Συνέχεια στα Δεκεμβριανά…

Από τον φίλ­τα­το Στέ­φα­νο
Πάντο λάβα­με δύο σημειώ­μα­τα. Ένα του Μάνου Χατζη­δά­κη, με την δική του τοποθέτησή
για τα Δεκεμ­βρια­νά. Στο δεύ­τε­ρο συγ­γρα­φέ­ας είναι ο ίδιος ο Στέ­φα­νος… Παραθέτουμε:

Μάνος Χατζι­δά­κις: Τα παι­διά της Γαλα­ρί­ας 

“Τα Δεκεμ­βρια­νά δεν ήταν αντί­δρα­ση των κομμουνιστών
(…) Ήταν η αγα­νά­κτη­ση των παι­διών της γαλα­ρί­ας που βλέ­παν τους συντρό­φους τους
και τα όνει­ρά τους στα φέρε­τρα από σφαί­ρες που ρίξαν δοσί­λο­γοι και φασίστες
φορώ­ντας γαλά­ζιους μαν­δύ­ες εθνικοφροσύνης.

Και όλα αυτά τα ελλη­νι­κά απο­βρά­σμα­τα με την επίσημη
στή­ρι­ξη του νεα­ρού τότε κρά­τους είχα­νε έναν εχθρό: την ψυχή των παι­διών της
γαλαρίας. 

Εκα­τομ­μύ­ρια ελλη­νι­κά παι­διά που πίστε­ψαν στην
απε­λευ­θέ­ρω­ση αλλά βρέ­θη­καν ευθύς αμέ­σως απέ­να­ντι στον ίδιο χωρο­φύ­λα­κα, στον ίδιο
δικα­στή, στα ίδια ανάλ­γη­τα πρό­σω­πα που αντι­με­τώ­πι­ζαν πριν λίγο κιό­λας χρόνο,
όταν ακό­μα υπήρ­χαν Γερμανοί. 

Ξανάρ­θαν τα φαντά­σμα­τα κι άρχι­σαν να πλα­στο­γρα­φούν την
Ελλη­νι­κή Ιστορία. 

Και τα παι­διά που πολέ­μη­σαν κι ονει­ρεύ­τη­καν, γίνανε
παι­διά της γαλα­ρί­ας, όσα δεν διώ­χτη­καν και δεν εξα­φα­νί­στη­καν στις φυλα­κές και
στα ξερο­νή­σια του Αιγαίου.

Και θέλη­σαν πριν απο­κλει­στούν στην γαλα­ρία τους, να
δια­μαρ­τυ­ρη­θούν κραυ­γά­ζο­ντας για τελευ­ταία φορά…

Κι ύστε­ρα να σωπά­σουν-σαρά­ντα χρό­νια τώρα (σαρά­ντα
χρό­νια τα περιέ­χω μέσα μου και τα δου­λεύω για να πω κάποια φορά)…”.

Στέ­φα­νος Πάντος: Σαν σήμε­ρα στις 4 Δεκεμβρίου
1944…

“Πέσα­τε θύμα­τα αδέλ­φια εσείς σε άνι­ση μάχη κι
αγώνα…”

Όταν η άρχου­σα τάξη της πατρί­δας μας με την καθοδήγηση
των Εγγλέ­ζων ιμπε­ρια­λι­στών συμ­μα­χού­σε με τα τάγ­μα­τα ασφα­λεί­ας, τους δοσίλογους
και τους προ­δό­τες της κατο­χής κι έβα­ψε στο αίμα ένα ειρη­νι­κό συλλαλητήριο …

Όμως η στρα­τιω­τι­κή συντρι­βή του τερά­στιου ΕΑΜικού
κινή­μα­τος της κατο­χής στον εμφύ­λιο πόλε­μο, και η επι­βο­λή του μετεμφυλιακού
κρά­τους εκτά­κτου ανά­γκης, δεν εξα­σφά­λι­σε ποτέ τη συναί­νε­ση των λαϊ­κών μαζών. 

Πρό­κει­ται για κάτι που ο Πανα­γιώ­της Kανελ­λό­που­λος έχει
ανα­γνω­ρί­σει επι­γραμ­μα­τι­κά, λέγο­ντας το 1985 ότι: 

«η νίκη που συντε­λεί­ται με τα όπλα δεν σημαί­νει κατ’
ανά­γκην και ηθι­κή νίκη και η ήττα που οφεί­λε­ται στα όπλα δεν σημαί­νει πάντοτε
ηθι­κή ήττα. Αυτό είναι ένας γενι­κός κανόνας».

Όταν στις 17 Αυγού­στου 1982, η ελλη­νι­κή Βου­λή με
νόμο  ανα­γνώ­ρι­ζε επι­τέ­λους την εθνική
αντί­στα­ση και κυρί­ως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, 38 ολό­κλη­ρα χρό­νια μετά από την απελευθέρωση,
ο Πανα­γιώ­της Κανελ­λό­που­λος όρθω­σε το ανά­στη­μά του και υπήρ­ξε ο μοναδικός
βου­λευ­τής της Ν.Δ. που παρέ­μει­νε στη αίθου­σα του Κοι­νο­βου­λί­ου και ψήφι­σε υπέρ
της κύρω­σής του.