Ιστορικό κέντρο: χρειάζονται συνολικές, μείζονες και σχεδιασμένες παρεμβάσεις.

Ισως η Κέρ­κυ­ρα να απο­τε­λεί μονα­δι­κή περί­πτω­ση παρα­δο­σια­κής Ευρω­παϊ­κής πόλης, που η μετα­πο­λε­μι­κή της ανοι­κο­δό­μη­ση δεν καθο­δη­γή­θη­κε από αυστη­ρούς κανό­νες αισθη­τι­κής συνέ­πειας και συνέ­χειας.

Οι εμπρη­στι­κοί βομ­βαρ­δι­σμοί των Γερ­μα­νών, τον Σεπτέμ­βρη του 43 ήταν μόνον η αρχή για την απώ­λεια σπου­δαί­ων κτι­ρί­ων-μνη­μεί­ων της πόλης (Bella Venezia, Δημο­τι­κό Θέα­τρο κ.λ.π.) αλλά και πολ­λών ανώ­νυ­μων οικο­δο­μη­μά­των, που συμπλή­ρω­ναν τον χαρα­κτι­ρι­στι­κό οικι­στι­κό ιστό της πόλης. Η οδυ­νη­ρή πορεία της αρχι­τε­κτο­νι­κής – αισθη­τι­κής υπο­βάθ­μι­σης ολο­κλη­ρώ­νε­ται στις επό­με­νες 10ετίες μίας άθλιας ανοι­κο­δό­μη­σης, χωρίς κανέ­να σεβα­σμό στην Κερ­κυ­ραϊ­κή πολε­ο­δο­μι­κή παρά­δο­ση και χαρα­κτή­ρα. Καρ­πός αυτής της «οικο­δο­μι­κής άνθη­σης» υτήρ­ξαν -μετα­ξύ άλλων- κραυ­γα­λέα αντιαι­σθη­τι­κά οικο­δο­μή­μα­τα, που η κακαι­σθη­σία τους υπο­γραμ­μί­ζε­ται μέσα στο δυτι­κό­τρο­πο στύλ της πόλης. Ετσι, εκτός από την απώ­λεια μνη­μεια­κών κτι­ρί­ων, αλλοιώ­θη­κε ο χαρα­χτή­ρας ολό­κλη­ρων συνοι­κιών της πόλης (Σαρό­κο, Αγιοι Πατέ­ρες, Καμπιέλ­λο κ.λ.π.). Ισως η Κέρ­κυ­ρα να απο­τε­λεί μονα­δι­κή περί­πτω­ση παρα­δο­σια­κής Ευρω­παϊ­κής πόλης, που η μετα­πο­λε­μι­κή της ανοι­κο­δό­μη­ση δεν καθο­δη­γή­θη­κε από αυστη­ρούς κανό­νες αισθη­τι­κής συνέ­πειας και συνέ­χειας.
Σήμε­ρα, η ανα­πα­λαί­ω­ση, η ανα­καί­νι­ση, η αισθη­τι­κή βελ­τί­ω­ση και η συντή­ρη­ση του οικι­στι­κού ιστού της πόλης βρί­σκε­ται στην πρώ­τη γραμ­μή, ενό­ψει μάλι­στα του χαρα­κτρι­σμού της ως μνη­μεί­ου παγκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς. Η δια­χεί­ρη­ση του τερά­στιου αυτού ζητή­μα­τος με την συγκρό­τη­ση φορέα ειδι­κών πλάϊ στην τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση καλεί­ται να χαρά­ξει συνο­λι­κή πολι­τι­κή για την πόλη, πολύ πιο πέρα από απο­σπα­σμα­τι­κές μικρο­διορ­θώ­σεις. Μία τέτοια πολι­τι­κή, νομί­ζου­με, ότι πρέ­πει να απο­βλέ­πει:
Στην αισθη­τι­κή και λει­τουρ­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση των κατοι­κιών αλλά και των κοι­νό­χρη­στων χώρων (πλα­τεί­ες, πεζό­δρο­μοι, άλση, δημό­σια κτί­ρια κ.λ.π.) συνο­λι­κά του ιστο­ρι­κού κέντρου με στό­χο την βελ­τί­ω­ση της βιω­σι­μό­τη­τάς τους.
Στην ανά­δει­ξη των ιστο­ρι­κών-μνη­μεια­κών-μου­σεια­κών χώρων της πόλης, που θα συγκρο­τούν μία ριζι­κά ανα­νε­ω­μέ­νη και πλου­σιό­τε­ρη πολι­τι­στι­κή περι­ή­γη­ση σ’ αυτήν.
Στον αρχι­τε­κτο­νι­κό ευπρε­πι­σμό των νέων συνοι­κιών που κτί­στη­καν πριν 2-3 δεκα­ε­τί­ες, κυρί­ως με παρέμ­βα­ση στην εξω­τε­ρι­κή όψη πολυ­κα­τοι­κιών, που βρί­σκο­νται στον αντί­πο­δα της αισθη­τι­κής του ιστο­ρι­κού κέντρου.
Στην εξα­σφά­λι­ση άνε­της προ­σέγ­γι­σης και προ­σπέ­λα­σης με ουσια­στι­κές και μακρο­πρό­θε­σμες παρεμ­βά­σεις στα αλλη­λέν­δε­τα προ­βλή­μα­τα κυκλο­φο­ρί­ας και στάθ­μευ­σης (περι­φε­ρι­κά πάρ­κιγκ, δημο­τι­κή συγκοι­νω­νία, παρά­καμ­ψη πόλης κ.λ.π.)
Στην καθιέ­ρω­ση οργα­νω­μέ­νης και στα­θε­ρά πραγ­μα­το­ποιού­με­νης πολι­τι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας (φεστι­βάλ), που να ανα­δει­κνύ­ει την δια­χρο­νι­κή παρου­σία της Κέρ­κυ­ρας στα ιστο­ρι­κά δρώ­με­να μετα­ξύ Ανα­το­λής και Δύσης.
Η κεντρι­κή «φιλο­σο­φία» όλων των συνο­λι­κά σχε­δια­σμέ­νων παρεμ­βά­σε­ων πρέ­πει να είναι βαθειά ανθρω­πο­κε­ντρι­κή με στό­χο την ποιό­τη­τα ζωής και την πολι­τι­σμι­κή παι­δεία του Κερ­κυ­ραί­ου πρώ­τα και πάνω απ΄ όλα. Δεν πρό­κει­ται να επι­βιώ­σει μακρο­πρό­θε­σμα μία πόλη φτια­σι­δω­μέ­νη για την πρό­χει­ρη ματιά του επι­σκέ­πτη της. Χρειά­ζε­ται ένα ριζι­κά δια­φο­ρε­τι­κό πολε­ο­δο­μι­κό-κοι­νω­νι­κό σύνο­λο, που θα δια­θέ­τει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τη δυνα­μι­κή της συνε­χώς ανα­νε­ού­με­νης επι­βί­ω­σής του.