Το Bazancourt και εμείς

To Bazancourt είναι ένα μικρό χωριό της Καμπα­νί­ας, 2 χιλιά­δων κατοί­κων, που το τραί­νο είχε να σφυ­ρί­ξει καμία πενη­ντα­ριά χρό­νια, θύμα του «εκσυγ­χρο­νι­σμού» και των αδί­στα­κτων μακρο­ε­ντο­λών του συστή­μα­τος της αυτο­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νί­ας και της κουλ­τού­ρας, που επέ­βα­λε. Οι και­ροί, λοι­πόν αλλά­ζουν, το κόστος των καυ­σί­μων ανε­βαί­νει γενι­κά –παρ΄όποια σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα- ο πλα­νή­της απει­λεί­ται από την υπερ­πα­ρα­γω­γή CO2 αλλά και η οικο­νο­μι­κή κρί­ση μπή­κε για τα καλά. Ετσι, στην Γαλ­λία το κίνη­μα για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό και διά­δο­ση του σιδη­ρο­δρό­μου, που αριθ­μεί 10ετίες αγώ­νων βρί­σκε­ται σε καλύ­τε­ρες θέσεις και γνω­ρί­ζει σημα­ντι­κές επι­τυ­χί­ες. Μόλις 11 λεπτά χρειά­ζο­νται για τους κατοί­κους του Bazancourt για να φτά­σουν στην πρω­τεύ­ου­σα της περιο­χής Reims με ένα από τα ένδε­κα καθη­με­ρι­νά δρο­μο­λό­για του τραί­νου, που ξανα­λει­τούρ­γη­σε αντί των 30’ του ΙΧ και της 1 ώρας του λεω­φο­ρεί­ου, που υπο­χρε­ώ­νο­νται να ακο­λου­θούν έναν μακρύ­τε­ρο δρο­μο­λό­γιο. «Αυτός ο τρό­πος συγκοι­νω­νί­ας είναι μία προ­φα­νής λύση υπό όρους διαρ­κούς ανά­πτυ­ξης σε ένα παγκό­σμιο περι­βάλ­λον πλη­θω­ρι­σμού και πενί­ας σε πετρε­λαιοει­δή. Παίρ­νο­ντας το τραί­νο, οι άνθρω­ποι μπο­ρούν να εξοι­κο­νο­μή­σουν χρή­μα­τα και να προ­στα­τεύ­ουν το περι­βάλ­λον» λέει ο επι­κε­φα­λής της τοπι­κής κίνη­σης για την επα­να­λει­τουρ­γία του σιδη­ρο­δρό­μου Michel Jayer.
Η ζωή έχει αλλά­ξει, λένε οι κάτοι­κοι του χωρού. Οι νέοι μπο­ρούν να επι­στρέ­φουν μόνοι τους στο σπί­τι, οι ηλι­κιω­μέ­νοι, που δεν δια­θέ­τουν αυτο­κί­νη­το μπο­ρούν να βγουν από την απο­μό­νω­σή τους, οι μισθω­τοί μπο­ρούν να γλυ­τώ­σουν το κόστος καυ­σί­μων και στάθ­μευ­σης .
To Bazancourt είναι ενδει­κτι­κή αλλά όχι μονα­δι­κή περί­πτω­ση. Χιλιό­με­τρα καταρ­γη­μέ­νων σιδη­ρο­δρο­μι­κών γραμ­μών, γύρω από το Παρί­σι αλλά και άλλες μεγά­λες πόλεις μπαί­νουν σε επα­να­λει­τουρ­γία με το σχε­τι­κό φρε­σκά­ρι­σμα και ανα­καί­νι­ση των αντί­στοι­χων σιδη­ρο­δρο­μι­κών σταθ­μών. Ετσι χωριά και μικρές πόλεις ξανα­μπαί­νουν στον χάρ­τη των δημό­σιων συγκοι­νω­νιών με τον καλύ­τε­ρο, οικο­λο­γι­κό­τε­ρο, ανε­τό­τε­ρο και ακρι­βέ­στε­ρο τρό­πο.
Το πιο ενδια­φέ­ρον, όμως στοι­χείο αυτής της υπό­θε­σης είναι το κίνη­μα πολι­τών, που διεκ­δι­κεί και επι­βάλ­λει την επα­να­δρα­στη­ριο­ποί­η­ση του τραί­νου. Κίνη­μα, που δεν βαρέ­θη­κε και δεν κου­ρά­στη­κε για ολό­κλη­ρες 10ετίες. Αντί­θε­τα, ωρί­μα­σε και καθιε­ρώ­θη­κε. Εδώ αρχί­ζουν οι θλι­βε­ροί παραλ­λη­λι­σμοί με εμάς, την χώρα με το πιο καθυ­στε­ρη­μέ­νο σύστη­μα σιδη­ρο­δρό­μων στην Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση. Μόλις πριν 2 μήνες αναγ­γέλ­θη­κε βαρύ­γδου­πα ο «εκσυγ­χρο­νι­σμός» του ΟΣΕ, που μετα­ξύ των άλλων προ­βλέ­πει την εγκα­τά­λει­ψη του Δυτι­κού Σιδη­ρο­δρο­μι­κού Αξο­να. Μήπως είδα­τε κάποιο κίνη­μα πολι­τών να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί επί της ουσί­ας στην γει­το­νι­κή μας Ηπει­ρο, που θίγε­ται άμε­σα και ουσια­στι­κά από αυτή την από­φα­ση. Μήπως είδα­τε κάπου αλλού στην Ελλά­δα να ξεσπά­σει έστω και κάποιο ευκαι­ρια­κό κίνη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας πολι­τών, αφού ο σιδη­ρό­δρο­μος στην Ηπει­ρο δεν είναι τοπι­κής μόνον σημα­σί­ας αλλά εθνι­κής εμβέ­λειας. Μακά­ρι να είμαι εγώ απλη­ρο­φό­ρη­τος αλλά δεν νομί­ζω να υπάρ­χει οργα­νω­μέ­νο και μακρο­πρό­θε­σμα δρών κίνη­μα στην χώρα σχε­τι­κό με τα μέσα μαζι­κής τρο­χιάς (Δεν ανα­φέ­ρο­μαι σε συλ­λό­γους φίλων αλλά σε πολι­τι­κά ενερ­γά κινή­μα­τα). Φοβού­μαι ότι για ορι­σμέ­νους Γιαν­νιώ­τες, κατοί­κους μίας πόλης με υψη­λό­τα­το δεί­κτη οχη­μά­των ανά πλη­θυ­σμια­κή μονά­δα με όλα τα τελευ­ταία μοντέ­λα σε διαρ­κή κίνη­ση από την Δου­ρού­τη μέχρι την λίμνη η είδη­ση της κατάρ­γη­σης των σχε­δί­ων για την σιδη­ρο­δρο­μι­κή ζεύ­ξη της Ηπεί­ρου είναι παγε­ρά αδιά­φο­ρη. Αντί­θε­τα, η ολο­κλη­ρού­με­νη οσο­νού­πω και με καθυ­στέ­ρη­ση υπερ­δε­κα­ε­τί­ας Εγνα­τία θα είναι ο χώρος, που θα δικαιω­θούν τα πολ­λά άλο­γα των Gti, SUV, XSF κ.λ.π. της υπαρ­ξια­κής μας ταυ­το­ποί­η­σης και της κοι­νω­νι­κής μας κατα­ξί­ω­σης. Τα πρά­μα­τα δεν είναι καλύ­τε­ρα βέβαια στην Κέρ­κυ­ρα, που θάπρε­πε να ενδια­φέ­ρε­ται ΑΜΕΣΑ για την σιδη­ρο­δρο­μι­κή ζεύ­ξη της Ηπεί­ρου, αφού κάτι τέτοιο θα καθι­στού­σε άνε­το, άκο­πο, φτη­νό­τε­ρο και ακρι­βές σε χρο­νο­διάρ­κεια των ταξί­δι προς Αθή­να, Θεσ­σα­λο­νί­κη κ.λ.π.. Μήπως εμείς κινη­το­ποι­η­θή­κα­με, μήπως αντι­δρά­σα­με, μήπως φωνά­ξα­με όταν η κυβέρ­νη­ση –στο όνο­μα του εκσυγ­χρο­νι­σμού μάλι­στα του ΟΣΕ- κατα­δί­κα­σε την Δυτι­κή Ελλά­δα και μαζί της και εμάς σε υπα­νά­πτυ­ξη και μαρα­σμό; Αντι­θέ­τως, πολύ χαι­ρό­μα­στε, που όπου νάναι θα μπο­ρού­με και εμείς όμως και οι της απέ­να­ντι ακτής ιθα­γε­νείς να ξαμο­λή­σου­με τα turbo μας στην Εγνα­τία άσφαλ­το…
Αυτή είναι η θεμε­λιώ­δης δια­φο­ρά της μικρής ιστο­ρί­ας του Bazancourt και της Ψωρο­κώ­σται­νας: ο βαθ­μός κοι­νω­νι­κής συνεί­δη­σης του πολίτη…