Εφυγε η καλή μας η Βίκη…

Από τον φίλ­τα­το Στέ­φα­νο Πάντο μάθα­με για την απώ­λεια της Βίκης
Σιδέ­ρη…

Η από­στα­ση χρό­νων που μας χωρί­ζει από την τελευ­ταία μας συνάντηση
δεν σβή­νει από την μνή­μη την ευγε­νι­κή φυσιο­γνω­μία ενός θελη­μα­τι­κού ανθρώπου,
που από τα νεα­νι­κά της χρό­νια έκα­νε κατά­θε­ση τιμής και δρά­σης στην ζωή για την
ζωή… 

Παι­δί και αυτή από τα “παι­διά του Φλε­βά­ρη”… Η αλα­ζο­νεία, η
αγραμ­μα­το­σύ­νη, ο δογ­μα­τι­σμός και η ανοη­σία των επι­σή­μων ταγών, υπο­τι­μά ή αγνοεί
-συνει­δη­τά ή ασυ­νεί­δη­τα- την τερά­στια συμ­βο­λή τους στην …επα­νεκ­κί­νη­ση της ιστορίας.
Με την ποιό­τη­τά τους, την αφο­σί­ω­σή τους, τους ορα­μα­τι­σμούς τους, τα λάθη τους, τις
απο­λυ­τό­τη­τές τους…

Η Βίκη δεν μίλη­σε ποτέ για τα δικά της βασα­νι­στή­ρια. Όπως και
κανέ­νας, που να γνω­ρί­ζω από αυτή την φουρ­νιά των “άλλων” σε ήθος ανθρώ­πων.   Αντίθετα,
διη­γού­νταν με διά­θε­ση χιου­μο­ρι­στι­κή σφρα­γι­σμέ­νη από συντρο­φι­κό­τη­τα, αγά­πη και
ανω­νυ­μία τους πόνους και τα παθή­μα­τα της φυλα­κής… Όλα ήταν φυσι­κά και αυτονόητα
για την υψη­λή συνει­δη­τό­τη­τα της Βίκης. 

Οσοι γνω­ρί­ζα­με την Βίκη, νοιώ­θου­με ήδη το κενό της απου­σί­ας της…