Ακού­με, τελευ­ταία πιο συχνά, έστω και απο­σπα­σμα­τι­κού χαρακτήρα
υπο­σχέ­σεις για σωστι­κή παρέμ­βα­ση σε διά­φο­ρα καταρ­ρέ­ο­ντα εμβλη­μα­τι­κά κτί­ρια της πόλης…

Αρχι­κά είμα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να επα­να­λά­βου­με, ότι η αδια­φο­ρία, η εγκατάλειψη,
ακό­μη και η κατάρ­ρευ­ση μερι­κών τέτοιων κτι­σμά­των είναι ευθύ­νη πρώ­τι­στα ή
απο­κλει­στι­κά Κερ­κυ­ραϊ­κή. Ακό­μη και το εκπλη­κτι­κής ομορ­φιάς και υψηλής
λει­τουρ­γι­κό­τη­τας δημο­τι­κό θέα­τρο δεν γκρε­μί­στη­κε από τους γερμανικούς
βομ­βαρ­δι­σμούς όπως καθιε­ρω­μέ­να λέγε­ται… Οι εμπρη­στι­κές βόμ­βες των Γερ­μα­νών του
προ­κά­λε­σαν σοβα­ρές ζημιές, απο­λύ­τως επι­σκευά­σι­μες και επι­σκευα­στέ­ες, όπως έχουμε
ξανα­γρά­ψει. Υπήρ­ξε από­φα­ση κατε­δά­φι­σης από την μεριά του Δημο­τι­κού συμ­βου­λί­ου της
Κέρ­κυ­ρας με την σύμ­φω­νη γνώ­μη ειδι­κών, πως …δεν απο­τε­λεί ιδιαί­τε­ρου κάλλους
αρχι­τε­κτο­νι­κό μνη­μείο… Η από­φα­ση κατε­δά­φι­σης υλο­ποι­ή­θη­κε και μετά από 30
ολό­κλη­ρα χρό­νια η πόλη της Κέρ­κυ­ρας απέ­κτη­σε αυτή το ολέ­θριο κατα­σκεύ­α­σμα ως
δημο­τι­κό θέα­τρο με τα μύρια προ­βλή­μα­τα αλλά και την φρι­κα­λέα όψη, την μη
επι­δέ­ξι­μη οπτι­κής εξοικείωσης.

Στην δια­δρο­μή των ετών, σημα­δια­κή υπήρ­ξε η σιω­πή των πολιτιστικών
και πνευ­μα­τι­κών σωμα­τεί­ων της πόλης για το συντε­λού­με­νο έγκλη­μα παγκοσμίου
κυριο­λε­κτι­κά εμβέ­λειας. Σήμε­ρα, που λόγω του χαρα­κτη­ρι­σμού της πόλης ως
μνη­μεί­ου παγκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς ο ισχυ­ρι­σμός μας αυτός είναι αυτονόητα
δικαιω­μέ­νος και καθό­λου υπερβολικός… 

Στην πλειά­δα αυτών των οικη­μά­των ο “μακα­ρι­στός” ΦΟΙΝΙΚΑΣ, για το
οποίο το ενδια­φέ­ρον κάποιων …”ρομα­ντι­κών” συμπο­λι­τών συνέ­βαλ­λε στην ακό­μη πιο
απο­φα­σι­στι­κή εγκα­τά­λει­ψή του… 

Φυσι­κά και ακού­με με ικα­νο­ποί­η­ση της υπο­σχέ­σεις για συντήρηση,
ανα­πα­λαί­ω­ση ιστο­ρι­κών μνη­μεια­κών οικη­μά­των της πόλης… Είμα­στε όμως, από πλούσια
σχε­τι­κή εμπει­ρία, επι­φυ­λα­κτι­κοί για πολ­λο­στή φορά… Εχου­με πήξει στις μπαλκονάτες
υπο­σχέ­σεις… Δυσκο­λευό­μα­στε να θυμη­θού­με πόσες φορές ακού­σα­με… τελι­κές αποφάσεις
για την απο­κα­τά­στα­ση του ΦΟΙΝΙΚΑ, της Βίλ­λας Ρόσ­σα, του μεγά­ρου Γιαλ­λι­νά κ.λ.π.
κ.λ.π. του­λά­χι­στον στις τελευ­ταί­ες δεκαετίες… 

Όμως, κι αν επι­βε­βαιω­θούν οι υπο­σχέ­σεις για αυτές τις μεμονωμένες
σωστι­κές παρεμ­βά­σεις, πόρ­ρω απέ­χου­με από την οργα­νω­μέ­νη σχε­δια­σμέ­νη και
μακρό­πνοη πολι­τι­κή που επι­βάλ­λε­ται για την πραγ­μα­τι­κή διά­σω­ση και συντή­ρη­ση του
μνη­μεί­ου: πόλη της Κέρ­κυ­ρας. Αυτήν, που θα έπρε­πε θεω­ρη­τι­κά να είχε διεκδικηθεί
από το τέλος του Β’ παγκό­σμιου πολέ­μου αφού η Κέρκυρα:

-Είναι η μονα­δι­κή Ελλη­νι­κή πόλη με αυτή την αρχιτεκτονική
φυσιογνωμία.

-Είναι η μονα­δι­κή Ελλη­νι­κή πόλη που βομ­βαρ­δί­στη­κε σε βαθμό
εκτε­τα­μέ­νης καταστροφής.

-Η Ελλά­δα ανή­κε στους “νικη­τές” και το αίτη­μα για επιδότηση
αυτού του απει­ρο­ε­λα­χί­στου συγκρι­τι­κά κόστους έργου ήταν από­λυ­τα εύλο­γο. Ας θυμηθούμε
εδώ, ότι εκα­το­ντά­δες Γερ­μα­νι­κές πόλεις, που κατα­στρά­φη­καν σε ποσο­στά μέχρι 100%
ανα­στη­λώ­θη­καν με υψη­λή επι­στη­μο­νι­κή, τεχνι­κή και αρχι­τε­κτο­νι­κή επάρ­κεια και
ακρί­βεια… Και φυσι­κά καλώς επισκευάστηκαν… 

Αυτό το αίτη­μα, όμως ήταν δύσκο­λο να δια­τυ­πω­θεί και να υποστηριχθεί
από κυβερ­νή­σεις του τύπου: …Στρα­τη­γέ μου ιδού ο στρα­τός σας… Ηταν δύσκολο
να προ­βλη­θεί και να στη­ρι­χθεί από μία κοι­νω­νία, που αρέ­σκο­νταν και αρκού­νταν στην
παρελ­θο­ντο­λο­γία, την προ­γο­νο­πλη­ξία και την σύγκρι­ση με …τσου βλά­χους από
απέ­να­ντι… Ηταν απί­θα­νο να ενσω­μα­τω­θεί στην δρά­ση αρμό­διων πολι­τι­σμι­κών φορέων,
που διεκ­δι­κούν μόνον ό,τι οι ίδιοι έχουν σχε­διά­σει, απο­φα­σί­σει, παρακολουθήσει
και …στο  τέλος εγκαι­νιά­σει… Βαθύτατα
ενο­χλη­μέ­νοι αν κάποιος που παίρ­νει με καλή πίστη και συλ­λο­γι­κή ευαι­σθη­σία την
πρω­το­βου­λία δεν είναι δικός μας… Κατα­δι­κός μας… Στα πλαί­σια μίας απί­στευ­της αυτοκαταστροφικής
στενομυαλιάς…

Και επει­δή αυτό το κοι­νω­νι­κό και πολι­τι­σμι­κό πλαί­σιο καθό­λου δεν
έχει αλλά­ξει (μάλ­λον ενι­σχύ­ε­ται καθη­με­ρι­νά) δια­τη­ρού­με όλη μας την λογι­κή επιφύλαξη
για την τήρη­ση των υπο­σχέ­σε­ων, την ίδια ώρα, που ο πόνος μας και η αγά­πη μας για
αυτό τον ευλο­γη­μέ­νο τόπο μας κάνει να ανα­φω­νή­σου­με: μακά­ρι!!!