Η αποχώρηση του Οσκαρ κλείνει την πόρτα…

Με αυτή την δήλω­ση ο 78χρονος Οσκαρ,
όπως συνή­θως τον απο­κα­λού­σαν, έκρι­νε, πως υπάρ­χουν λόγοι απο­χώ­ρη­σης από το
κόμ­μα, που συνί­δρυ­σε μαζί με το προ­ερ­χό­με­νο από την ανα­το­λι­κή Γερ­μα­νία PDS. Προ­φα­νώς η Linke δεν απέ­φυ­γε το σύν­δρο­μο της
σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, που έχει κατα­λά­βει διά­φο­ρα πολιτικά-κομματικά
σχή­μα­τα, που προ­έ­κυ­ψαν μετά την πτώ­ση του “υπαρ­κτού”. Παγι­δευ­μέ­να σε παλιές
φόρ­μες και συντα­γές, ανί­κα­να να συνε­γεί­ρουν πλή­θη, που δοκι­μά­ζο­νται από τις
αλλε­πάλ­λη­λες κρί­σεις του καπι­τα­λι­σμού, μπή­καν στην ρου­τί­να της διακοσμητικής
πολι­τι­κής σκη­νής… Εχο­ντας στε­ρέ­ψει σε ιδέ­ες έχο­ντας πρα­κτι­κά απα­γο­ρεύ­σει τον
ιδε­ο­λο­γι­κό προ­βλη­μα­τι­σμό… Αυτόν που θα έπρε­πε να τον επι­διώ­κουν με περίσσιο
πάθος μπας και δοθούν απα­ντή­σεις για τις μεγά­λες απο­τυ­χί­ες αλλά και για τις
ζωντα­νές προ­κλή­σεις… Ετσι, η δρά­ση τους έγι­νε στα­δια­κά παρό­μοια με εκεί­νη των
σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών και σαν φυσι­κό επα­κό­λου­θο ήλθε η βαθ­μιαία εκποί­η­ση αξιών και
αρχών, που δια­κή­ρυσ­σαν στην έναρ­ξή τους… Ολη αυτή η Οβι­δια­κή μεταμόρφωση
επι­τρέ­πει καλύ­τε­ρα το πάντρε­μα με τους παρα­δο­σια­κούς σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, που
έγι­νε τακτι­κός στό­χος για να μοι­ρα­στούν το όρα­μα της μεταρ­ρυθ­μι­στι­κής αλλαγής… 

Θέσεις θεω­ρη­τι­κά αδιέ­ξο­δες και
πρα­κτι­κά δοκι­μα­σμέ­νες εδώ και πολ­λές δεκα­ε­τί­ες με τρα­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα αν
θεω­ρή­σου­με, πως επι­δί­ω­ξη είναι αυτό που ο Οσκαρ ονο­μά­ζει: αρι­στε­ρή εναλλακτική
στην πολι­τι­κή της κοι­νω­νι­κής ανα­σφά­λειας και της ανι­σό­τη­τας.

Απο­δεί­χθη­καν ανί­κα­νοι να απαντήσουν
στο κλασ­σι­κό δογ­μα­τι­σμό και σεχτα­ρι­σμό με πολι­τι­κές ιδέ­ες και πρα­κτι­κές, που να
συνε­πά­γο­νται την ριζο­σπα­στι­κή υπέρ­βα­ση. Ετσι, υπο­τάσ­σο­νται τελι­κά στον ψεύτικο
ρεα­λι­σμό της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας. Εκό­ντες άκο­ντες απο­δέ­χο­νται θεμε­λιώ­δεις αξίες
του φιλε­λευ­θε­ρι­σμού (έμμε­ση αντι­προ­σώ­πευ­ση και εξου­σιο­δό­τη­ση, ελεύ­θε­ρη αγο­ρά ως
ρυθ­μί­στρια κ.λ.π.). Χωρίς παρα­κα­τα­θή­κες ιδε­ο­λο­γί­ας κρι­τι­κά­ρουν από τελείως
δεξιές θέσεις τον “υπαρ­κτό”. Δεν κατα­νο­ούν, πως η διά­τρη­ση της γραφειοκρατικής
στα­σι­μό­τη­τας απαι­τεί λαϊ­κή εγρή­γορ­ση, συμ­με­το­χή και κινητοποίηση. 

Ετσι, μπρο­στά τους υπάρ­χει μόνον η
λύση του φιλε­λεύ­θε­ρου μεταρ­ρυθ­μι­σμού και αυτό απο­τε­λεί το καλύτερο
δια­πι­στευ­τή­ριο για έναν …ευτυ­χι­σμέ­νο γάμο με την “κλασ­σι­κή” σοσιαλδημοκρατία,
που έχει από και­ρό πάψει να είναι κλασ­σι­κή, έχο­ντας μετα­φερ­θεί στο φάσμα του
κέντρου και της κεντρο­δε­ξιάς έστω και αν αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται ως κεντρο­α­ρι­στε­ρά… Αυτό
αργά ή γρή­γο­ρα θα συμ­βεί νομο­τε­λεια­κά. Η ταύ­τι­ση ιδε­ών θα επι­φέ­ρει την ταύτιση
και των φορέ­ων τους…

Όχι, πως έχουν καμία ιδιαί­τε­ρη σημασία
οι δια­κρί­σεις αυτές… Το σύστη­μα, όταν τους χρεια­στεί τους φορά­ει στολές
εκστρα­τεί­ας και τους κινη­το­ποιεί  για τις
ανά­γκες του… Ο ανη­λε­ής βομ­βαρ­δι­σμός π.χ. της Γιου­γκο­σλα­βί­ας έγι­νε από τα αεροδρόμια
της Ιτα­λί­ας με την άδεια του τότε πρω­θυ­πουρ­γού Ντα­λέ­μα… Αρι­στε­ρού, πρώην
κομμουνιστή… 

Τιμη­τι­κή, λοι­πόν απο­χώ­ρη­ση, για τον
πάντο­τε ανή­συ­χο Οσκαρ…