Στέφανος Πάντος, που όπως μας πληροφόρησε έχει συγγραφέα τον Θανάση Βαφειάδη…
Δεν τον γνωρίζουμε τον Θανάση αλλά πολύ μας άρεσε το ύφος, ο τρόπος της γραφής και
το περιεχόμενο του επίκαιρου κειμένου του και γι’ αυτό θα το αναπαράξουμε για τους
φίλους της ΦΑΙΑΚΙΑΣ… Χωρίς την άδεια του Θανάση αλλά μια και το κείμενο
εκτίθεται δημόσια υποθέτουμε την έγκριση του συγγραφέα και προχωράμε…
που «ντύνονταν γαμπρός», αλώνιζε τα κεφαλοχώρια της Στερεάς Ελλάδας και
«ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό», όπως ακριβώς στο τραγούδι «Μαύρος γάτος»
του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
του έδιναν με φανερή δυσφορία οι μέλλοντες πεθεροί, γίνονταν καπνός, αφήνοντας
τα δύστυχα κορίτσια να αναμένουν ματαίως το γαμπρό στα σκαλιά της εκκλησίας.
Τι έκανε αυτόν τον απίστευτο απατεώνα να είναι τόσο
πειστικός ώστε ακόμη και οι καχύποπτοι και αυστηρών ηθών γονείς εκείνης της
εποχής να του εμπιστεύονται τις κόρες τους;
βάλουν στο σπιτικό τους ήταν ο ισχυρισμός του ότι ήταν πάμπλουτος ομογενής,
άρτι αφιχθείς εξ Αμερικής.
έρχεται πάντα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού επικράτησε στη χώρα μας στις
επόμενες δεκαετίες και αφορούσε είτε την «αμερικάνικη βοήθεια» για να
ανοικοδομηθεί η κατεστραμμένη από τους πολέμους χώρα με το σχέδιο Μάρσαλ, είτε
πιο ταπεινά ζητήματα όπως η αποκατάσταση των ανύπαντρων κοριτσιών με τη βοήθεια
της θείας από το Σικάγο ακόμη και η ανταμοιβή των προσωπικών υπηρεσιών που
παρείχαν με τον ιδρώτα του κορμιού τους στους ναύτες του 6ου στόλου οι καμπαρετζούδες
της Τρούμπας, που καλωσόριζαν το δολάριο.
μερίδα μελών και στελεχών του κόμματος της ψευδεπίγραφης, κατά πολλούς,
Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που σαν τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά του
αναζήτησαν μετά τις διαδοχικές εκλογικές ήττες μια σανίδα σωτηρίας, όποια και
να ήταν αυτή.
εξ Αμερικής που ούτε τον ήξεραν, ούτε τον είχαν ξαναδεί, ούτε είχαν ακούσει
τίποτε γι’ αυτόν, αλλά αρκέστηκαν στις διαβεβαιώσεις του για τα εξαιρετικά του
προσόντα και την επιτυχημένη επιχειρηματική του καριέρα.
Η συνέχεια είναι γνωστή και αρκούντως διασκεδαστική με
τα ευτράπελα που διαδραματίζονται να ξεπερνούν κάθε φαντασία.
διαπιστώνουμε ότι η κωμωδία αυτή, που έκπληκτοι παρακολουθούμε, έχει τη δομή
της κλασικής αττικής κωμωδίας του 5ου π.Χ αι.
Πιο συγκεκριμένα βλέπουμε να υπάρχουν κατά σειρά:
ΠΡΟΛΟΓΟΣ, όπου τίθεται το πρόβλημα και η ιδέα
αντιμετώπισης του.
κόμματος που ηγείται ο Κούλης, ο προτεινόμενος τρόπος αντιμετώπισης του όμως
παραμένει εντελώς ασαφής.
Το πώς ακριβώς θα γίνει η εξαφάνιση του 41% που θα
ακολουθήσει αμέσως μετά την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη ως προέδρου του
ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζει μόνο ο ίδιος και ενδεχομένως κάποιοι από τους υποστηρικτές
του, που θεωρούν ως εχέγγυα την καλύτερη γνώση της αγγλικής και των
χρηματοοικονομικών και την καλύτερη επικοινωνιακή του τακτική.
ότι το δυνατό του χαρτί είναι οι εξαιρετικές γνώσεις και οι αξιοζήλευτες
επιδόσεις του στα χρηματοοικονομικά, δεν έχει κάνει έστω μια στοιχειώδη ανάλυση
για την εθνική οικονομία και δεν έχει θέσει σε διαβούλευση ένα συνοπτικό έστω
οικονομικό πρόγραμμα;
Αν πράγματι είχε δε θα το κοινοποιούσε και θα το
κρατούσε σαν μυστικό επτασφράγιστο;
ΠΑΡΟΔΟΣ, όπου ο Χορός εμφανίζεται για να υποστηρίξει ή
για να ματαιώσει τις ιδέες του κωμικού ήρωα.
ΒΑΤΡΑΧΟΥΣ, όπως τα βατράχια που πετάει ο Στέφανος όταν μιλάει για εθνικά
θέματα, ΣΦΗΚΕΣ, σαν τους δικαστές που
«γουστάρει» να ξεδοντιάσει, ΟΡΝΙΘΕΣ, σαν τα κουτορνίθια που χάφτουν ό,τι τους
σερβίρουν.
επιχειρήματα τον αντίπαλό του.
Εδώ βέβαια δεν έχουμε όπως στις ΝΕΦΕΛΕΣ την τραγική
περίπτωση όπου ο Δίκαιος Λόγος ηττάται στη λογομαχία από τον Άδικο Λόγο.
Απλούστατα γιατί και από τις δυο πλευρές δεν υπάρχει δίκαιος λόγος παρά μόνο
αερολογίες και ανόητες αιτιάσεις, όπως το ότι ο Κασσελάκης αποκάλεσε την
Αχτσιόγλου με το μικρό της όνομα.
ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, όπου εμφανίζονται κάποια πρόσωπα που
διεκδικούν μερίδιο από την επιτυχία, επιβεβαιώνοντας το στίχο του Βάρναλη
«φρόνιμα και ταχτικά πάω μ’ εκείνον που νικά.
σαν το Κινησία στη ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ «Έστηκα, έστηκα!», δηλώνοντας έτσι προς τους
εσωκομματικούς αντιπάλους την ετοιμότητα τους να τους δείξουν «Πώς αγαπάει ο
Θρύλος και ο Πειραιάς».
Ένας μάλιστα, ο αθλιέστερος όλων, έγραψε: «Αύριο δεν
ψηφίζουμε απλώς. Κάνουμε φασίνα, ξαράχνιασμα και αποπαρασίτωση».
σύντροφοι του που πρέπει να εξοντωθούν;
ΧΟΡΙΚΑ, όπου ο
Χορός είτε μακαρίζει τον κωμικό ήρωα, είτε σατιρίζει τα επί σκηνής
συμβάντα.
Εδώ ο χορός είναι τα ΜΜΕ που μακαρίζουν τον Κασσελάκη
για ο,τιδήποτε κάνει.
Ακόμη και το πιο ασήμαντο συνιστά κατόρθωμα ανάλογο
των άθλων του Ηρακλέους.
εμφανίζουν ως έκτακτη είδηση ότι πήγε στο γυμναστήριο ενδεδυμένος μάλιστα με
ένα φανελάκι και οι δημοσιογράφοι ξεροσταλιάζουν για να περιγράψουν σε
απευθείας σύνδεση την άφιξη του ντελιβερά με τις πίτσες, που παραγγέλθηκαν τη
βραδιά της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης.
Καταστηματάρχες αφηγούνται με συγκίνηση ότι ο
μελλοντικός αρχηγός μπήκε στο μαγαζί τους και παράγγειλε με απλότητα καφέ και
κρουασάν.
ακούει το θείο του Κασσελάκη να λέει πόσο καλό παιδί ήταν μικρός ο Στέφανος και
να επαίρεται ότι αυτός ο θείος είναι πραγματικός συγγενής όχι σαν τη fake
γιαγιά που παρουσίασε ο Λιάγκας.
ΣΥΡΙΖΑ πήγαν να ψηφίσουν χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν κάποιο τέχνασμα,
όπως η πανούργα Πραξαγόρα στις ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ που μαζί με άλλες γυναίκες
ντύθηκαν άνδρες και πήγαν να ψηφίσουν στην εκκλησία του Δήμου, όπου οι γυναίκες
δεν είχαν δικαίωμα ψήφου.
ότι κάποιος ακόμη και πολιτικός αντίπαλος μπορεί να γίνει μέλος του κόμματος
τους και να ψηφίσει για αρχηγό με μόνη προϋπόθεση την καταβολή 2 ευρώ.
Φαίνεται πως σε αυτό το κόμμα η αξία ενός κομματικού
μέλος τόσο αποτιμάται.
Θα κλείσω με την ΕΞΟΔΟ, όπου ο ήρωας στην Αττική κωμωδία,
αφού υπερασπίζεται τη νέα κατάσταση, διοργανώνει μια γιορτή.
Τα έργα του Αριστοφάνη κλείνουν με διάφορους τρόπους:
γάμος στην ΕΙΡΗΝΗ και τους ΟΡΝΙΘΕΣ, γιορτή στο τέλος των ΑΧΑΡΝΕΩΝ, διαγωνισμός
χορού στο τέλος των ΣΦΗΚΩΝ.
Όποιο και να πιστεύετε ότι θα είναι αυτό, ένα είναι
σίγουρο: όπως ο τυφλός ΠΛΟΥΤΟΣ του Αριστοφάνη δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβρεί το
φως του και να πάει στους φτωχούς έτσι κι ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν έχει στις
τάξεις του κάποιους αριστερούς, δεν πρόκειται να ξεστραβωθεί και να γίνει
Αριστερά.»