Ελεήστε τους… φιλάνθρωπους!

Η ‘Κιβω­τός του
κόσμου’ υπήρ­ξε η αφορ­μή για πολ­λούς σχο­λια­σμούς, όχι πολ­λούς επί της ουσί­ας… Ο φίλτατος
Νίκος Μητσιά­λης στο άρθρο του ασχο­λεί­ται με την πραγ­μα­τι­κή κοινωνική
διά­τα­ση της φιλαν­θρω­πί­ας, που είναι ο ανθός της υπο­κρι­σί­ας, το άλλο­θι της κοινωνικής
αδι­κί­ας και εκμετάλλευσης…

Μ’ ευκαι­ρία
του νέου προ­βαλ­λό­με­νου σήριαλ με πρω­τα­γω­νι­στές τους απο­κα­λού­με­νους, μέχρι
πρό­τι­νος, φιλάν­θρω­πους πατέ­ρα Αντώ­νιο και πρε­σβυ­τέ­ρα, και απέ­να­ντι τους
«άλλους» που μόλις τώρα μαθαί­νουν τις «ατα­σθα­λί­ες» των καπε­τα­ναί­ων της Κιβωτού,
ένας κόσμος στρο­βι­λί­ζε­ται ξανά πέφτο­ντας από τα σύν­νε­φα για τα όσα
απο­κα­λύ­πτο­νται, με χρονοκαθυστέρηση!

Σ’
αυτή τη χώρα που ο κου­λουρ­τζής για μια δου­λειά του ποδα­ριού χρειά­ζε­ται άδεια με
χαρ­τό­ση­μα, τα κτί­ρια και τα χρή­μα­τα που κατα­λο­γί­ζουν στο τιμο­νιέ­ρη της Κιβωτού,
ήταν μέχρι τις προ­άλ­λες, ως φαί­νε­ται, θεό­κλει­στα στα αμπά­ρια του σκά­φους της
«συμπό­νιας» και ως εκ τού­του αόρα­τα και κανείς από τους  κυβερ­νη­τι­κούς οξυ­δερ­κείς αρμό­διους δεν τα
πήρε πρέφα. 

Τώρα
μόλις ανα­σύ­ρο­νται από την αφά­νεια, το ίδιο και οι ανά τη χώρα δομές, παρ’ ότι
στα κατά και­ρούς εγκαί­νια τους έκο­ψαν κορ­δέ­λες, εκφώ­νη­σαν δεκά­ρι­κους και
ευλό­γη­σαν με λιβα­νω­τό θυμί­α­μα το θεά­ρε­στο έργο του ιδρύ­μα­τος, παι­νεύ­ο­ντας το
ζεύ­γος των «φιλαν­θρώ­πων» επώ­νυ­μοι όλων των ειδι­κο­τή­των. Κάπου εκεί ήταν τότε
παρ­κα­ρι­σμέ­να η πολυ­τε­λής Porsche Cayenne με τα φιμέ τζά­μια και το πανάκριβο
θηριώ­δες τζιπ, σπου­δαία σημε­ρι­νά ευρή­μα­τα… δαι­μό­νιων ρεπόρτερ.

Οι
φιλάν­θρω­ποι είναι μάλ­λον μια ανώ­τε­ρη ράτσα ανθρώ­πων και γι’ αυτό «φίλοι» των
κατώ­τε­ρων στους οποί­ους απευ­θύ­νουν κατά και­ρούς την ελε­η­μο­σύ­νη τους! Υπάρχουν
«φιλάν­θρω­ποι» για­τί υπάρ­χουν οι άλλοι, οι αμέ­τρη­τοι, που δεν έχουν στον ήλιο
ελπί­δα, για­τί τους την έκλε­ψε ένα σύστη­μα απάν­θρω­πο και που ως άλλο­θι για τη
κλο­πή, τους δίνουν τώρα ψίχου­λα ελε­η­μο­σύ­νης οι… φιλάνθρωποι!

Τελι­κά
η άνθη­ση της «φιλαν­θρω­πί­ας» είναι από­δει­ξη κοι­νω­νι­κής αδι­κί­ας από μια
ανι­σο­κα­τα­νο­μή του κοι­νω­νι­κού πλού­του. Παράλ­λη­λα παρου­σιά­ζε­ται και ως κοινωνικό
για­τρο­σό­φι μ’ ερά­νους κάθε μορ­φής, με φιλαν­θρω­πι­κές δεξιώ­σεις και εκδηλώσεις
της άρχου­σας τάξης και των ποι­κι­λώ­νυ­μων κυρί­ως αμε­ρι­κα­νό­πνευ­στων οργανώσεών
της, καθώς και με τηλε­μα­ρα­θώ­νιους ανθρώ­πι­νης απα­ξί­ω­σης. Ευκαιρίες
τηλε-εμφά­νι­σης δια­φό­ρων προ­σω­πι­κο­τή­των που επι­δει­κνύ­ουν τα «φιλαν­θρω­πι­κά» τους
αισθή­μα­τα και εται­ριών που συμ­με­τέ­χουν στον έρα­νο της αγά­πης και ευκαιρίας
δοθεί­σης δια­φη­μί­ζουν τα προ­ϊ­ό­ντα τους!

Ασφα­λώς
και δεν στο­χεύ­ουν οι απο­κα­λού­με­νοι «φιλάν­θρω­ποι» και οι οργα­νώ­σεις τους να
σώσουν το κόσμο από μια κατά­στα­ση φτώ­χειας στην οποία βρί­σκε­ται τερά­στιο τμήμα
του παγκό­σμιου πλη­θυ­σμού. Απλά ενσυ­νεί­δη­τα ή όχι εξω­ρα­ΐ­ζουν το καπιταλιστικό
σύστη­μα εκμε­τάλ­λευ­σης, με τις δωρε­ές και τις κάθε μορ­φής ελε­η­μο­σύ­νες που
παρέ­χουν σε τμή­μα­τα πλη­θυ­σμών ή και ακό­μα σ’ ολό­κλη­ρες χώρες.   

Παράλ­λη­λα
η «γεν­ναιο­δω­ρία» της φιλαν­θρω­πί­ας από τον «εξου­σια­στή του δώρου»  δια­μορ­φώ­νει το χαρα­κτή­ρα του απο­δέ­κτη ως
εσα­εί υπό­χρε­ου στο δωρη­τή. Έτσι το χρέ­ος γίνε­ται εργα­λείο πει­θάρ­χη­σης στις
εντο­λές ακό­μα και στις ορέ­ξεις του «φιλάν­θρω­που». Το τελευ­ταίο γίνε­ται ακόμα
πιο εύκο­λο για το «δωρη­τή», όταν το φιλαν­θρω­πι­κό χρέ­ος «βαραί­νει» νεαρές
ηλι­κί­ες που βρί­σκο­νται σε δομές…

Τα
δυτι­κά κρά­τη, από παρά­δο­ση «εξου­σια­στές του δώρου», παρου­σιά­ζο­νται συχνά και
επ’ ευκαι­ρία ανθρω­πι­στι­κών κρί­σε­ων από διά­φο­ρες κατα­στρο­φι­κές αιτί­ες ως καλοί
Σαμα­ρεί­τες. Λόγω αυτής της συγκυ­ρί­ας οργα­νώ­νο­νται «ανθρω­πι­στι­κές» εκστρατείες
σε διά­φο­ρες χώρες της Αφρι­κής και όχι μόνο. Απο­στο­λές «αγά­πης» που, στη
συνέ­χεια για λόγους επι­τυ­χί­ας «ανα­γκά­ζο­νται» να τις περι­φρου­ρή­σουν με
«ανθρω­πι­στι­κούς» στρα­τούς μισθο­φό­ρων και που, στη προ­σπά­θεια να φέρουν σε πέρας
το φιλάν­θρω­πο έργο τους, εξε­λίσ­σο­νται σε «ανθρω­πι­στι­κούς» πολέ­μους με
ανυ­πο­λό­γι­στους αριθ­μούς ιθα­γε­νών θυμά­των. Ο τελι­κός στό­χος της «φιλαν­θρω­πί­ας»
των δυτι­κών «ανθρω­πι­στών» είναι το γνω­στό πλιά­τσι­κο της Αφρι­κά­νι­κης ή όποιας
άλλης γης από τις πολυ­ε­θνι­κές εται­ρί­ες τους.

Ελε­ή­στε
λοι­πόν τους φιλάν­θρω­πους προ­κει­μέ­νου, αν παρ’ ελπί­δα παρο­πλι­στεί η εν λόγω
«Κιβω­τός»,  μια άλλη και πάλι ιδιω­τι­κή να
καθελ­κυ­στεί επει­γό­ντως με τις ευλο­γί­ες των καθε­στω­τι­κών αξιωματούχων,
προ­κει­μέ­νου να επι­τε­λέ­σει το ίδιο ακρι­βώς «θεά­ρε­στο» έργο…