ΣΤΗ ΞΕΝΗ ΧΩΡΑ… - Φαιακία

ΣΤΗ ΞΕΝΗ ΧΩΡΑ…

Ετσι επι­γρά­φε­ται το σημεί­ω­μα της φίλ­τα­της Νέλυ Δεμέ­στι­χα, που περι­γρά­φει εικό­νες και συναι­σθή­μα­τα το βρά­δυ της Τετάρ­της στην πλα­τεία Συντάγματος….

ΣΤΗ ΞΕΝΗ ΧΩΡΑ…

Περι­πλα­νιό­μουν σε μια ξένη χώρα χθες βρά­δυ μες το
χιονιά.
Ξένη αλλά γνώ­ρι­μη από διη­γή­σεις σχε­δόν ξεχασμένες.
 Οι
ασπρο­μάλ­λη­δες μίλα­γαν ότι είχαν να αισθαν­θούν τόσο άβο­λα  σε φιλο­κυ­βερ­νη­τι­κή δια­δή­λω­ση από το καλοκαίρι
του ’74 όταν ο Καρα­μαν­λής έφυ­γε από το στρα­τιω­τι­κό ΝΑΤΟ.
 Είναι
αλή­θεια ότι έλει­πε η αγα­νά­χτη­ση και ο αγω­νι­στι­κός παλ­μός στο παγω­μέ­νο Σύνταγμα
χθες.
 ‘Ισως επειδή
δεν μας θύμω­νε η παρου­σία των στρατευμάτων 
που στή­νο­νται απέ­να­ντι.  Με μαύρες
στο­λές και μπό­τες, με τερά­στιους ματρακάδες 
και κρά­νη γυα­λι­στε­ρά με αυτο­κόλ­λη­τα ” Κομ­μού­νια θα σας
γα…σουμε” η “Ζήτω η πατρίς” 
.
 Περισσότερο
έμοια­ζε με απο­γευ­μα­τι­νή βόλ­τα  του  κόσμου που βγή­κε να χαζέ­ψει τις λευ­κές  νιφά­δες στο κέντρο της Πόλης  που τις τελευ­ταί­ες μέρες δεν είναι τόσο
μου­ντή, απει­λη­τι­κή, εχθρι­κή παρά με συλλαλητήριο. 
Παληοί φίλοι αγκα­λια­ζό­ταν και θυμό­ταν τις διαδηλώσεις
οργής γιά το Τεμπο­νέ­ρα για το πρώ­το αίμα.         Άλλοι για το πρώ­ι­μο αίμα του
Αλέ­ξη  και την αμμου­διά κάτω από τη
ξερι­ζω­μέ­νη άσφαλτο .
Για τις ατέρ­μο­νες ανοι­χτές συνε­λεύ­σεις, για τα
αδιέξοδα.
Μικρο­α­στές 
νοι­κο­κυ­ρές που μόλις είχαν βγει από το κομ­μω­τή­ριο κρα­τού­σαν τη
κομι­ξά­δι­κη αφίσ­σα του Yanis και
χαι­ρέ­τα­γαν τους τσα­μπου­κα­λε­μέ­νους ταξι­τζή­δες που κόρ­να­ραν  δαι­μο­νι­σμέ­να όπως τότε με το Euro του ’04.
Κάτι όμως ήταν πολύ πιο σημα­ντι­κό μες το
ανο­μοιό­μορ­φο πλή­θος, πιo
μεγά­λο κι από τη χαλα­ρή ατμό­σφαι­ρα, τα χαρού­με­να πρό­σω­πα  και τα σκω­πτι­κά  συνθήματα.
Το παρα­τή­ρη­σε ο φίλος μου ο Ζαν Μαρκ από το
Ινστι­τού­το σαν αντι­κει­με­νι­κός τρί­τος παρατηρητής.
– Νέλ­λυ- με ρώτη­σε -δεν βλέ­πω παρά ελάχιστα
κομ­μα­τι­κά πανώ .
– Που είναι οι militants;
 Είχε δίκιο. Και
τότε συνει­δη­το­ποί­η­σα τι σημαί­νει ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΒΑΣΗ που χρό­νια και χρό­νια  δια­λα­λού­σα­με δίχως να τη δού­με και να
κατα­λά­βου­με τι είναι.  Δεν υπήρ­χαν βέβαια
κομ­μα­τι­κά πανώ αλλά άφθο­να ατο­μι­κά, πικέ­τες και ταμπλώ από χαρ­τό­νι σκλη­ρό που ο
καθέ­νας ετοί­μα­σε στο σπί­τι του  με ότι
του κατέ­βη­κε εκεί­νη την ώρα στο  νου.  Αυτό το λίγο η το πολύ που έχει συλλάβει
σαν  περι­φρού­ρη­ση της ανθρώπινης
αξιο­πρέ­πειας  και θέλει να το φωνά­ξει και 
πιά­νει τους δρό­μους και τις πλατείες.
Χωρίς κηδε­μό­να, πατρό­νες, η φωτισμένους
διδάσκαλους.
 Αυτό που
έβγαι­νε σαν βλα­στή­μια  μέσα από τα δόντια
του χρό­νια τώρα ήρθε η στιγ­μή να το φωνά­ξει μαζί με άλλους που θα το πουν
δια­φο­ρε­τι­κά, αλλά θα είναι μαζί με
αδελ­φο­σύ­νη και ανοχή .
Το έγρα­ψαν κακό­τε­χνα σε χαρ­τιά πρό­χει­ρα, σημασία
έχει  που τα έφτια­ξαν μόνοι τους . Αυθόρ­μη­τα  αλλά με συνεί­δη­ση ότι τού­τη η πρά­ξη είναι
σημαντική. 
Τότε κατά­λα­βα την απoυ­σία των Illimunati.
  Συλ­λο­γού­νται κάπου κρυμ­μέ­νοι, ότι αυτός ο
κόσμος δεν τους έχει ανά­γκη, τους έχει ξεπε­ρά­σει. 
Στο­λί­ζει μόνος του τα πανώ του. Κι είναι αυτό όμορφο
και μεγάλο.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted