… Ενα δάσος στην φυλακή…

… Η λει­τουρ­γία του άλσους των φυλα­κών θα απο­τε­λού­σε σημα­ντι­κό­τα­το παρά­γο­ντα βελ­τί­ω­σης υπο­βαθ­μι­σμέ­νων περιο­χών της πόλης, που έχουν δομη­θεί με βάση την εθνο­πα­τε­ρι­κή οδη­γία: χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε…

Περί­που 30 χρό­νια πριν, το δάσος των φυλα­κών της πόλης μας (άλσος Αλκι­νό­ου) γνώ­ρι­σε μία βασι­κή ανα­καί­νι­ση. Γενι­κός καθα­ρι­σμός και κλα­δέ­μα­τα, ανά­δει­ξη μονο­πα­τιών, εισό­δων στο­ών, κατα­σκευή ξύλι­νων σκα­λο­πα­τιών, πάγκων και τρα­πε­ζιών. Μία αξιό­λο­γη παι­δι­κή χαρά -δωρεά Κου­κου­ζέ­λη- έδι­νε ζωή στο άλσος με παι­διά από τις γύρω γει­το­νιές. Κι ένα γήπε­δο χωμα­τέ­νιο, μικρό σε δια­στά­σεις, τόπος ποδο­σφαι­ρι­κών συνα­ντή­σε­ων νέων και βετε­ρά­νων ερα­σι­τε­χνών … Θαυ­μά­σιος τόπος, κυριο­λε­κτι­κά στο κέντρο της πόλης (μία είσο­δός του βρί­σκε­ται στην οδό Π. Ζαφει­ρό­που­λου, λίγο πιο κάτω και απέ­να­ντι από την Πυρο­σβε­στι­κή) με εξαι­ρε­τι­κά πυκνή βλά­στη­ση και ποι­λι­κία χλω­ρί­δας εντυ­πω­σια­κή ακό­μη και για τα Κερ­κυ­ραϊ­κά δεδο­μέ­να … Τόπος ιστο­ρι­κής μνή­μης, αφού εδώ βρι­σκό­νταν το οχυ­ρό του Σωτή­ρα, που κατε­δα­φί­στη­κε με απαί­τη­ση των Αγγλων κατά την ένω­ση, το 1864. Τόπος γεμά­τος μνή­μες και από το Β’ Παγκό­σμιο Πόλε­μο, αφού υπήρ­ξε κατα­φύ­γιο των κατοί­κων της περιο­χής, ιδιαί­τε­ρα στην διάρ­κεια των Γερ­μα­νι­κών βομ­βαρ­δι­σμών του 1943. Και βέβαια, δια­χρο­νι­κός τόπος μνή­μης εξαι­τί­ας της άμε­σης γειτ­νί­α­σης με τις φυλα­κές, το σωφρο­νι­στι­κό κατά­στη­μα του Μαί­τλαντ, του οποί­ου το πει­θαρ­χείο -η ακτί­να Θ’- απε­τέ­λε­σε τις πολι­τι­κές φυλα­κές κατά την δικτα­το­ρία Μετα­ξά αλλά και στην διάρ­κεια της μετα­πο­λε­μι­κής και μετεμ­φυ­λια­κής περιό­δου μέχρι και τα χρό­νια της «Εθνο­σω­τη­ρί­ου»…
Τότε, λοι­πόν, η κατά­στα­ση του άλσους των φυλα­κών με δεδο­μέ­νο τον βασι­κό ευπρε­πι­σμό και την φρο­ντί­δα καθη­με­ρι­νής συντή­ρη­σης επέ­τρε­πε ορα­μα­τι­σμούς για καλύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση. Ο χώρος, ικα­νός να φιλο­ξε­νή­σει χιλιά­δες συμπο­λι­τών, μπο­ρού­σε να ανα­βαθ­μι­σθεί με την προ­σθή­κη υπαί­θριου αμφι­θε­ά­τρου αξιό­λο­γης χωρη­τι­κό­τη­τας, ήπιων αθλη­τι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων, ανα­ψυ­κτή­ριου κ.λ.π. Δηλα­δή, ένας ολο­κλη­ρω­μέ­νος τόπος ανα­ψυ­χής, άθλη­σης, και πολι­τι­σμού πολύ­τι­μος για τις γύρω γει­το­νιές της πόλης (Κύπρου, Κολο­κο­τρώ­νη, Σαρό­κο, Κωτσέ­λα). Η λει­τουρ­γία του άλσους των φυλα­κών θα απο­τε­λού­σε σημα­ντι­κό­τα­το παρά­γο­ντα βελ­τί­ω­σης υπο­βαθ­μι­σμέ­νων περιο­χών της πόλης, που έχουν δομη­θεί με βάση την εθνο­πα­τε­ρι­κή οδη­γία: χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε… Γι’ αυτό και η μελέ­τη ανά­δει­ξης και αξιο­ποί­η­σης του άλσους ήταν από τότε από­λυ­τα ανα­γκαία. Μαζί με την υπε­σχη­μέ­νη και επι­κεί­με­νη (προ 25ετίας) μετα­φο­ρά των φυλα­κών δημιουρ­γού­νταν ένας ευρύ­τε­ρος χώρος, με ανά­δει­ξη του κτι­ρί­ου σε μου­σείο ιστο­ρι­κής μνή­μης και χώρο κατάλ­λη­λο για πολ­λα­πλές πολι­τι­στι­κές χρή­σεις…
Σήμε­ρα, οι φυλα­κές παρα­μέ­νουν στη θέση τους ενώ το Δάσος στην δια­δρο­μή της 30ετίας έχει μετα­τρα­πεί με την περίσ­σια οκνη­ρία και αδια­φο­ρία των τοπι­κών αρχών σε ζού­γκλα-χωμα­τε­ρή. Αυτό ανέ­δει­ξε πει­στι­κά το ρεπορ­τάζ του Κερ­κυ­ραϊ­κού κανα­λιού ανα­σύ­ρο­ντας από την λήθη ένα τόπο ντρο­πής αντί ευλο­γί­ας.
Η παρού­σα δημο­τι­κή αρχή, (ανεύ­θυ­νη για την εξα­θλί­ω­ση του δάσους με βάση απλά χρο­νι­κά τεκ­μή­ρια) συζη­τά για την μακρο­πρό­θε­σμη ανα­βάθ­μι­ση του χώρου. Καμ­μία αντίρ­ρη­ση. Μόνον προ­σο­χή… Επει­δή γνω­ρί­ζου­με την οικο­νο­μι­κό στραγ­γα­λι­σμό της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης από την κεντρι­κή εξου­σία, ας προ­χω­ρή­σει, για την ώρα, η καθα­ριό­τη­τα με απο­μά­κρυν­ση άχρη­στων αντι­κει­μέ­νων, κλά­δε­μα, εξα­σφά­λι­ση όρων πυρο­προ­στα­σί­ας, περί­φρα­ξη και 2-3 άλλα στοι­χειώ­δη μέτρα. Και ας αντι­με­τω­πι­σθεί μεσο-μακρο­πρό­θε­σμα ο ενιαί­ος χώρος: φυλα­κές-άλσος, όπως αρμό­ζει στην Κέρ­κυ­ρα και το λαό της.