Ο Γιάννης για τον Στάθη…

Ο φίλ­τα­τος Γιάν­νης Λύχρος απο­χαι­ρε­τά­ει τον Στά­θη
Σπά­λα. Παρα­θέ­του­με χωρίς σχό­λια, που περιττεύουν.

Αγα­πη­μέ­νε μου Στάθη
ήδη μου λεί­πεις πολύ. Μου λεί­πει το κοφτε­ρό σου μυα­λό, η ανα­λυ­τι­κή σκέ­ψη σου, η
σαφής περι­γρα­φή των κατα­στά­σε­ων, μα πάνω απ’ όλα το συναί­σθη­μα της
εμπι­στο­σύ­νης, ότι μπο­ρώ να στη­ρί­ζο­μαι πάνω σου σε δύσκο­λες στιγ­μές. Μετά την
περι­πέ­τειά μου πριν κάμπο­σα χρό­νια, δεν πίστευα ότι θα μου έπε­φτε τον καθήκον
του απο­χαι­ρε­τι­σμού. Πίστευα ότι αυτό θα ήταν δική σου υπο­χρέ­ω­ση, όμως η ζωή και
η φύση ακο­λου­θούν τα δικά τους σενάρια. 

Θυμά­μαι τις αγωνίες,
τις απα­ντή­σεις που ψάχνα­με, τα λάθη, τα πισω­γυ­ρί­σμα­τα και τα βήμα­τα μπρο­στά που
κάνα­με, όταν από έφη­βοι γινό­μα­σταν ενή­λι­κοι άντρες.

Θυμά­μαι τα
σκιρ­τή­μα­τα, τις απο­γοη­τεύ­σεις, τους ενθου­σια­σμούς, τις χυλό­πι­τες και τις
επι­τυ­χί­ες που είχα­με στην δει­λή και αδέ­ξια επα­φή μας με το άλλο φύλο.

Θυμά­μαι που την ίδια
επο­χή βρή­κα­με τις συντρό­φισ­σές μας και απο­φα­σί­σα­με να στή­σου­με τις δικές μας
οικο­γέ­νειες. Πως μπο­ρώ να ξεχά­σω την μεγά­λη χαρά που μας δώσα­τε, όταν με την
Μάρη μας κάνα­τε την τιμή να σας παντρέψουμε.

Θυμά­μαι την έκστα­ση που αισθαν­θή­κα­με, μπροστά
στην δημιουρ­γία της νέας ζωής, με την έλευ­ση των παι­διών μας. Πως μπο­ρώ να
ξεχά­σω την χαρά που μου έδω­σες όταν βάφτι­σες τον γιό μου.

Θυμά­μαι τις λύσεις που ψάχνα­με για να ξεκι­νή­σου­με την
επαγ­γελ­μα­τι­κή μας καριέρα. 

Όντας ενερ­γά μέλη της μαχό­με­νης δημοκρατικής
παρά­τα­ξης, μαζί βιώ­σα­με το σοκ της έλευ­σης της χού­ντας των συνταγματαρχών. 

Η κατά­στα­ση αυτή, μετά από πολύ προ­βλη­μα­τι­σμό, σκέψη,
θεω­ρη­τι­κή μελέ­τη, μας οδή­γη­σε μαζί με άλλους λίγους αδελ­φι­κούς φίλους, το
φθι­νό­πω­ρο του 1967, στην από­φα­ση να εντα­χθού­με και να ακο­λου­θή­σου­με την
Κομ­μου­νι­στι­κή Αριστερά.

Ήταν μια από­φα­ση που καθό­ρι­σε ολό­κλη­ρη την μετέπειτα
ζωή μας. Αλλά και υπα­γό­ρευ­σε τις πρά­ξεις μας και την δια­γω­γή μας στην διάρκεια
της δικτατορίας.

Η μετα­πο­λί­τευ­ση μας βρή­κε οργα­νω­μέ­νους κάτω από την
Κόκ­κι­νη Σημαία με το Σφυ­ρο­δρέ­πα­νο, να παλεύ­ου­με με όλες μας τις δυνά­μεις, με
ανι­διο­τέ­λεια και αυτα­πάρ­νη­ση, για μια δικαιό­τε­ρη κοι­νω­νία απαλ­λαγ­μέ­νη από τα
δεσμά του καπιταλισμού. 

Το φθι­νό­πω­ρο του 1987 εγώ διέ­κο­ψα τους οργανωτικούς
δεσμούς μου με το Κόμ­μα, ενώ το 1989 συν­θλί­φτη­καν τα όνει­ρά μας στην πτώ­ση του
τοί­χους του Βερο­λί­νου και την κατάρ­ρευ­ση του υπαρ­κτού. Όμως παρα­μεί­να­με στην
ίδια όχθη του ποτα­μού, στο μέτω­πο των δυνά­με­ων της εργα­σί­ας, ενά­ντια στο
κεφάλαιο. 

Πριν λίγους μήνες, παρά το προ­χω­ρη­μέ­νο της ηλικίας
μας, επι­βε­βαιώ­σα­με την στρά­τευ­σή μας στο όρα­μα του Κομ­μου­νι­στι­κού Ιδε­ώ­δους, με
την ίδια ανι­διο­τέ­λεια και αυτα­πάρ­νη­ση, σαν την μόνη ελπί­δα της κοι­νω­νί­ας να
απαλ­λα­γεί από τον δυστο­πι­κό, περισ­σό­τε­ρο από ποτέ απάν­θρω­πο, καπιταλισμό.
Ελπί­δα που δεν χωρά σε κανέ­να γρα­φειο­κρα­τι­κό σχη­μα­τι­σμό.  

Αγα­πη­μέ­νε μου ψηλέ, είσαι ένα κομ­μά­τι του εαυ­τού μου,
δεν είναι δυνα­τόν ούτε για μια στιγ­μή, να βγεις από το μυα­λό μου, για όσο ακόμα
θα χτυ­πά­ει η καρ­διά μου.