα­τα”
άλλων εποχών… 

Τέτοια χρεια­ζό­μα­στε
καθη­με­ρι­νά… Ελπί­ζο­ντας πως μέσα από την τρι­βή της κοι­νω­νι­κό­τη­τας προ­ά­γε­ται η
πολι­τι­κή μας συνεί­δη­ση και μειώ­νο­νται αισθη­τά η προσ­δο­κία τους για σύντομη
εκτόνωση…