Fast track, slow track…

Ομοί­ως, προ­κα­λεί έντονο
προ­βλη­μα­τι­σμό η τοπο­θέ­τη­ση του κ. Αλι­βι­ζά­του,
κατά την οποία η κλή­ση των πολι­τι­κών αρχη­γών κατά την διά­τα­ξη του άρθρου 37
παρ. 3εδ. γ’ του Συντάγ­μα­τος μετά την μη τελε­σφό­ρη­ση των εντο­λών για να
απο­φα­σί­σουν αν θα σχη­μα­τί­σουν κυβέρ­νη­ση που θα έχει την εμπι­στο­σύ­νη της Βουλής
ή αν θα απο­φα­σί­σουν οικου­με­νι­κή κυβέρ­νη­ση ή υπη­ρε­σια­κή για την διενέργεια
εκλο­γών έχει απο­λύ­τως άτυ­πο χαρα­κτή­ρα και ότι η κλή­ση αυτή
δεν χρειά­ζε­ται να έχει χαρα­κτή­ρα σύσκε­ψης .
Η τοπο­θέ­τη­ση αυτή θέτει κατ’ αρχήν το απο­λύ­τως λογι­κό ερώ­τη­μα πώς οι αρχηγοί
των κομ­μά­των θα απο­φα­σί­σουν για την μια επι­λο­γή ή την άλλη χωρίς καμία
δια­βου­λευ­τι­κή συλ­λο­γι­κή δια­δι­κα­σία και δια­δι­κα­σία ανταλ­λα­γής από­ψε­ων και αν
είναι δυνα­τή μια συλ­λο­γι­κή δια­βου­λευ­τι­κή δια­δι­κα­σία μόνο μετα­ξύ του ΠτΔ και κάθε
αρχη­γού κόμ­μα­τος και μόνο. Ανε­ξάρ­τη­τα όμως από αυτό, και στην θεω­ρία έχει
βάσι­μα υπο­στη­ρι­χθεί ότι η κλή­ση από τον ΠτΔ στους αρχη­γούς των κομ­μά­των γίνεται
με σύσκε­ψη
(άλλω­στε κλή­ση σε τι ακρι­βώς;) τόσο παλαιό­τε­ρα (βλ. ενδει­κτι­κά σε Αθ. Ράϊ­κου «Συνταγ­μα­τι­κό
Δίκαιο- Εισα­γω­γή-Οργα­νω­τι­κό Μέρος, Αθή­να-Κομο­τη­νή 1990, σελ. 378 ) όσο και πιο
πρό­σφα­τα (βλ. ενδει­κτι­κά σε Κ. Χρυ­σό­γο­νου « Συνταγ­μα­τι­κό Δίκαιο», σελ. 530
επ.), πάντο­τε στην μορ­φή του Συντάγ­μα­τος μετά την ανα­θε­ώ­ρη­ση του 1986. Επίσης,
αυτή η πρα­κτι­κή έχει στα­θε­ρά ακο­λου­θη­θεί με πιο πρό­σφα­το παρά­δειγ­μα τις εκλο­γές του Μαΐ­ου 2012.
Τέλος, απο­τε­λεί ένα παρά­δο­ξο στα πλαί­σια της ίδιας της δυνα­μι­κής λειτουργίας
του πολι­τεύ­μα­τος να «εγκα­θί­στα­νται» ασχο­λί­α­στοι κρι­τι­κά από την επι­στή­μη θεσμοί
όπως το Συμ­βού­λιο των Πολι­τι­κών Αρχη­γών, το οποίο δεν έχει κανέ­να ρητό
συνταγ­μα­τι­κό έρει­σμα και εκεί όπου υπάρ­χει όντως συγκρο­τη­μέ­νος, τόσο από την
έμμε­ση γραμ­μα­τι­κή ερμη­νεία όσο και από την συνταγ­μα­τι­κή πρα­κτι­κή, ένας θεσμός
όπως η σύσκε­ψη των πολι­τι­κών αρχη­γών ως έσχα­το μέσο για την επίτευξη
κυβερ­νη­τι­κής λύσης, αυτός ο θεσμός να απο­δυ­να­μώ­νε­ται ερμη­νευ­τι­κά για να
ενι­σχυ­θεί για άλλη μια φορά μια εργα­λεια­κή και μη δημο­κρα­τι­κή θεσμι­κή αντίληψη.
Παρα­τη­ρεί μάλι­στα κανείς μια συνά­φεια ανά­με­σα σε αυτήν την ερμη­νευ­τι­κή αποδυνάμωση
και στην πρα­κτι­κή ορι­σμέ­νων πολι­τι­κών αρχη­γών όπως οι κ.κ. Π. Καμ­μέ­νος και Δ. Κου­τσού­μπας να
δηλώ­νουν εκ των προ­τέ­ρων την μη συμ­με­το­χή τους. Αλλά, ακό­μη και έτσι, «μη συμ­με­το­χή» σε
άτυ­πες τηλε­φω­νι­κές συνο­μι­λί­ες πώς μπο­ρεί να νοη­θεί; Επί­σης, πώς επιβεβαιώνεται
η αδυ­να­μία σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης, όταν τα φυσι­κά πρό­σω­πα δεν διασκέπτονται
–ακό­μη και με την ακραία εκδο­χή μιας τηλεδιάσκεψης ;