Γάλλοι Διανοούμενοι στο πλευρό του Ελληνικού Λαού

Μας ενη­μέ­ρω­σε με e-mail ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μαν­τζά­κος και θεω­ρή­σα­με υπο­χρέ­ω­ση μας να σας ενη­με­ρώ­σου­με με το κεί­με­νο συμα­ρά­στα­σης Γάλ­λων δια­νο­ού­με­νων (τόχουν υπο­γρά­ψει πάνω από 14000) προς τον Ελλη­νι­κό λαό… Η διε­θνι­στι­κή αλλη­λεγ­γύη αυτά τα χρό­νια της φιλε­λεύ­θε­ρης χολέ­ρας έχουν ιδιαί­τε­ρη σημα­σία… Πριν απ’ όλα ως από­δει­ξη της ανθρώ­πι­νης ιδιότητας…
Koρυ­φαί­οι Γάλ­λοι δια­νο­ού­με­νοι μετα­ξύ των οποί­ων οι Alain Badiou, Etienne Balibar, Jean-Luc Nancy μαζί με εκα­το­ντά­δες Ευρω­παί­ους στο­χα­στές υπο­γρά­φουν κεί­με­νο υπο­στή­ρι­ξης του ελλη­νι­κού λαού, το οποίο δημο­σί­ευ­σε (21/2/2012) η δια­δι­κτυα­κή έκδο­ση της Liberation και αργό­τε­ρα η έντυ­πη. Το κεί­με­νο υπο­στή­ρι­ξης βρί­σκε­ται σε διά­φο­ρες γλώσ­σες στην ιστο­σε­λί­δα http://www.editions-lignes.com/Save-The-Greek-People.html και μέχρι σήμε­ρα (20/3/2012) το έχουν υπο­γρά­ψει περισ­σό­τε­ροι από 1.400 δια­νο­ού­με­νοι και στο­χα­στές από διά­φο­ρες χώρες . Παρα­κά­τω ακο­λου­θεί το κεί­με­νο υπο­στή­ρι­ξης στην Ελλη­νι­κή γλώσσα:
Να σώσου­με τον ελλη­νι­κό λαό απο τους σωτή­ρες του!
Τη στιγ­μή που ένας στους δύο Έλλη­νες νέους είναι άνερ­γος, 25.000 άστε­γοι περι­πλα­νώ­νται στους δρό­μους της Αθή­νας, το 30% του πλη­θυ­σμού βρί­σκε­ται κάτω από το όριο της φτώ­χιας, χιλιά­δες οικο­γέ­νειες υπο­χρε­ού­νται να βάλουν τα παι­διά τους σε ιδρύ­μα­τα προ­κει­μέ­νου να μην πεθά­νουν από την πεί­να και το κρύο, νεό­φτω­χοι και πρό­σφυ­γες δίνουν μάχες για τους σκου­πι­δο­τε­νε­κέ­δες στους δημό­σιους χώρους, οι «σωτή­ρες» της Ελλά­δας, υπό το πρό­σχη­μα ότι οι Έλλη­νες «δεν κατα­βά­λουν αρκε­τές προ­σπά­θειες», επι­βάλ­λουν ένα νέο σχέ­διο βοή­θειας που διπλα­σιά­ζει τη χορη­γού­με­νη θανα­τη­φό­ρα δόση. Ένα σχέ­διο που καταρ­γεί το εργα­τι­κό Δίκαιο και κατα­δι­κά­ζει τους φτω­χούς σε ακραία ένδεια, εξα­φα­νί­ζο­ντας παράλ­λη­λα τις μεσαί­ες τάξεις.
Ο στό­χος δεν είναι σε καμία περί­πτω­ση η «σωτη­ρία» της Ελλά­δας: όλοι οι οικο­νο­μο­λό­γοι που είναι άξιοι του ονό­μα­τός τους συμ­φω­νούν επ’ αυτού. Το ζητού­με­νο είναι να κερ­δη­θεί χρό­νος προ­κει­μέ­νου να σωθούν οι πιστω­τές ενώ παράλ­λη­λα η χώρα οδη­γεί­ται σε μια προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη χρε­ο­κο­πία. Πρω­τί­στως, το ζητού­με­νο είναι να μετα­τρα­πεί η Ελλά­δα σε εργα­στή­ριο μιας κοι­νω­νι­κής μεταλ­λα­γής που θα γενι­κευ­θεί, σε έναν δεύ­τε­ρο χρό­νο, σε ολό­κλη­ρη την Ευρώ­πη. Το μοντέ­λο που δοκι­μά­ζε­ται πάνω στους Έλλη­νες είναι εκεί­νο μιας κοι­νω­νί­ας χωρίς δημό­σιες υπη­ρε­σί­ες, στο πλαί­σιο της οποί­ας τα σχο­λεία, τα νοσο­κο­μεία και τα ιατρι­κά κέντρα κατε­δα­φί­ζο­νται, η υγεία καθί­στα­ται προ­νό­μιο των πλου­σί­ων, οι ευπα­θείς πλη­θυ­σμοί προ­ο­ρί­ζο­νται για μια προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη εξό­ντω­ση, ενώ όσοι εξα­κο­λου­θούν να έχουν μια εργα­σία κατα­δι­κά­ζο­νται σε ακραί­ες μορ­φές εργα­σια­κής επι­σφά­λειας και οικο­νο­μι­κής εξα­θλί­ω­σης.
Προ­κει­μέ­νου όμως αυτή η αντε­πί­θε­ση του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού να πετύ­χει τον στό­χο της χρειά­ζε­ται να εγκα­θι­δρύ­σει ένα καθε­στώς που καταρ­γεί τα πλέ­ον στοι­χειώ­δη δημο­κρα­τι­κά δικαιώ­μα­τα. Με δια­τα­γή των σωτή­ρων, βλέ­που­με λοι­πόν να εγκα­θί­στα­νται στην Ευρώ­πη κυβερ­νή­σεις τεχνο­κρα­τών που περι­φρο­νούν τη λαϊ­κή κυριαρ­χία. Πρό­κει­ται για ένα σημείο καμπής όσον αφο­ρά στα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά καθε­στώ­τα στο πλαί­σιο των οποί­ων βλέ­που­με τους «αντι­προ­σώ­πους του λαού» να εξου­σιο­δο­τούν εν λευ­κώ τους ειδι­κούς και τους τρα­πε­ζί­τες, απαρ­νού­με­νοι την υπο­τι­θέ­με­νη εξου­σία τους να απο­φα­σί­ζουν. Ένα είδος κοι­νο­βου­λευ­τι­κού πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, το οποίο προ­σφεύ­γει, μετα­ξύ άλλων, και σε ένα διευ­ρυ­μέ­νο κατα­σταλ­τι­κό οπλο­στά­σιο απέ­να­ντι στις λαϊ­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες. Έτσι, από τη στιγ­μή που οι βου­λευ­τές επι­κύ­ρω­σαν την δια­με­τρι­κά αντί­θε­τη με την εντο­λή που είχαν λάβει σύμ­βα­ση που τους υπα­γό­ρευ­σε η Τρόι­κα (Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση, Κεντρι­κή Ευρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα, Διε­θνές Νομι­σμα­τι­κό Ταμείο), μια εξου­σία στε­ρού­με­νη δημο­κρα­τι­κής νομι­μό­τη­τας υπο­θή­κευ­σε το μέλ­λον της χώρας για τα επό­με­να τριά­ντα ή σαρά­ντα χρό­νια.
Παράλ­λη­λα, η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση ετοι­μά­ζε­ται να δημιουρ­γή­σει έναν δεσμευ­μέ­νο τρα­πε­ζι­κό λογα­ρια­σμό στον οποί­ον θα κατα­τί­θε­ται απευ­θεί­ας η βοή­θεια προς την Ελλά­δα προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­μο­ποιεί­ται απο­κλει­στι­κά προς όφε­λος του χρέ­ους. Τα έσο­δα της χώρας οφεί­λουν να αφιε­ρώ­νο­νται κατά «από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα» στην εξό­φλη­ση των πιστω­τών και, εφό­σον παρα­στεί ανά­γκη, να κατα­τί­θε­νται απευ­θεί­ας σε αυτόν τον λογα­ρια­σμό την δια­χεί­ρι­ση του οποί­ου έχει ανα­λά­βει η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση. Η Σύμ­βα­ση υπα­γο­ρεύ­ει ρητά ότι κάθε νέα υπο­χρέ­ω­ση που θα προ­κύ­πτει στο πλαί­σιό της θα διέ­πε­ται από το αγγλι­κό δίκαιο, το οποίο απαι­τεί υλι­κές εγγυ­ή­σεις, ενώ οι διε­νέ­ξεις θα εκδι­κά­ζο­νται από τα δικα­στή­ρια του Λου­ξεμ­βούρ­γου, με την Ελλά­δα να έχει απο­ποι­η­θεί εκ των προ­τέ­ρων κάθε δικαί­ω­μα προ­σφυ­γής ενά­ντια σε όποια κατά­σχε­ση απο­φα­σί­σουν οι πιστω­τές της. Για να ολο­κλη­ρω­θεί η εικό­να, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις έχουν ανα­τε­θεί σε ένα Ταμείο υπό τη δια­χεί­ρι­ση της Τρόι­κας στο οποίο θα κατα­τί­θε­νται οι τίτλοι ιδιο­κτη­σί­ας των δημο­σί­ων αγα­θών. Εν συντο­μία, έχου­με να κάνου­με με μια γενι­κευ­μέ­νη λεη­λα­σία, χαρα­κτη­ρι­στι­κό γνώ­ρι­σμα του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού καπι­τα­λι­σμού που προ­σφέ­ρει εν προ­κει­μέ­νω στον εαυ­τό του μια θεσμι­κή καθο­σί­ω­ση. Στο βαθ­μό που πωλη­τές και αγο­ρα­στές θα κάθο­νται στην ίδια πλευ­ρά του τρα­πε­ζιού, δεν έχου­με την παρα­μι­κρή αμφι­βο­λία ότι το εν λόγω εγχεί­ρη­μα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων απο­τε­λεί πραγ­μα­τι­κό συμπό­σιο για τους αγο­ρα­στές.
Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μονα­δι­κό απο­τέ­λε­σμα την εμβά­θυν­ση του ελλη­νι­κού εθνι­κού χρέ­ους το οποίο, με τη βοή­θεια των σωτή­ρων που δανεί­ζουν με τοκο­γλυ­φι­κά επι­τό­κια, έχει κυριο­λε­κτι­κά εκτο­ξευ­θεί στα ύψη προ­σεγ­γί­ζο­ντας το 170% ενός ακα­θά­ρι­στου εθνι­κού προ­ϊ­ό­ντος σε ελεύ­θε­ρη πτώ­ση, ενώ το 2009 δεν αντι­προ­σώ­πευε παρά το 120%. Μπο­ρεί κανείς να στοι­χη­μα­τί­σει ότι αυτός ο εσμός σχε­δί­ων σωτη­ρί­ας -τα οποία παρου­σιά­ζο­νται κάθε φορά ως «τελι­κά»- δεν στό­χευε παρά στο να εξα­σθε­νί­σει ολο­έ­να και περισ­σό­τε­ρο τη θέση της Ελλά­δας ούτως ώστε, στε­ρού­με­νη κάθε δυνα­τό­τη­τας να προ­τεί­νει από μόνη της τους όρους μιας ανα­συ­γκρό­τη­σης, να εξα­να­γκα­στεί να εκχω­ρή­σει τα πάντα στους πιστω­τές της υπό τον εκβια­σμό «κατα­στρο­φή ή λιτό­τη­τα». Η τεχνη­τή και κατα­να­γκα­στι­κή επι­δεί­νω­ση του προ­βλή­μα­τος του χρέ­ους χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε σαν όπλο εφό­δου για την άλω­ση μιας κοι­νω­νί­ας στο σύνο­λό της.
Σκό­πι­μα χρη­σι­μο­ποιού­με εδώ όρους που ανή­κουν στη στρα­τιω­τι­κή ορο­λο­γία: πρό­κει­ται σαφώς για έναν πόλε­μο που διε­ξά­γε­ται με τα μέσα της οικο­νο­μί­ας, της πολι­τι­κής και του δικαί­ου, έναν πόλε­μο ταξι­κό ενα­ντί­ον ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας. Και τα λάφυ­ρα που η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή τάξη υπο­λο­γί­ζει να απο­σπά­σει από «τον εχθρό» είναι τα κοι­νω­νι­κά κεκτη­μέ­να και τα δημο­κρα­τι­κά δικαιώ­μα­τα, αλλά αυτό που δια­κυ­βεύ­ε­ται σε τελι­κή ανά­λυ­ση είναι η δυνα­τό­τη­τα για μια ανθρώ­πι­νη ζωή. Και η ζωή εκεί­νων που δεν παρά­γουν ή δεν κατα­να­λώ­νουν αρκε­τά σε σύγκρι­ση με τις στρα­τη­γι­κές μεγι­στο­ποί­η­σης του κέρ­δους, δεν πρέ­πει να δια­τη­ρη­θεί.
Έτσι, η αδυ­να­μία μιας χώρας πια­σμέ­νης στη μέγ­γε­νη της χωρίς όρια κερ­δο­σκο­πί­ας και των κατα­στρο­φι­κών σχε­δί­ων σωτη­ρί­ας, γίνε­ται η μυστι­κή πόρ­τα από την οποία εισβάλ­λει βίαια ένα μοντέ­λο κοι­νω­νί­ας σύμ­φω­νο προς τις απαι­τή­σεις του νέο-φιλε­λεύ­θε­ρου φοντα­με­ντα­λι­σμού. Μοντέ­λο που προ­ο­ρί­ζε­ται για ολό­κλη­ρη την Ευρώ­πη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό δια­κύ­βευ­μα, και γι αυτό η υπε­ρά­σπι­ση του ελλη­νι­κού λαού δεν είναι συρ­ρι­κνώ­σι­μη σε μια χει­ρο­νο­μία αλλη­λεγ­γύ­ης ή αφη­ρη­μέ­νης ανθρω­πιάς: δια­κυ­βεύ­ε­ται το μέλ­λον της δημο­κρα­τί­ας και η τύχη των ευρω­παϊ­κών λαών. Παντού η «επι­τα­κτι­κή ανα­γκαιό­τη­τα» μιας «οδυ­νη­ρής αλλά σωτή­ριας» λιτό­τη­τας θα μας παρου­σια­στεί ως το μέσον για να απο­φύ­γου­με τη μοί­ρα της Ελλά­δας, ενώ οδη­γεί κατευ­θεί­αν σε αυτήν.
Μπρο­στά σε αυτή την οργα­νω­μέ­νη επί­θε­ση ενά­ντια στην κοι­νω­νία, μπρο­στά στην κατα­στρο­φή και των τελευ­ταί­ων νησί­δων της δημο­κρα­τί­ας, καλού­με τους συμπο­λί­τες μας, τους γάλ­λους και ευρω­παί­ους φίλους μας να εκφρα­σθούν σθε­να­ρά. Δεν πρέ­πει να αφή­σου­με το μονο­πώ­λιο του λόγου στους ειδή­μο­νες και στους πολι­τι­κά­ντη­δες. Το γεγο­νός ότι το αίτη­μα κυρί­ως των γερ­μα­νών και των γάλ­λων ιθυ­νό­ντων είναι η απα­γό­ρευ­ση πλέ­ον των εκλο­γών στην Ελλά­δα μπο­ρεί να μάς αφή­νει άρα­γε αδιά­φο­ρους; Ο στιγ­μα­τι­σμός και η συστη­μα­τι­κή δυσφή­μη­ση ενός λαού δεν θα άξι­ζε άρα­γε μια απά­ντη­ση; Είναι δυνα­τόν να μην υψώ­σου­με την φωνή μας ενά­ντια στη θεσμι­κή δολο­φο­νία του ελλη­νι­κού λαού; Και μπο­ρού­με άρα­γε να σιω­πού­με μπρο­στά στην κατα­να­γκα­στι­κή εγκα­θί­δρυ­ση ενός συστή­μα­τος που θέτει εκτός νόμου ακό­μη και την ίδια την ιδέα της κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύ­ης;
Βρι­σκό­μα­στε σε ένα σημείο μη επι­στρο­φής. Είναι επεί­γον να δώσου­με τη μάχη των αριθ­μών και τον πόλε­μο των λέξε­ων για να ανα­χαι­τί­σου­με την ακραίο-φιλε­λεύ­θε­ρη ρητο­ρι­κή του φόβου και της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης. Είναι επεί­γον να απο­δο­μή­σου­με τα μαθή­μα­τα ηθι­κής που συσκο­τί­ζουν την πραγ­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία που εκτυ­λίσ­σε­ται μέσα στην κοι­νω­νία. Είναι κάτι περισ­σό­τε­ρο από επεί­γον να απο­μυ­θο­ποι­ή­σου­με τη ρατσι­στι­κή εμμο­νή περί ελλη­νι­κής «ιδιαι­τε­ρό­τη­τας» που φιλο­δο­ξεί να ανα­γά­γει τον υπο­τι­θέ­με­νο εθνι­κό χαρα­κτή­ρα ενός λαού (τεμπε­λιά ή κατά βού­λη­ση πονη­ριά) σε πρω­ταρ­χι­κή αιτία μιας κρί­σης η οποία στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι παγκό­σμια. Αυτό που μετρά σήμε­ρα δεν είναι οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, πραγ­μα­τι­κές ή φαντα­σια­κές, αλλά τα κοι­νά: η τύχη ενός λαού που θα επη­ρε­ά­σει και τους άλλους.
Πολ­λές τεχνι­κές λύσεις έχουν προ­τα­θεί για να βγού­με από το δίλημ­μα «ή κατα­στρο­φή της κοι­νω­νί­ας ή πτώ­χευ­ση» (πράγ­μα που σημαί­νει, το βλέ­που­με σήμε­ρα: «και κατα­στρο­φή και πτώ­χευ­ση»). Όλες οι λύσεις πρέ­πει να εξε­τα­στούν σαν στοι­χεία στο­χα­σμού προ­κει­μέ­νου να οικο­δο­μή­σου­με μιαν άλλη Ευρώ­πη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέ­πει να καταγ­γεί­λου­με το έγκλη­μα, να ανα­δεί­ξου­με την κατά­στα­ση στην οποία βρί­σκε­ται ο ελλη­νι­κός λαός, εξ αιτί­ας των «σχε­δί­ων βοή­θειας» τα οποία έχουν συλ­λη­φθεί από και για τους κερ­δο­σκό­πους και τους πιστω­τές. Τη στιγ­μή που ένα κίνη­μα υπο­στή­ρι­ξης υφαί­νε­ται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερ­νέτ βουί­ζουν από πρω­το­βου­λί­ες αλλη­λεγ­γύ­ης, οι γάλ­λοι δια­νο­ού­με­νοι θα ήταν άρα­γε οι τελευ­ταί­οι που θα ύψω­ναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλά­δας; Χωρίς να περι­μέ­νου­με περισ­σό­τε­ρο, ας πολ­λα­πλα­σιά­σου­με τα άρθρα, τις παρεμ­βά­σεις στα μέσα, τις συζη­τή­σεις, τις εκκλή­σεις, τις δια­δη­λώ­σεις. Για­τί κάθε πρω­το­βου­λία είναι καλο­δε­χού­με­νη, κάθε πρω­το­βου­λία είναι επεί­γου­σα. Σε ό,τι μας αφο­ρά, ιδού τι προ­τεί­νου­με: να προ­χω­ρή­σου­με τάχι­στα στη δημιουρ­γία μιας ευρω­παϊ­κής επι­τρο­πής δια­νο­ου­μέ­νων και καλ­λι­τε­χνών για την αλλη­λεγ­γύη προς τον ελλη­νι­κό λαό που αντι­στέ­κε­ται.
Αν δεν είμα­στε εμείς, ποιος θα είναι;
Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;