Η Αριστερά πρέπει να είναι κοινωνικά χρήσιμη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Η Αριστερά πρέπει να είναι κοινωνικά χρήσιμη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Το επί­και­ρο άρθρο της Νάντιας Βαλα­βά­νη, δημο­σιευ­μέ­νο στην “Εφη­με­ρί­δα των Συντα­κτών” μας κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος και αναπαράγουμε.
ΤΙ
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ;
                                       
                  
“Η
Αρι­στε­ρά πρέ­πει να είναι κοι­νω­νι­κά χρή­σι­μη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης”
Στο
ανε­μό­δαρ­το, μετά την υπερ­ψή­φι­ση του τρί­του Μνη­μο­νί­ου, πολι­τι­κό τοπίο της χώρας
κι εν μέσω ενός διε­θνούς κραχ μ’  έντο­νο άρω­μα από την παγκό­σμια κρί­ση του
2009, το πώς συμπε­ρι­φέ­ρε­ται πολι­τι­κά ο καθέ­νας μας έχει πολύ μικρό­τε­ρη σημασία
από το τι προσ­δο­κού­με και τι μπο­ρού­με να κάνου­με ως πολι­τι­κό συλλογικό
υποκείμενο.
Ωστό­σο,
ο καθέ­νας μας είναι ανά­γκη να μιλή­σει καταρ­χήν προσωπικά. 
Εκλέ­χτη­κα
βου­λευ­τής με έναν ΣΥΡΙΖΑ που έδω­σε στη χώρα μια κυβέρ­νη­ση που θα μπο­ρού­σε να
είναι αυτό που έλε­γε τ’  όνο­μα της: Κυβέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής σωτη­ρί­ας για
απε­μπλο­κή της χώρας από τα μνη­μό­νια και  για δρα­στι­κό περιο­ρι­σμό ενός
χρέ­ους που σήμε­ρα κατα­βρο­χθί­ζει και την τελευ­ταία ικμά­δα της. Έτσι ώστε να
μπο­ρέ­σει να στα­θεί στα­δια­κά στα πόδια της η μεγά­λη εργα­ζό­με­νη πλειο­ψη­φία της
ελλη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, να πάρουν απο­φα­σι­στι­κή ένε­ση ζωής δεκά­δες χιλιάδες
μικρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις και, προ­πα­ντός, να μεί­νουν στην Ελλά­δα και να δώσουν
τη μάχη για επι­βί­ω­ση και παρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση οι νέοι, η πιο μορφωμένη
γενιά που έχει ποτέ γαλου­χή­σει αυτός ο τόπος. 
Στη
διάρ­κεια του πρώ­του 5μηνου αυτής της κυβέρ­νη­σης υπήρ­ξαν πολ­λές ελπιδοφόρες
στιγ­μές, όλες συν­δε­μέ­νες με καταρ­γή­σεις ή καθυ­στε­ρή­σεις εφαρ­μο­γής ακραίων
μνη­μο­νια­κών ρυθ­μί­σε­ων και με «μονο­με­ρείς» νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες ανακούφισης
των ανθρώ­πων, υπε­ρά­σπι­σης του δημο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, επα­νεκ­κί­νη­σης της οικονομίας.
Η κορυ­φαία πολι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή μάχη, το συγκλο­νι­στι­κό δημο­ψή­φι­σμα που
«έβγα­λε» ένα τέτοιο αδιαμ­φι­σβή­τη­το ΟΧΙ «ωθώ­ντας» εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους και
προ­πα­ντός νεο­λαία στο προ­σκή­νιο, σε μονα­δι­κές στην πολι­τι­κή ιστο­ρία του
σύγ­χρο­νου κόσμου εκλο­γι­κές συν­θή­κες, με κλει­στές τρά­πε­ζες, έδει­ξε με τον πιο
καθα­ρό τρό­πο τον δρό­μο πού θα έπρε­πε να βαδί­σει η κυβέρ­νη­ση μια βδομάδα
αργό­τε­ρα, αντι­μέ­τω­πη με το «σφα­γείο» των Βρυ­ξελ­λών. Χάρα­ξε ταυ­τό­χρο­να και τον
οδι­κό χάρ­τη που καλού­μα­στε να βαδί­σου­με όσοι αρνη­θή­κα­με να ακο­λου­θή­σου­με την
ηγε­τι­κή ομά­δα του ΣΥΡΙΖΑ στη στρο­φή της στον δρό­μο του εξω­ραϊ­σμού του
μνη­μο­νια­κού καθε­στώ­τος εκα­το­ντά­δων νόμων των τελευ­ταί­ων πέντε χρό­νων. Το
σημε­ρι­νό, πιο κρί­σι­μο σε όλη αυτή την περί­ο­δο κυριαρ­χί­ας των μνημονιακών
πολι­τι­κών, σημείο καμπής δημιουρ­γή­θη­κε από το γεγο­νός ότι αυτό το καθεστώς,
αντί να απο­δο­μη­θεί, τσι­με­ντά­ρε­ται τώρα μέσω του πρό­σφα­τα κοινοβουλευτικά
«εγκε­κρι­μέ­νου» Τρί­του Μνη­μό­νιου: Xάρη στον κατα­λυ­τι­κό ρόλο μιας κυβέρνησης
ταγ­μέ­νης στην ακρι­βώς αντί­θε­τη κατεύθυνση. 
Τι
πρέ­πει να κάνου­με λοι­πόν τώρα όλοι εμείς, για να σφρα­γί­σει τις εξελίξεις,
κόντρα σε ό,τι έχει δρο­μο­λο­γη­θεί κυρί­αρ­χα απ’  τον Ιού­λιο, αυτό που
εκφρά­στη­κε στο συγκλο­νι­στι­κό απο­τέ­λε­σμα  του δημο­ψη­φί­σμα­τος; Τι πρέ­πει να
κάνου­με πριν κλεί­σει, ανε­πα­νόρ­θω­τα για το λαό και ίσως για πολ­λές δεκα­ε­τί­ες, το
ιστο­ρι­κό παρά­θυ­ρο που άνοι­ξε τόσο ώστε να περά­σει από μέσα του η πρώτη
κοι­νο­βου­λευ­τι­κή κυβέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, όποια κι αν ήταν η κατά­λη­ξη της; 
Η
πρώ­τη απά­ντη­ση σ’ αυτό σήμε­ρα περ­νά­ει μέσα από τη διά­τα­ξη των πολι­τι­κών δυνάμεων
στο πλαί­σιο των δρο­μο­λο­γη­μέ­νων «εκλο­γών-express». Express, ακρι­βώς για να μην
υπάρ­ξει χρό­νος ουσια­στι­κό­τε­ρης συζή­τη­σης, αλλά και κοι­νω­νι­κών εξε­λί­ξε­ων που θα
μπο­ρού­σαν να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν το επι­ζη­τού­με­νο απο­τέ­λε­σμα: Με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτη
δύνα­μη, να «νομι­μο­ποι­η­θεί» ένας μικρό­τε­ρος ή μεγα­λύ­τε­ρος συνα­σπι­σμός κομμάτων
που θα εγγυ­η­θεί την εφαρ­μο­γή ενός προ­γράμ­μα­τος που όλοι – δανει­στές, απελθούσα
κυβέρ­νη­ση και μνη­μο­νια­κή «αντι­πο­λί­τευ­ση» – ξέρουν ότι δεν είναι «βιώ­σι­μο», άρα
θα «απο­στα­θε­ρο­ποι­η­θεί»: Στη χει­ρό­τε­ρη περί­πτω­ση, μέσω της λαϊκής
απόγνωσης. 

Αντί­θε­τα
με το αφή­γη­μα της ηγε­σί­ας του ΣΥΡΙΖΑ, κατά το οποίο  τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα θα
υπο­φέ­ρουν κατά τι λιγό­τε­ρο αν εφαρ­μό­σει τις μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές το κόμ­μα που
κατε­ξο­χήν τις κατα­πο­λέ­μη­σε, οι δυνά­μεις που «κατα­ψή­φι­σαν» μέσα κι έξω από τη
Βου­λή σε όλη τη χώρα το Τρί­το Μνη­μό­νιο, δεν είχαν κάποιες διαδικασίες
συνά­ντη­σης, δια­λό­γου και συνο­μο­λό­γη­σης κοι­νών προ­γραμ­μα­τι­κών θέσε­ων άλλων από
το ίδιο το πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η βασι­κή αδυ­να­μία χρειά­ζε­ται να ξεπεραστεί
– ανα­γκα­στι­κά όχι σε βάθος, αυτό μπο­ρεί να γίνει μόνο μετε­κλο­γι­κά – μέσα στις
ελά­χι­στες μέρες πριν τις εκλογές. 

Μερι­κές
θέσεις, λοι­πόν, στο πλαί­σιο ενός δια­λό­γου που πρέ­πει να παρα­γά­γει αποτελέσματα
μέσα στα επό­με­να 24ωρα: 
Πρώ­το,
απευ­θυ­νό­μα­στε πολι­τι­κά στο «όλον» ΟΧΙ, και όχι σε ένα μόνο, έστω και το πιο
συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νο, μέρος του. Απευ­θυ­νό­μα­στε ακό­μα και σ’ αυτούς που ψήφι­σαν ΟΧΙ
με επι­φυ­λά­ξεις και φόβους: Σε συν­θή­κες κλει­στών τρα­πε­ζών, κυριάρ­χη­σε ακό­μα και
σ’  αυτούς η ανά­γκη αντί­στα­σης σε ό,τι ισο­πέ­δω­σε εκα­τομ­μύ­ρια ζωές. Αυτό
είναι κυρί­αρ­χα, από μεριάς των λαϊ­κών δυνά­με­ων, το ζητού­με­νο στην κοι­νω­νι­κή και
πολι­τι­κή μετε­κλο­γι­κή κατάσταση.
       
Δεύ­τε­ρο, η προ­τε­ραιό­τη­τα προ­φα­νώς δεν είναι ένα λεπτο­με­ρές κυβερνητικό
πρό­γραμ­μα μιας αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης κοι­νω­νι­κής σωτη­ρί­ας. Το ρεαλιστικά
ζητού­με­νο είναι μια ισχυ­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση απέ­να­ντι στον κοι­νω­νι­κό Αρμαγεδδώνα,
ικα­νή να κινη­το­ποι­ή­σει με απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα λαϊ­κές δυνά­μεις και να βοηθήσει
ώστε να ενι­σχυ­θεί η πρω­το­βου­λία και η αυτε­νέρ­γεια στο πλαί­σιο κοι­νω­νι­κών και
πολι­τι­κών αγώ­νων. Γι’ αυτό χρειά­ζε­ται περισ­σό­τε­ρο να υπάρ­ξει μια συνομολογημένη
απ’  όλους κοι­νή κατεύ­θυν­ση. Τα υπό­λοι­πα μπο­ρούν να βρε­θούν μετεκλογικά
μέσα από δια­δι­κα­σί­ες σε βάθος.
       
Τρί­το, εξαι­ρε­τι­κά σημα­ντι­κή πρω­το­βου­λία υπήρ­ξε η δημιουρ­γία, σε ουσιαστικά
προ­ε­κλο­γι­κές συν­θή­κες, της νέας κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομά­δας της Λαϊ­κής Ενότητας.
Αυτό έδω­σε μετα­ξύ άλλων τη δυνα­τό­τη­τα να παρα­καμ­φθούν «Χρυ­σή Αυγή» και «Ποτά­μι»
ως προς την τρί­τη διε­ρευ­νη­τι­κή εντο­λή – όχι βέβαια για τη δημιουρ­γία κυβέρνησης.
Είναι φανε­ρό ότι η Λαϊ­κή Ενό­τη­τα θα δώσει τον τόνο και θ’  αποτελέσει
βασι­κό κορ­μό του εκλο­γι­κού σχή­μα­τος των δυνά­με­ων αντί­στα­σης στην κυρίαρχη
σημε­ρι­νή πολι­τι­κή πριν και μετά τις εκλο­γές. Είναι όμως επί­σης φανε­ρό ότι στον
χώρο του ΟΧΙ και στις ζυμώ­σεις για την πλα­τιά εκλο­γι­κή έκφρα­σή του κινούνται
ομά­δες, κινή­σεις και προ­σω­πι­κό­τη­τες εκτός πλαι­σί­ου Λαϊ­κής Ενό­τη­τας. Όλος αυτός
ο κόσμος, που εντάσ­σε­ται επί­σης στις πιο ζωντα­νές δυνά­μεις του ΟΧΙ, δεν είναι
σωστό να κλη­θεί απλώς να «συμπο­ρευ­τεί» σε παράλ­λη­λα, συνερ­γα­ζό­με­να, σχήματα.
Κατά τη γνω­στή ρήση, είναι σαν να πετά­με μαζί με τ’  από­νε­ρα της μπανιέρας
και το μωρό, στη συγκε­κρι­μέ­νη περί­πτω­ση την εξαι­ρε­τι­κά σημα­ντι­κή εμπει­ρία του
ΣΥΡΙΖΑ πριν τη δημιουρ­γία του- ας πού­με- «ενιαί­ου», κόμ­μα­τος. Δεν είναι δυνατόν
«λιγό­τε­ροι» σήμε­ρα απ’ ό,τι «χωρού­σε» ο τότε ΣΥΡΙΖΑ, να μη «χωρούν», πολιτικά
και κοι­νω­νι­κά, σε μια νέα πολι­τι­κο­κοι­νω­νι­κή μετω­πι­κή ομπρέ­λα, που μπο­ρεί να
μετε­ξε­λι­χθεί μετε­κλο­γι­κά σε συνα­σπι­σμό. Η προ­τει­νό­με­νη «συμπό­ρευ­ση» όλων των
υπό­λοι­πων σε σχή­μα­τα φτιαγ­μέ­να κυριο­λε­κτι­κά στο πόδι δεν απο­τε­λεί στοιχειωδώς
σοβα­ρή αντιμετώπιση.
Τέταρ­το,
προ­σω­πι­κή μου γνώ­μη, που έχω εκφρά­σει δια­χρο­νι­κά σε δεκά­δες  άρθρα μου,
είναι ότι η δυνα­μι­κή του τότε ΣΥΡΙΖΑ στη­ρί­χτη­κε σε απο­φα­σι­στι­κό βαθ­μό στην
αυτε­νέρ­γεια και στην ανι­διο­τε­λή προ­σφο­ρά χιλιά­δων ανέ­ντα­χτων ανθρώ­πων. Οι
μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλι­κία προ­έρ­χο­νταν από τη συρ­ρί­κνω­ση ή διά­λυ­ση αριστερών
κομ­μά­των, οργα­νώ­σε­ων και κινη­μά­των της πρώ­της μετα­πο­λι­τευ­τι­κής περιό­δου, οι
περισ­σό­τε­ροι απο­συρ­μέ­νοι από την ενερ­γή πολι­τι­κή πάλη μέχρι τα τέλη της
δεκα­ε­τί­ας του ’90. Είναι φανε­ρό ότι σε μια περί­ο­δο – που πρέ­πει πάση θυσία ν’
απο­φευ­χθεί η μετα­τρο­πή της σε «επο­χή»  απο­στρά­τευ­σης, πρέ­πει να προσφερθεί
ευρύ πεδίο αυτε­νέρ­γειας όχι μόνο των μεγα­λύ­τε­ρων σε ηλι­κία, αλλά κυρί­ως αυτών
που σφρά­γι­σαν με τον πιο κατα­λυ­τι­κό τρό­πο το συγκλο­νι­στι­κό ΟΧΙ: Των νέων
ανθρώ­πων, του πιο μαχη­τι­κού, αλλά ταυ­τό­χρο­να πιο ευά­λω­του σε κινδύνους
απο­στρά­τευ­σης λόγω απο­γο­ή­τευ­σης, κοι­νω­νι­κού στρώματος. 
Η
παρα­πά­νω σχε­τι­κή εμπει­ρία υπο­βαθ­μί­στη­κε και υπο­τι­μή­θη­κε στο πλαί­σιο του ΣΥΡΙΖΑ
από το σύνο­λο των συνι­στω­σών του, ενώ το «ενιαίο» κόμ­μα λει­τούρ­γη­σε σαν
χωνευ­τή­ρι των πάντων. Αυτό δεν πρέ­πει να επα­να­λη­φθεί. Ένα «χαλα­ρό» εκλογικό
μετω­πι­κό σχή­μα δίνει τη δυνα­τό­τη­τα έκφρα­σης όλων χωρίς να γίνε­ται αναγκαστικός
δεξιό­στρο­φος ή αρι­στε­ρό­στρο­φος «κορ­σές», ενώ παρα­μέ­νει ανοι­χτό σε μια σε βάθος
συζή­τη­ση μετεκλογικά.
Πέμ­πτο,
αυτή τη στιγ­μή υπάρ­χουν σημα­ντι­κές οργα­νώ­σεις και άνθρω­ποι που φαί­νε­ται ότι
απο­φα­σί­ζουν μια πορεία προς το κίνη­μα και τους αγώ­νες με ταυ­τό­χρο­νη απόσυρση
από εκλο­γι­κές και κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, στε­ρώ­ντας από ένα μετωπικό
εκλο­γι­κό σχή­μα ακό­μα και τους εξαι­ρε­τι­κά αξιό­λο­γους και κατα­ξιω­μέ­νους στις
τοπι­κές κοι­νω­νί­ες βου­λευ­τές τους. Πρέ­πει ν’  αγω­νι­στού­με ώστε να μην
υπάρ­ξουν τέτοιες πολύ σημα­ντι­κές απώλειες. 
Έκτο,
αυτό δε μπο­ρεί παρά να εκφρα­στεί και στις δια­δι­κα­σί­ες. Είναι ακα­τα­νό­η­τη η
σπου­δή που κατα­γρά­φε­ται σε βασι­κές επαρ­χια­κές πόλεις για ζυμώ­σεις συγκρότησης
ψηφο­δελ­τί­ων – που είναι ακό­μα μεγα­λύ­τε­ρη ευθύ­νη, καθώς υπάρ­χει λίστα κι όχι
σταυ­ρός -, όταν ακό­μα δεν έχουν ολο­κλη­ρω­θεί δια­δι­κα­σί­ες για το ποιο θα είναι το
εκλο­γι­κό σχή­μα. Όταν ο μνη­μο­νια­κός πλέ­ον ΣΥΡΙΖΑ κάνει εκλο­γές-express, η δική
μας δύνα­μη είναι ν’  αξιο­ποι­ή­σου­με τα λίγα 24ωρα που έχου­με ακό­μα την
πολυ­τέ­λεια μιας συζή­τη­σης για το τι ακρι­βώς, πώς και με ποιους πάμε να το
κάνου­με στην Αθή­να, τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, την Πάτρα, το Ηρά­κλειο, τη Λάρι­σα, τα
Ιωάν­νι­να και σε κάθε γωνιά της χώρας, αντί να δημιουρ­γού­νται τετελεσμένα. 

Η
Αρι­στε­ρά πρέ­πει να είναι κοι­νω­νι­κά χρή­σι­μη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρ­ξης. Πρέπει
όμως να είναι και έξυ­πνη. Και όσο το δυνα­τό πιο στε­νά συν­δε­δε­μέ­νη με τη
ζωντα­νή, ρέου­σα και σήμε­ρα πιο πρω­τό­τυ­πη απ’  οποιεσ­δή­πο­τε επεξεργασίες
και συλ­λή­ψεις του «κοι­νω­νι­κού εργα­στη­ρί­ου», πραγματικότητα.


Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted