Και Αυτός είναι δικός μας…

Είναι του λαού μας, όπως και πολύ άξιοι, που έγρα­ψαν και γράφουν
την ιστο­ρία του κόσμου… 

Αυτό είναι που θέλου­με να πού­με και να θυμί­σου­με αποφεύγοντας
συστη­μα­τι­κά τους ύμνους και τις ωραιο­ποι­ή­σεις, που το σύστη­μα αρέ­σκε­ται να
καλ­λιερ­γεί και να δια­δί­δει, υπο­τι­μώ­ντας έτσι την πραγ­μα­τι­κή αξία των
απο­χω­ρού­ντων… Οι αγιο­ποι­ή­σεις στρε­βλώ­νουν την ανθρώ­πι­νη φύση, την γεμά­τη πάθη,
δυνά­μεις, λάθη και ηρω­ϊ­σμούς… Ετσι, στην ουσία κατα­στρέ­φε­ται η ανθρωπιά… 

Ο Μίκης, λοι­πόν είναι του λαού μας, για­τί πολύ απλά έγραψε,
τίμη­σε, δόξα­σε, και προ­βί­βα­σε τα έργα του λαού, του μικρού του μέγα…

Ο επι­τά­φιος, το Τρα­γού­δι του Μικρού Αδελ­φού, Η Ρωμιο­σύ­νη, Το
Αξιον Εστί, Τα Επι­φά­νεια, Τα λαϊ­κά, οι Μικρές Κυκλά­δες, Το Πνευ­μα­τι­κό Εμβα­τή­ριο, Τα λια­νο­τρά­γου­δα, Το Romancero Gitan, Το Canto General και τόσα άλλα έργα αρι­στουρ­γη­μα­τι­κής έμπνευ­σης παίρ­νουν ενέργεια
από την αστεί­ρευ­τη λαϊ­κή πηγή… Του Ελλη­νι­κού λαού, των λαών όλου του κόσμου,
που τον τίμη­σαν και τον τιμούν… 

Γι’ αυτό είναι ΚΑΙ ο Μίκης δικός μας… Και όχι αυτών, που
υπο­κρι­τι­κά και υστε­ρό­βου­λα θα απευ­θύ­νουν υμνο­λο­γί­ες με φαγω­μέ­να γρα­νά­ζια από
την τρι­βή της κενο­λο­γί­ας περί δήθεν εθνι­κής συναίνεσης… 

Υπο­κλι­νό­μα­στε…