Η ανοχή μας, είναι συνενοχή…

Ο φίλ­τα­τος Νίκος
Μητσιά­λης επα­νέρ­χε­ται στο ζήτη­μα, που γρά­ψα­με, πριν από λίγες μέρες… Και
κάνει άρι­στα, για­τί το θέμα ελά­χι­στα απα­σχό­λη­σε τα τοπι­κά ή άλλα ΜΜΕ… 

Ποιος ξέρει γιατί…
Ισως για­τί δεν που­λά­ει!!! Ισως για να μην βλά­ψου­με την αγία του­ρι­στι­κή μας
εικό­να… Φυσι­κά ούτε φωνή ούτε ακρό­α­ση από τις αρμό­διες επί­ση­μες αρχές… Γι’ αυτό
θα γρά­φου­με, όπως κάνει τώρα ο Νίκος…

Η ανο­χή μας, είναι
συνενοχή…

Το σκά­φος άλλαξε
πορεία από Παξούς, προς το Λιμά­νι της Λευ­κίμ­μης, τελι­κά όμως «έδε­σε» στο
άγνω­στο! Η αλλα­γή αυτή ασφα­λώς θα πρέ­πει να είναι κατα­χω­ρη­μέ­νη και στο
ημε­ρο­λό­γιο του σκά­φους, άγνω­στο όμως με ποια δικαιο­λο­γία… Ένας ενδιάμεσος
ανα­γκα­στι­κός σταθ­μός, προ­κει­μέ­νου να απο­βι­βά­σει τους…ενοχλητικούς επι­βά­τες, για
να συνε­χί­σει αυτό και πάλι προς Παξούς!

Ευτύ­χη­μα πάντως ήταν,
πως στα δεξιά της πορεί­ας του σκά­φους βρί­σκε­ται πάντα η ακτή της Λευκίμμης,
δια­φο­ρε­τι­κά η ανα­γκα­στι­κή απο­βί­βα­ση, μητέ­ρας και παι­διού, ίσως να είχε γίνει
ακό­μα και σε κάποια βρα­χο­νη­σί­δα, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­στεί η «γαλή­νη» του
επι­βα­τι­κού κοινού…

Και όλα αυτά τα
απί­στευ­τα και όμως αλη­θι­νά, όπως τα καταγ­γέ­λει η μητέ­ρα ενός παι­διού με ανάγκη
για ειδι­κή στορ­γή, δια­δρα­μα­τί­στη­καν μπρος σ’ επι­βά­τες που ενώ σύμ­φω­να με τις
αιτιά­σεις των υπευ­θύ­νων του σκά­φους «ενο­χλή­θη­καν από τη φλυα­ρία αυτού του
Παι­διού…», παρα­δό­ξως όμως δεν δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν από την έξω­ση μιας μάνας  παι­διού με ειδι­κές ανά­γκες από ένα σκά­φος εν
πλω, «στη μέση του πουθενά…»

Κανείς τους δεν
μίλη­σε, δεν αντέ­δρα­σε για μια από­φα­ση που είχε σαν απο­τέ­λε­σμα να υπο­στούν Μάνα
και Παι­δί, εκτός από μια απρό­σμε­νη ταλαι­πω­ρία και μια προ­σβο­λή, μια ταπείνωση
της αξιο­πρέ­πειας τους… Κανείς επι­βά­της δεν κινή­θη­κε προς την εξου­σία του
σκά­φους παρα­κλη­τι­κά, προ­κει­μέ­νου αυτή δεί­ξει ένα άλλο πρό­σω­πο, φιλι­κό – κάτι που
από παρά­δο­ση το δια­θέ­τουν οι θαλασ­σι­νοί – έστω για το υπό­λοι­πο μικρό χρονικό
διά­στη­μα του ταξι­διού, μέχρι το Παξι­νί­τι­κο λιμά­νι του τελι­κού προορισμού…

Είναι απο­λύ­τως σίγουρο
πως αν κάποιοι από δαύ­τους, συνό­δευαν χαρι­τω­μέ­να τετρά­πο­δα ράτσας, τα οποία σε
κάποια στιγ­μή άρχι­ζαν να γρυ­λί­ζουν και στη συνέ­χεια να γαυ­γί­ζουν, οι πάντες θα
έδει­χναν κατα­νό­η­ση… Ουδείς θα δια­μαρ­τύ­ρο­νταν και αν ακό­μα υπήρ­χαν κάποιοι
ενο­χλη­μέ­νοι από αυτή τη συναυ­λία των, κατά τα άλλα, συμπα­θη­τι­κών ζώων, θα το
σκέ­φτο­νταν πολύ να εκφρά­σουν τη δυσα­ρέ­σκειά τους και αυτό προ­κει­μέ­νου να μην
φανούν… υπερ­βο­λι­κά παράξενοι!

Αυτή η εικόνα
συμ­βαί­νει συχνά, πυκνά στους υπαί­θριους χώρους των μαγα­ζιών εστί­α­σης! Εκεί τα
χαρι­τω­μέ­να τετρά­πο­δα που αυτά συνο­δεύ­ουν τ’ αφε­ντι­κά τους, στη νυκτε­ρι­νή τους
έξο­δο, χώνο­νται κάτω από τα τρα­πέ­ζια! Αν έχεις την ατυ­χία να καθί­σεις στο
διπλα­νό τρα­πέ­ζι θα απο­λαύ­σεις το χαρι­τω­μέ­νο φοξ τεριέρ, να «φιλο­νι­κεί» με την
απέ­να­ντι σκυ­λί­τσα! Εκτός από τα γρυ­λί­σμα­τα και τα γαυ­γί­σμα­τα πολύ συχνά θα
πρέ­πει να ανε­χτείς και την χωμα­τί­λα από το σκά­ψι­μο που κάνει με τα πόδια του… 

Όταν όμως πρόκειται
για τον συνάν­θρω­πό μας, γινό­μα­στε αφά­ντα­στα σκλη­ροί, τότε ανα­κα­λύ­πτου­με την
αξία της πολύ­τι­μης γαλή­νης μας… Όσο για κάποια μάνα και πατέ­ρα που
αντι­με­τω­πί­ζουν ένα ισό­βιο πρό­βλη­μα από το πλέ­ον αγα­πη­μέ­νο τους πρόσωπο,
γυρί­ζου­με αλλού το κεφά­λι και φτύ­νου­με ακό­μα και στο κόρ­φο μας προ­κει­μέ­νου να
ξορ­κί­σου­με, απο­μα­κρύ­νο­ντας το κακό…          

Αυτοί είμα­στε στη
συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία μας, ανή­μπο­ροι για μια υπέρ­βα­ση του εγώ μας… Αντίθετα
περι­φρου­ρού­με με υπέρ­με­τρη φρο­ντί­δα τη μου­χλια­σμέ­νη μας γαλή­νη! Αν όμως
συνέ­βαι­νε το αντί­θε­το και παίρ­να­με θέση για την όποια παρά­λο­γη και πολύ
περισ­σό­τε­ρο αντιαν­θρώ­πι­νη συμπε­ρι­φο­ρά, ποιος θα απο­φά­σι­ζε ν’ απο­βι­βά­σει στο
που­θε­νά μια Μάνα με παι­δί με ανά­γκη για ειδι­κές στορ­γι­κές φρο­ντί­δες; Είναι
σίγου­ρο πως αυτοί θα ολο­κλή­ρω­ναν το ταξί­δι τους και θα έφθα­ναν σίγου­ρα στον
όποιο προ­ο­ρι­σμό έγρα­φε το αγο­ρα­σμέ­νο εισι­τή­ριο τους, για το λιμά­νι των σύντομων
δια­κο­πών τους…