Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

Ο φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέ­ντης σκια­γρα­φεί το πλαί­σιο των αυρι­νών προ­ε­δρι­κών εκλο­γών στην Γαλ­λία από την σκο­πιά του μετά. Παρα­θέ­του­με. Αύριο πρωί θα σας κατα­θέ­σου­με και τηδι­κή μας οπτική…

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

Οι μαζι­κές δια­δη­λώ­σεις του
περα­σμέ­νου σαβ­βα­το­κύ­ρια­κου στην Γαλ­λία, που συνε­χί­ζο­νται αμεί­ω­τες -μέχρι τη
στιγ­μή που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές- στο κάλε­σμα συν­δι­κά­των και
συλ­λο­γι­κο­τή­των, ήταν και είναι η μόνη στέ­ρεα και πολι­τι­κά τίμια απά­ντη­ση στο
ψευ­το­δί­λημ­μα Μακρόν ή Λεπέν. 

Βέβαια, σε κανένα
επί­ση­μο μέσο της συλ­λο­γι­κής ενω­μέ­νης Ευρώ­πης δεν ανα­φέρ­θη­κε το παρα­μι­κρό για
τις χιλιά­δες κόσμου που κατέ­βη­καν με πανό και πικέ­τες που δήλω­ναν τα πιο ώριμα
συμπε­ρά­σμα­τα και προ­ο­πτι­κές του αγώνα.

‘Δεν δια­λέ­γου­με
ανά­με­σα στην πανώ­λη και τη χολέ­ρα!’

‘Ακυ­βέρ­νη­τη γενιά’

‘Εμπρός για μια
ακυ­βέρ­νη­τη Γαλ­λία!’

‘Oύτε πατρί­δα ούτε
αφεντικά’

Το κλασ­σι­κό συμπέρασμα
του Μπρέχτ που συνό­δευε τις αφί­σες του συν­δι­κά­του unité CGT την περασμένη
εβδομάδα 

‘Ο φασι­σμός δεν είναι
το αντί­θε­το της δημο­κρα­τί­ας. Είναι η εξέ­λι­ξή της σε περιό­δους κρίσης’. 

Αντι­κα­τα­στά­θη­κε από την
γνω­στή γκραμ­σια­νή σκέ­ψη που δια­τυ­πώ­θη­κε στα τετρά­δια της Φυλα­κής σε νέα αφίσσα
(φ1)

‘Ο παλιός κόσμος
πεθαίνει.

Ο νέος κόσμος αργεί να
φανεί. 

Και μέσα σ’ αυτό το
σκιό­φως ξεπρο­βάλ­λουν τα τέρατα’.

Στην περί­πτω­ση των αυριανών
Προ­ε­δρι­κών εκλο­γών τα τέρα­τα δεν είναι μόνο οι φιγού­ρες δύο παθια­σμέ­νων εχθρών
των εργα­τών, των αδυ­νά­μων, των άστε­γων, των μετα­να­στών, προ­σφύ­γων και ότι άλλο
είναι στην γωνία της ζωής… Οι πολυ­κέ­φα­λες λερ­ναί­ες ύδρες των δικών τους διλλημάτων
που τα μετα­φέ­ρουν στις δικές μας πλάτες.

Να θυμί­σου­με ότι οι
επι­κεί­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές είναι το ίδιο σημα­ντι­κές και παρου­σιά­ζουν μια
ευκαι­ρία ανα­τρο­πής των δεδο­μέ­νων μπλο­κά­ρο­ντας όποιον περά­σει στην Προεδρία…

Από τις 15 Απρι­λί­ου, τη
φρά­ση-κλει­δί για τις επι­κεί­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές («Εμπρός για μια
ακυ­βέρ­νη­τη Γαλ­λία!») την αξιο­ποί­η­σε ο ηγέ­της της (FE) Ανυ­πό­τα­κτης Γαλλίας,
Ζαν-Λυκ Μελαν­σόν, κατα­θέ­το­ντας πρό­τα­ση συνερ­γα­σί­ας για το στή­σι­μο ενός
εναλ­λα­κτι­κού αρι­στε­ρού μαζι­κού μετώ­που που θα στα­θεί ο κατα­λύ­της για την
πραγ­μα­το­ποί­η­ση του προ­α­να­φερ­θέ­ντος συν­θή­μα­τος, όπου μια προ­ο­δευ­τι­κή αριστερή
πλειο­ψη­φία στο κοι­νο­βού­λιο θα κου­ρε­λιά­ζει κάθε διά­ταγ­μα που θα κατα­τί­θε­ται είτε
από τον Μακρόν είτε από τη Λεπέν. 

Επι­πλέ­ον το τοπίο
ξεκα­θα­ρί­ζει μιας και τα συντη­ρη­τι­κά παρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα και οι σοσια­λι­στές που
έλα­βαν ποσο­στό χαμη­λό­τε­ρο του 5% είναι στα πρό­θυ­ρα της διά­λυ­σης… Δεν μπο­ρούν καν
να εισπρά­ξουν την απο­ζη­μί­ω­ση της εκλο­γι­κής εκστρα­τεί­ας, που γίνε­ται συνή­θως με
δανει­κά… Σε αυτούς τους χώρους θα υπάρ­ξουν ζυμώ­σεις και μετα­το­πί­σεις αφού και
τα μαγα­ζιά βάζουν λουκέτο…

Βέβαια, ένα άθροισμα
απο­χής-άκυ­ρων-λευ­κών που θα υπε­ρέ­βαι­νε το 50% των εγγε­γραμ­μέ­νων στο εκλογικό
σώμα θα καθι­στού­σε δια­βλη­τή την προ­ε­δρία που θα αναδειχθεί. 

Στο debate, η
επι­θε­τι­κό­τη­τα του Μακρόν ήταν σαφής απέ­να­ντι σε μια ‘μετριο­πα­θή’ αθώα μάσκα της
Λεπέν, που του άφη­νε γήπε­δο στα οικο­νο­μι­κά και τον κάρ­φω­νε στα ζητήματα
ανερ­γί­ας, απα­σχό­λη­σης και μισθών. Ταυ­τό­χρο­να, και αυτή -όπως και εκείνος-
ευχή­θη­κε τυλιγ­μέ­νη σε ροζ αμφί­ε­ση στους Μου­σουλ­μά­νους της Γαλ­λί­ας «Καλό
Ραμαζάνι!» 

Όλα αυτά δεί­χνουν, ότι
τα απο­τε­λέ­σμα­τα της Κυρια­κής θα πηγαί­νουν ψήφο-ψήφο – ειδι­κά μετά τη
μάζω­ξη-σκορ­πο­χώ­ρι που διορ­γά­νω­σε στη Μασ­σα­λία ο Μακρόν το περα­σμέ­νο Σάβ­βα­το… Δεν
ξεπερ­νού­σε τους τέσ­σε­ρις χιλιά­δες, ενώ φιλο­δο­ξού­σε να κάνει κάτι παρό­μοιο με
την εκεί προ­ε­κλο­γι­κή συνά­θροι­ση της ‘ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας’ (FI), που η συμμετοχή
ήταν του­λά­χι­στον δεκαπλάσια.

Επι­πλέ­ον η φασιστική
δεξιά της Λεπέν δια­θέ­τει οργα­νώ­σεις που από ομά­δες τρα­μπού­κων εξε­λί­χτη­καν σε
πολυ­πλό­κα­μα στη­ρίγ­μα­τα στα λαϊ­κά στρώ­μα­τα ενώ το κόμ­μα του Μακρόν ηλι­κί­ας δεν
δια­θέ­τει έμπει­ρο μηχα­νι­σμό παρά μόνο από μεταγραφές.

Πιστεύω ότι η κίνηση
που ξεκί­νη­σε ο Μελαν­σόν είναι απο­τέ­λε­σμα αυτής ακρι­βώς της μαζι­κής πολιτικής
πίε­σης με αιτή­μα­τα ταξι­κά και όχι προ­ε­κλο­γι­κές μπουρ­δο­λο­γί­ες… Που βράζει
αυθόρ­μη­τα στους δρό­μους στα εργο­στά­σια στα λύκεια στις σχο­λές -κυρί­ως από τη
νεο­λαία- και δεν απο­τε­λεί έναν ελιγ­μό της αναμ­φι­σβή­τη­τα υψη­λής πολι­τι­κής του
ευφυΐας. 

Η ενέρ­γεια αυτή
μετέ­θε­σε το δια­κύ­βευ­μα από μια απλου­στευ­μέ­νη επι­λο­γή μετα­ξύ δύο τερά­των στο
άνοιγ­μα μιας πλα­τιάς συμ­μα­χί­ας που θα βάλει τέλος στις υπε­ρε­ξου­σί­ες ακριβώς
αυτών των τερά­των στο επό­με­νο γύρο που θα είναι οι βου­λευ­τι­κές εκλογές.

Στη συγκε­κρι­μέ­νη φάση
των εξε­λί­ξε­ων, τα τέρα­τα δεν είναι μονά­χα οι επα­χθείς μορ­φές του τρα­πε­ζί­τη και
της κόρης του δολο­φό­νου της Αλγε­ρί­ας αλλά τα πολ­λα­πλά κεφά­λια των διλημμάτων
ανά­με­σα στον πάτο και στον απόπατο.

Το δικό μας 89 η
επι­λο­γή ανά­με­σα στην πρά­σι­νη και τη γαλά­ζια μπό­χα, μετέ­θε­σε την διαι­τη­σία στις
πλά­τες της ενω­μέ­νης τότε αρι­στε­ράς… Aντί να τους αφή­σει να
σαπί­σουν στις αντι­θέ­σεις τους, οδη­γή­θη­κε στην απο­σύν­θε­σή της μέχρι σήμερα. 

Αυτό είναι δίδαγ­μα για
όποιον έχει να αντι­με­τω­πί­σει παρό­μοια ψευ­το­δι­λήμ­μα­τα και μπαί­νει στο στημένο
παι­γνί­δι τους… Εχει απο­δει­χτεί παγκο­σμί­ως πως θα βγει κερα­τάς και ζημιωμένος 

Την Κυρια­κή το ραντεβού
δεν δίνε­ται στις κάλ­πες όπου η θέση παρα­μέ­νει στέ­ρεα ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ αλλά στις
20.01’ στις πλα­τεί­ες και τους δρό­μους  φ (3.4
) εκεί που η οργή η βία και το λαϊ­κό ένστι­κτο ζυμώ­νουν τις εξελίξεις …