Επετειακό αφιέρωμα!

Σημα­ντι­κή η ημερομηνία
που θυμή­θη­κε ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης, η 18 Απρι­λί­ου 1961… Μπο­ρεί η
ανάρ­τη­ση του κει­μέ­νου του Νίκου στην ΦΑΙΑΚΙΑ να καθυ­στέ­ρη­σε αλλά μικρό το κακό
μπρο­στά στην ανά­γκη μνή­μης… Είναι η ημέ­ρα επι­χεί­ρη­σης της εισβο­λής στο κόλπο
των χοί­ρων στην Κού­βα, που στρα­πα­τσα­ρί­στη­κε πέρα και πάνω από κάθε προσδοκία
των yankees, που προ­σέ­βλε­παν σε γρή­γο­ρο ξερί­ζω­μα της επανάστασης…
Πόσοι πρό­ε­δροι από τότε το ελπί­ζουν ακό­μη… Χωρίς απο­τέ­λε­σμα… Εγρήγορση
χρειά­ζε­ται, βέβαια… 

Επε­τεια­κό
αφιέρωμα!

«Όσο
πίσω πάμε μελε­τώ­ντας το παρελ­θόν, τόσο πιο καθα­ρά μπο­ρού­με να δού­με το
παρόν…» Και σαν προ­σφο­ρά των 61ων «γενε­θλί­ων» της περι­βό­η­της εισβο­λής των
μισθο­φό­ρων του Μαϊ­ά­μι στο «Κόλ­πο των Χοί­ρων», αξί­ζει να δού­με πόσο
αντι­κει­με­νι­κά και τότε τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης περ­νού­σαν τις ειδή­σεις στο
ανα­γνω­στι­κό τους κοινό! 

Τρί­τη
18 Απρι­λί­ου 1961 και η σοβα­ρή εφη­με­ρί­δα της επο­χής εκεί­νης Καθη­με­ρι­νή, σε
εκτε­νέ­στα­το πρω­το­σέ­λι­δο άρθρο, περι­γρά­φει την εισβο­λή 15.000 αντι­πά­λων του
καθε­στώ­τος του Κάστρο: «Οι μάχες σφο­δρό­τα­τες σε τρεις περιο­χές της χώρας και
συμ­φώ­νως προς πλη­ρο­φο­ρί­ας ληφθεί­σας εις Μεξι­κό εκ Μαϊ­ά­μι και Κού­βας ο πρόεδρος
της επα­να­στα­τι­κής κυβερ­νή­σε­ως της Κού­βας κ. Χοσέ Μίρο Καρ­ντό­να αφί­κε­το στην
επαρ­χία Οριέ­ντε για να συνα­ντη­θεί με τις αντι­κα­στρι­κές δυνά­μεις. Το ραδιόφωνο
των αντε­πα­να­στα­τών πλη­ρο­φο­ρεί πως στην Αβά­να γίνο­νται δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τον
αρχη­γό της αστυ­νο­μί­ας προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί όπως η πρω­τεύ­ου­σα καταστεί
πεδί­ον μάχης. Τμή­μα­τα τού ναυ­τι­κού τής Κού­βας εξη­γέρ­θη­σαν κατά του Κάστρο. Ο
Ραούλ Κάστρο, υπουρ­γός αμύ­νης της Κού­βας συνε­λή­φθη, από τους αντε­πα­να­στά­τας! Εξ
άλλου, καθ’ α εγνώ­σθη η πόλις Ρομε­νά­λος εις επαρ­χί­αν Ματά­ντες, κει­μέ­νη εις
από­στα­σιν 135 χιλιο­μέ­τρων εξ Αβά­νας περι­ήλ­θε εις χεί­ρας των εισβο­λέ­ων χωρίς να
προ­βλη­θεί σοβα­ρά αντί­στα­σις εκ μέρους της εθνοφρουράς…»

Το
ίδιο «μενού» περί «επι­τυ­χιών» των εισβο­λέ­ων, σερ­βί­ρι­ζαν και άλλες συντηρητικές
εφη­με­ρί­δες της επο­χής. Πρω­το­σέ­λι­δα για πόλεις που περι­ήλ­θαν στους μισθοφόρους
εισβο­λείς. Απο­σκιρ­τή­σεις τμη­μά­των του Κου­βα­νέ­ζι­κου επα­να­στα­τι­κού στρα­τού, που
έδει­χναν την απο­στρο­φή των Κου­βα­νών στο τυραν­νι­κό καθε­στώς του Φιντέλ…
“Ξύλι­νοι” τίτλοι και για τη σύλ­λη­ψη του Ραούλ Κάστρο. 

Βέβαια
όλα αυτά κατέρ­ρευ­σαν και οι έμμι­σθοι εισβο­λείς, που τα πρω­το­σέ­λι­δα τους
ανέ­βα­ζαν αρχι­κά στις 15.000, μειώ­θη­καν δημο­σιο­γρα­φι­κά στους 5.000 και που
τελι­κά δεν ξεπερ­νού­σαν τους 1.500, απο­δε­κα­τί­στη­καν! Αυτούς η CIA τους βάφτισε
«εξό­ρι­στους Κου­βα­νούς», τους εκπαί­δευ­σε, τους όπλι­σε και τους χρηματοδότησε…

Η
εισβο­λή τσα­κί­στη­κε κυριο­λε­κτι­κά μέσα σε τρεις μέρες και όσοι δε σκοτώθηκαν,
αιχ­μα­λω­τί­στη­καν και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ως ανταλ­λά­ξι­μο είδος για τρό­φι­μα, αγροτικά
εφό­δια και φάρ­μα­κα∙ οι Αμε­ρι­κα­νοί, προ­κει­μέ­νου ν’ απε­λευ­θε­ρώ­σουν τους έμμισθους
«ήρω­ές» τους, ενέ­δω­σαν! Και βέβαια ο Ραούλ Κάστρο ουδέ­πο­τε συνε­λή­φθη και
δια­βιεί μέχρι και σήμε­ρα στα 90 του στο νησί της επανάστασης! 

Μετά
την απο­τυ­χη­μέ­νη εισβο­λή το ΄62 ο Φιντέλ Κάστρο, φοβού­με­νος επα­νά­λη­ψη  αμε­ρι­κα­νι­κής επέμ­βα­σης, απο­φά­σι­σε να
ανα­πτύ­ξει στη Κού­βα 42 σοβιε­τι­κούς βαλ­λι­στι­κούς πυραύ­λους με πυρη­νι­κές κεφαλές.
Η συνέ­χεια γνω­στή: ο πλα­νή­της έφτα­σε στο παρά πέντε σε πυρη­νι­κό αφα­νι­σμό. Οι
πύραυ­λοι απο­σύρ­θη­καν και οι αμε­ρι­κα­νοί δεσμεύ­θη­καν ότι «ουδέ­πο­τε θα εισέβαλλαν
εις στην Κού­βα…»! Όμως τιμώ­ρη­σαν έκτο­τε τους απεί­θαρ­χους Κου­βα­νούς μ’ ένα
εξο­ντω­τι­κό εμπάρ­γκο που κρα­τά­ει μέχρι και σήμερα…

Δεν
ήταν η Κού­βα η μονα­δι­κή χώρα στην οποία οι αμε­ρι­κα­νοί επι­χεί­ρη­σαν να
εισβά­λουν… Ατε­λεί­ω­τος ο κατά­λο­γος χωρών που δέχτη­καν πολύ­νε­κρες επεμβάσεις∙
ένα συνε­χές μακε­λειό στη «πίσω αυλή» τους, όπως θεω­ρούν τη Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή οι
ΗΠΑ! Το 1965 στη Δομι­νι­κα­νή Δημο­κρα­τία εισβά­λουν κατά τη διάρ­κεια των εκλογών
για να απο­τρέ­ψουν εκλο­γή αρι­στε­ρού ηγέ­τη. Αιμα­τη­ρή κατα­στο­λή της λαϊκής
επα­νά­στα­σης στη Γρε­νά­δα 1983-84 από τις ΗΠΑ. Πανα­μάς 1989 από­βα­ση Αμερικανών,
χιλιά­δες πτώ­μα­τα στους δρό­μους. Λου­τρό αίμα­τος από αμε­ρι­κά­νους πεζο­ναύ­τες στην
πιο φτω­χή χώρα του δυτι­κού ημι­σφαι­ρί­ου, την Αϊτή το 2004. Κορέα, Βιετνάμ,
Καμπό­τζη, Λάος, Ιράκ, Αφγα­νι­στάν, Γιου­γκο­σλα­βία, ατε­λεί­ω­τος ο αριθ­μός χωρών σε
άμε­σες και «έμμε­σες» αιμα­τη­ρές επεμβάσεις… 

Το
«ρεπορ­τα­ζια­κό» αφή­γη­μα σπά­νια ισορ­ρο­πεί με την αλή­θεια των γεγονότων,
φιλ­τρά­ρε­ται κατα­λή­γο­ντας «ευκο­λο­χώ­νευ­το» στο πιά­το του «πελά­τη». Μεταδίδονται
ειδή­σεις που απο­φεύ­γουν «λεπτο­μέ­ρειες» για δυτι­κούς ηγέ­τες που σήμερα
«δακρύ­ζουν» για θύμα­τα της ρωσι­κής εισβο­λής∙ παρ’ όλο που και αυτή η εισβολή
δεν δια­φέ­ρει από τις ανά την υφή­λιο δικές τους ανθρωποκτόνες… 

Στο
«Κόλ­πο των Χοί­ρων» απου­σί­α­ζε η ηλε­κτρο­νι­κή «επε­ξερ­γα­σία» της πλη­ρο­φό­ρη­σης, παρ’
όλα αυτά τα fake news έδι­ναν εικό­να περί­λα­μπρης νίκης στους εισβο­λείς και
λιπο­τα­ξί­ες Καστρι­κών. Και τότε η δημο­σιο­γρα­φι­κή… αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα στο απόγειό
της, όπως και τώρα στις μάχες που διε­ξά­γο­νται στην Ουκρανία!