Αρκούντως διδακτικό το συμβάν στην Εθνική Λυρική Σκηνή…

Καλη­σπέ­ρα σας. Ονο­μά­ζο­μαι Γιάν­νης Μητρά­κης και είμαι
χορευ­τής του Μπα­λέ­του της Εθνι­κής Λυρι­κής Σκη­νής. Ο πατέ­ρας μου είναι Έλληνας
και η μητέ­ρα μου Ουκρα­νή. Εδώ και δέκα μέρες η χώρα της μητέ­ρας και των
παπ­πού­δων μου βρί­σκε­ται σε εμπό­λε­μη κατά­στα­ση, μετά την εισβο­λή των ρωσικών
στρα­τευ­μά­των. Εκ μέρους όλων των εργα­ζο­μέ­νων της Εθνι­κής Λυρι­κής Σκη­νής θα
ήθε­λα να σας πω ότι η απο­ψι­νή παρά­στα­ση αφιε­ρώ­νε­ται στην Ουκρα­νία και τους
κατοί­κους της, οι οποί­οι ζουν δρα­μα­τι­κές στιγ­μές. Ας γίνει η τέχνη και ο
πολι­τι­σμός η φωνή όλων μας για την άμε­ση λήξη αυτού του πολέ­μου».

Aπο­δεί­χθη­καν
στην συνέ­χεια …μικρές ανα­κρί­βειες… Το κεί­με­νο δεν προ­έρ­χο­νταν από τους εργαζόμενους
της ΕΛΣ… Ηταν η καλ­λι­τε­χνι­κή διεύ­θυν­ση του ιδρύ­μα­τος, που είχε την πρωτοβουλία,
χωρίς να ρωτή­σει τους εργα­ζό­με­νους… Η ανά­γνω­ση του κει­μέ­νου δημιούργησε
αντι­δρά­σεις στο κοι­νό άλλες φιλι­κές και άλλες όχι προς την ενέργεια…

Το διά­λειμ­μα της παρά­στα­σης, το
σωμα­τείο των εργα­ζό­με­νων έβγα­λε δική του ανακοίνωση:

«ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  για την
παρέμ­βα­σή μας στην παρά­στα­ση του Οθέλλου

Στην παρά­στα­ση «Otello» το Σάβ­βα­το 5 Μαρ­τί­ου, η
καλ­λι­τε­χνι­κή διεύ­θυν­ση του θεά­τρου προ­έ­βη σε μια κίνη­ση που δημιούρ­γη­σε αντιδράσεις
στην πλειο­ψη­φία των εργαζομένων.

Απο­φά­σι­σε να δια­βά­σει μια ανα­κοί­νω­ση στο κοι­νό, σχε­τι­κή με
τον πόλε­μο στην Ουκρα­νία, μέσω ενός συνα­δέλ­φου, λέγο­ντας ότι εκφρά­ζει και τους
εργα­ζο­μέ­νους της ΕΛΣ, χωρίς όμως να έχου­με ερω­τη­θεί αν συμ­φω­νού­με με το περιεχόμενό
της αλλά ούτε και με τον τρό­πο που θα την παρου­σί­α­ζε στο κοι­νό (έχο­ντας τον
συνά­δελ­φο να κρα­τά­ει την Ουκρα­νι­κή σημαία).

Μετά απ’ αυτή την κίνη­ση θεω­ρή­σα­με υπο­χρέ­ω­σή μας μετά το
τέλος του δια­λείμ­μα­τος να ενη­με­ρώ­σου­με το κοι­νό με την ακό­λου­θη ανακοίνωση:

«Εκφρά­ζου­με την αντί­θε­σή μας στην κίνη­ση που έκα­νε η
διοί­κη­ση, χωρίς να ερω­τη­θού­με για ένα τόσο σοβα­ρό θέμα, να βγά­λει μια ανακοίνωση
που δεί­χνει μια μονο­μέ­ρεια με το θέμα του πολέ­μου που γίνε­ται στην
Ουκρα­νία.  Εμείς δεν τασ­σό­μα­στε με καμία
πλευ­ρά του πολέ­μου. Η τέχνη πρέ­πει να ενώ­νει τους ανθρώ­πους. Είμα­στε υπέρ της
ειρή­νης. Να στα­μα­τή­σει τώρα ο πόλε­μος. Είμα­στε αλλη­λέγ­γυοι με τον Ουκρα­νι­κό λαό
και τους λαούς της περιο­χής. Δεν απο­δε­χό­μα­στε την κυβερ­νη­τι­κή προ­πα­γάν­δα για να
νομι­μο­ποι­η­θεί στη συνεί­δη­ση του κόσμου η εμπλο­κή της χώρας μας στον πόλεμο.
Λέμε τώρα να στα­μα­τή­σει ο πόλεμος».

Στις αντι­δρά­σεις του κοι­νού (θετι­κές και αρνητικές),
παρε­νέ­βη ο σολίστ Αντο­νέν­κο ο οποί­ος είπε προς εμάς «ότι δε θέλει η τέχνη να
μπλέ­κε­ται με την πολι­τι­κή» και προς το κοι­νό «Είμαι Ουκρα­νός, έχω συγγενείς
στην Ουκρα­νία αλλά ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία είναι εδώ και 8 χρόνια»

Για όσους λένε διά­φο­ρα στα social media και προ­σπα­θούν να
δια­μορ­φώ­σουν αρνη­τι­κό κλί­μα για την παρέμ­βα­σή μας, έχου­με να πού­με ότι:

Η διοί­κη­ση, δια­λέ­γο­ντας μεριά, χρη­σι­μο­ποί­η­σε τον πόνο και
την αγω­νία του συνα­δέλ­φου για τους συγ­γε­νείς του στην Ουκρα­νία για να συνεχίσει
την προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης – που είδα­με και πρό­σφα­τα στο Δήμο Αθη­ναί­ων όπου
ζητή­θη­κε εκτός προ­γράμ­μα­τος να παι­χτεί ο Ουκρα­νι­κός Ύμνος – να νομιμοποιηθεί
στην συνεί­δη­ση του Ελλη­νι­κού λαού η συμ­με­το­χή της Ελλά­δας στον πόλε­μο της
Ουκρα­νί­ας και στους Νατοϊ­κούς σχεδιασμούς.

Δεν έχου­με δει όμως να δεί­χνει την ίδια ευαι­σθη­σία εδώ και
8 χρό­νια γι’ αυτά που συμ­βαί­νουν στην Ουκρα­νία, ούτε παλαιό­τε­ρα για την επίθεση
στη Συρία, στο Ιράκ κ.α

Έχει μεγά­λη ευθύ­νη όταν συντάσ­σε­ται με τις επι­λο­γές του
Υπουρ­γεί­ου, της κυβέρ­νη­σης και της ΕΕ όπου στο­χο­ποιού­νται Ρώσοι καλ­λι­τέ­χνες και
έργα Ρώσων συνθετών.

Χρό­νια τώρα στο θέα­τρο συνυ­πάρ­χου­με αρμο­νι­κά με συναδέλφους
Ρώσους, Ουκρα­νούς, Μολ­δα­βούς κ.α Δε θα αφή­σου­με σε καμιά διοί­κη­ση και σε καμία
κυβέρ­νη­ση να μας χωρί­σει. Δεν τασ­σό­μα­στε με καμία πολε­μι­κή πλευ­ρά, με καμία
πολε­μι­κή προ­πα­γάν­δα μέσω του πολιτισμού.

Εμείς θα συνε­χί­σου­με να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε τις θέσεις μας.
Λέμε:

Η τέχνη πρέ­πει να παίρ­νει θέση, αλλά υπέρ των λαών και όχι
να μπαί­νει στην μέση ως σάκος του μποξ για τα συμ­φέ­ρο­ντα των λίγων.

Η τέχνη πρέ­πει να ενώ­νει τους ανθρώ­πους και όχι να τους
διχάζει.

Δε δια­λέ­γου­με σημαία, αλλά λαούς.

Να στα­μα­τή­σει ο πόλε­μος στην Ουκρα­νία. Απε­μπλο­κή τώρα της
Ελλά­δας και όλων των άλλων Νατοϊ­κών χωρών από τον πόλε­μο της Ουκρανίας.

Για το Δ.Σ. του Σ.Ε.Ε.Λ.Σ.

Ο Πρό­ε­δρος Νεκτά­ριος Σαμαρτζής

Η  Γενι­κή Γραμματέας
Αθη­νά Βρούβα».

Περι­γρά­ψα­με το συμ­βάν και παρα­θέ­σα­με τα
κεί­με­να ολό­κλη­ρα για­τί νομί­ζου­με, πως μας βοη­θά­ει να κατα­νο­ή­σου­με τον διχασμό,
που θα επι­φέ­ρει στην κοι­νή γνώ­μη η εκστρα­τεία “πει­θούς”, που κατευ­θύ­νει η κυβέρνηση,
πώς δεν ανή­κου­με απλά στην Δύση… Είμα­στε η Δύση… Αυτή η ξεκάθαρη
τοπο­θέ­τη­ση, που είναι ανι­στό­ρη­τη και επι­κίν­δυ­νη, μετα­ξύ των άλλων φιλοδοξιών
της έχει και το μοί­ρα­σμα σε ουκρα­νό­φι­λους και ρωσό­φι­λους, σε που­τι­νι­κούς και
αντι­που­τι­νι­κούς κ.ο.κ. Αυτή η οπα­δο­ποί­η­ση δεν ενο­χλεί την κυβέρ­νη­ση από όποια
πλευ­ρά και αν στα­θού­με σαν …φαν. Ουσια­στι­κά την ενδια­φέ­ρει μόνον η απο­δο­χή του
πολέ­μου με τον οποιο­δή­πο­τε τρό­πο απο­μά­κρυν­σης του λαού από τα πραγ­μα­τι­κά αίτια αυτού
και άλλων πολέμων…

Ο καθέ­νας έχει
το τυπι­κό, αστι­κό δικαί­ω­μα να τοπο­θε­τη­θεί, όπως θέλει. Καμία αντίρρηση…
Νομί­ζου­με, όμως, πως το ηθι­κό και το πολι­τι­κό δικαί­ω­μα καταγ­γε­λί­ας του πολέμου
το έχουν όσοι είχαν κατα­δι­κά­σει στο πρό­σφα­το παρελ­θόν την στρα­τιω­τι­κή εισβο­λή της
Τουρ­κί­ας στην Κύπρο, την εισβο­λή, τον πόλε­μο και την διά­λυ­ση της Γιουγκοσλαβίας
και πιο πρό­σφα­τα τον πόλε­μο στο Αφγα­νι­στάν, στο Ιράκ, στην Συρία, στην Λιβύη
κ.ο.κ.