Ηταν πολύ ‘άδικη’…

… η απώ­λεια του Αλέ­ξαν­δρου Νικο­λα­ΐ­δη, μόλις στα
43 χρό­νια του μετά από δύο χρό­νια έντο­νης και ταλαί­πω­ρης μάχης με μία σπανιότατη
αλλά και επι­θε­τι­κό­τα­τη μορ­φή κακοήθειας… 

Καμία απώ­λεια δεν είναι ‘δίκαιη’ αλλά ο θάνα­τος του
νέου ανθρώ­που, ιδιαί­τε­ρα μετά από τον Γολ­γο­θά της δύσκο­λης αρρώ­στιας είναι
ξεχω­ρι­στό φορτίο…

Κρα­τά­με από τον Αλέ­ξαν­δρο την ευγέ­νειά του, το
χαμό­γε­λό του την στα­θε­ρή αντι­φα­σι­στι­κή του στά­ση… Σαν επί­λο­γο, αναρ­τού­με τον
δικό του χαι­ρε­τι­σμό, όπως τον άφη­σε σε κοι­νω­νι­κό μέσο δικτύωσης. 

«Θα ξεκι­νή­σω με αυτό το κλι­σέ, ότι για να διαβάζετε
τώρα αυτήν την δημο­σί­ευ­ση μου, μάλ­λον έχω φύγει για κάπου καλύ­τε­ρα ή και για το
πουθενά.

Δύο χρό­νια, βασα­νί­στη­κα κι εγώ με τον καρ­κί­νο. Με έναν
τόσο σπά­νιο τύπο καρ­κί­νου, το καρ­κί­νω­μα nut, που αυτή τη στιγ­μή εννέα στους
δέκα Έλλη­νες για­τρούς που το δια­βά­ζουν, το ακούν για πρώ­τη φορά και θα σπεύσουν
να το ψάξουν.

Ευτυ­χώς ο δικός μου για­τρός, ο υπέ­ρο­χος Γιάννης
Μπου­κο­βί­νας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκο­λο ταξί­δι της ζωής μου, τον
γνώ­ρι­ζε αυτόν τον σπά­νιο τύπο και έκα­νε τα πάντα για να με σώσει ή να μου
χαρί­σει λίγη παρα­πά­νω ζωή. Κίνη­σε γη και ουρα­νό, να φέρει φάρ­μα­κα κυριολεκτικά
από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρό­νια δεν είπα ποτέ “Για­τί σε εμέ­να”; Δεν υπάρχει
πιο εγω­ι­στι­κή σκέ­ψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαί­νει, στον διπλα­νό μας, στον
γεί­το­νά μας, στον συνάν­θρω­πό μας. Και πλέ­ον τυχαί­νει σε πολ­λούς. Αν βάλω ένα
πρό­ση­μο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακό­μα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός
άνθρω­πος. Είχα την ευλο­γία να κάνω τα όνει­ρα μου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να ανέ­βω στο
βάθρο πολ­λές φορές, να δοξά­σω τον αθλη­τι­σμό και την χώρα μου, να γνωρίσω
ανθρώ­πους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβα­σμό, την ευγε­νή άμιλ­λα, αξί­ες τόσο
σημα­ντι­κές και να προ­σπα­θή­σω να τις κάνω πρά­ξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγα­πή­σει η πιο υπέ­ρο­χη γυναί­κα του
κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνο­μα της, και να αποκτήσουμε
μια πανέ­μορ­φη οικογένεια.

Έτσι και σε αυτή την ατυ­χία που με βρή­κε, είπα
ευχα­ρι­στώ, που αν αυτό ήταν γρα­φτό να έρθει στην οικο­γέ­νειά μου, δεν βρήκε
εκεί­νη ή τα παι­διά μου. Εγώ έπρε­πε να το ανέ­βω αυτό το βου­νό, έχω έπρε­πε να
σηκώ­σω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκο­λο ταξί­δι, στά­θη­κα τυχε­ρός γιατί
συνο­δοι­πό­ρο είχα την αλλη­λεγ­γύη και την φρο­ντί­δα τόσων πολ­λών ανθρώ­πων, που
πολ­λές φορές ανα­ρω­τή­θη­κα τι έκα­να για να αξί­ζω όλα αυτά που με ανι­διο­τέ­λεια μου
προ­σέ­φε­ραν. Πρώ­τος ο για­τρός μου ο κ. Μπου­κο­βί­νας, ο πρύ­τα­νης, ο κ. Δημόπουλος,
που βοή­θη­σε τόσο πολύ στην πρώ­τη φάση της ασθέ­νειάς μου αλλά και αργό­τε­ρα, στο
να πάρω κάθε θερα­πεία όσο πιο γρή­γο­ρα γίνε­ται. Ο κ. Ηλιά­δης ο θωρακοχειρούργος
μου, ένας εξαι­ρε­τι­κός επι­στή­μο­νας που με αγκά­λια­σε σαν πατέ­ρας στο πολύ δύσκολο
χει­ρουρ­γείο μου, στους πνεύ­μο­νες, ο κ. Πέιος, ο νευ­ρο­χει­ρούρ­γος που μου απάλυνε
τους φρι­χτούς πόνους και πολ­λοί πολ­λοί άλλοι, από νοση­λευ­τές μέχρι
τραυ­μα­τιο­φο­ρείς, όλοι μου έδει­χναν την αγά­πη τους και αυτή η αγά­πη μου έδινε
δύναμη.

Και τέλος θέλω να στα­θώ στον άνθρω­πο με άλφα κεφαλαίο,
τον Αλέ­ξη Τσί­πρα, ήρθε πολύ πρό­σφα­τα στη ζωή μου και μου χάρι­σε την φιλία του,
την σκέ­ψη του, το αδελ­φι­κό του νοιά­ξι­μο, σαν να με ήξε­ρε από πάντα. Μου
απέ­δει­ξε ότι η όλα όσα πρε­σβεύ­ει ο ίδιος και η αρι­στε­ρά είναι πραγ­μα­τι­κή στάση
ζωής. Με στή­ρι­ξε ηθι­κά και πρα­κτι­κά και έκα­νε και αυτός τα αδύ­να­τα δυνα­τά για
να έχω την καλύ­τε­ρη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πετύ­χα­τε. Με κρα­τή­σα­τε στη ζωή περισ­σό­τε­ρο από όσο
ανα­λο­γού­σε στον πολύ επι­θε­τι­κό καρ­κί­νο μου, μου χαρί­σα­τε το χρυ­σό μετάλ­λιο της
παρά­τα­σης της ζωής μου σε μια πολύ κρί­σι­μη στιγ­μή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα
ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμό­ταν τίπο­τα από εμέ­να, ενώ τώρα στα 5,5 της
χρό­νια θα με θυμά­ται έστω σαν μακρι­νή ανά­μνη­ση και θα μπο­ρεί να διηγηθεί
ιστο­ρί­ες στον μικρό της αδερ­φό τον Γιώρ­γο, ώστε να με κρα­τή­σουν ζωντα­νό στην
καρ­διά τους για πάντα.

Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμα­στε όλοι περαστικοί,
μεγα­λύ­τε­ρη σημα­σία έχει τι απο­τύ­πω­μα θα έχου­με αφή­σει, και όχι πώς ή πότε θα
φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώ­τος κατα­γε­γραμ­μέ­νος ασθενής
με καρ­κί­νω­μα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορ­μή για την ενη­μέ­ρω­ση γιατρών,
ασθε­νών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρ­κί­νου που αν δια­γνω­σθεί εγκαί­ρως ίσως σωθούν
ζωές. Ας γίνω η αφορ­μή για να ενι­σχυ­θεί ουσια­στι­κά το εθνι­κό μας σύστη­μα υγείας
που τόσο υπο­τι­μή­θη­κε τα τελευ­ταία χρό­νια, όχι να περι­μέ­νουν ουρές για μια αξονική,
για μια χημειο­θε­ρα­πεία ή ένα χει­ρουρ­γείο και να χάνε­ται πολύ­τι­μος χρό­νος, να
στα­μα­τή­σει ο χρο­νο­βό­ρος δαί­δα­λος της γρα­φειο­κρα­τί­ας και των νομι­κών κωλυμάτων
του ΕΟΦ όταν πρέ­πει να εγκρι­θούν άμε­σα δοκι­μα­στι­κά φάρ­μα­κα που μπο­ρεί να σώσουν
ζωές.

Αν ερχό­μα­στε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκο­πό, εγώ έχω
απο­φα­σί­σει ποιος θα είναι αυτός. Να προ­σφέ­ρω ελπί­δα μέσα από όσα κατά­φε­ρα στην
ζωή μου, από τα όμορ­φα μέχρι τα άσχημα.

Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυ­ρά Ολυμπιακά
μετάλ­λια, της Αθή­νας και του Πεκί­νο, που για χρό­νια κρύ­βω καλά, ήρθε η ώρα να
βγουν και να επι­στρέ­ψουν εκεί που ανή­κουν, στις πανα­θρώ­πι­νες αξί­ες. Τελευταία
επι­θυ­μία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλ­λια, να βγουν σε δημο­πρα­σία και το ποσό
που θα συγκε­ντρω­θεί να δοθεί σε δομές για τα παι­διά που θα επι­λέ­ξει η
οικο­γέ­νειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παι­δί, θα αξί­ζει κάθε κλω­τσιά που
έχω φάει στο κεφά­λι, κάθε κάταγ­μα στα πόδια μου. Αυτό είναι το απο­τύ­πω­μα που
θέλω να αφή­σω στην κοι­νω­νία, αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά που θέλω να μεί­νει στα
παι­διά μου».