Ergenekon: Δίκη – στοίχημα

Το βαθύ κρά­τος της Τουρ­κί­ας βγή­κε στην επι­φά­νεια; Υπερ­βο­λή… Ενα μικρό μόνο μέρος του, που απο­τε­λεί την κορυ­φή του παγό­βου­νου απο­τε­λούν οι 24 δικα­ζό­με­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες με αρκε­τούς στρα­τη­γούς ανά­με­σά τους. Εργκε­νε­κόν ονο­μά­ζε­ται ο μυθι­κός τόπος στα βάθη της Ασί­ας, όπου γεν­νή­θη­κε το Τουρ­κι­κό έθνος. Η ίδρυ­σή της παρα­πέ­μπει από άπο­ψη ομοιο­τή­των και ανα­λο­γιών στην Gladio μία οργά­νω­ση, από τις «πρω­το­πό­ρες» του αντι­κομ­μου­νι­σμού στα χρό­νια του ψυχρού πολέ­μου. Σε αντί­θε­ση με τις Δυτι­κο­Ευ­ρω­παϊ­κές ομό­λο­γες, το δίκτυο Εργκέ­νε­κον δεν εξαρ­θρώ­θη­κε ποτέ. Από την ίδρυ­σή της ο μονα­δι­κός της σκο­πός παρα­μέ­νει η περι­κύ­κλω­ση και ο έλεγ­χος των νόμι­μων κρα­τι­κών θεσμών, η πρό­κλη­ση φόβου στις λαϊ­κές μάζες με στό­χο την υπο­τα­γή τους. Ετσι, η Εργκέ­νε­κον εγκα­τα­στά­θη­κε στο κέντρο τηςω εξου­σί­ας της χώρας.
Οι μέθο­δοι του δικτύ­ου διέ­φε­ραν ανά­λο­γα με την επο­χή. Ετσι στην 10ετία του 1970 οι συγκρού­σεις αρι­στε­ράς – δεξιάς και Σου­νι­τών – Αλε­βι­τών (ετε­ρό­δο­ξοι Σιϊ­τες της Ανα­το­λί­ας) υπήρ­ξαν τα πεδία δρά­σης της οργά­νω­σης Πλή­θος απο­πει­ρών δολο­φο­νί­ας αρι­στε­ρών δια­νο­ού­με­νων, ποκ­γρόμ κατά των Αλε­βι­τών -όπως αυτό του Μαράς το 1978 με 100 νεκρούς- προ­βο­κά­τσιες σε μαζι­κές λαϊ­κές εκδη­λώ­σεις όπως την πρω­το­μα­γιά του 1977 στην πλα­τεία Ταξίμ της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης με 34 νεκρούς είναι μερι­κές από τις επι­φα­νέ­στε­ρες «παρεμ­βά­σεις» της οργά­νω­σης. Στό­χος: η δημιουρ­γία συν­θη­κών αστά­θειας, ευνοϊ­κώνμ για την ευό­δω­ση ενός πρα­ξι­κο­πή­μα­τος. Νεα­ροί Εθνι­κι­στές Τούρ­κοι είναι οι ενερ­γοί στρα­το­λο­γού­με­νοι εκτε­λε­στές. Από την 10ετία του 1990 η οργά­νω­ση επι­διώ­κει και πετυ­χαί­νει την συσπεί­ρω­ση κρα­τι­κών παρα­γό­ντων, πολι­τι­κών, άκρας δεξιάς και Μαφί­ας. Αντι­κεί­με­νο εκμε­τάλ­λευ­σης του Κουρ­δι­κό ζήτη­μα. Στο όνο­μα δίω­ξης του ΡΚΚ, η οργά­νω­ση επι­διώ­κει την Τουρ­κο-Κουρ­δι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση. Το θέμα του «Ενω­μέ­νου Κρά­τους σε κίν­δυ­νο» είναι το αγα­πη­μέ­νο της οργά­νω­σης. Οι εθνι­κι­στι­κές κορώ­νες και η πατρι­δο­κα­πη­λεία προ­κα­λούν την στή­ρι­ξη ή/και έντα­ξη συντα­ξιού­χων Τούρ­κων ακρο­δε­ξιών αξω­μα­τι­κών, συγκε­ντρώ­νουν την ενί­σχυ­ση της μαφί­ας, εξά­πτουν το λαϊ­κό συναί­σθη­μα ενερ­γο­ποιώ­ντας ακό­μη και τον Κουρ­δι­κό υπό­κο­σμο.
Από το 2000 και μετά και ενώ συνε­χί­ζε­ται η αξιο­ποί­η­ση του Κουρ­δι­κού ζητή­μα­τος, στο προ­σκή­νιο μπαί­νει ο «κίν­δυ­νος του Ισλα­μι­κού Θεο­κρα­τι­σμού». Ζήτη­μα, που συντη­ρεί και εξά­πτει η άνο­δος των μετριο­πα­θών Μου­σουλ­μά­νων. Σο όνο­μα της προ­στα­σί­ας της εθνι­κής ακε­ραιό­τη­τας, το βαθύ κρά­τος προ­ω­θεί την συσπεί­ρω­ση φαι­νο­με­νι­κά αντι­φα­τι­κών τάσε­ων (φασί­στες, Κεμα­λι­στές της αρι­στε­ράς και της Δεξιάς, αντιευ­ρω­παί­οι κ.λ.π.) και κατα­φέρ­νει να κερ­δί­σει την ηθι­κή στή­ρι­ξη μεγά­λου μέρους των Τούρ­κων, που είναι ευαί­σθη­τοι υπέρ του λαϊ­κού (αντι­θρη­σκευ­τι­κού) χαρα­κτή­ρα του κρά­τους. Το βαθύ­τε­ρο όμως όφε­λος της Εργκέ­νε­κον και των δυνά­με­ων που εκφρά­ζει είναι η βαθειά πόλω­ση μέσα στην Τουρ­κι­κή κοι­νή γνώ­μη. Αυτή ακρι­βώς η κατά­στα­ση της εξα­σφα­λί­ζει καλύ­τε­ρο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο έλεγ­χο των πολι­τι­κών πραγ­μά­των και κυρί­ως των μαζών, που μέσα από δευ­τε­ρεύ­ου­σες αντι­θέ­σεις (Σαρία) ή εθνι­κι­στι­κούς μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμούς (συντρι­βή Κούρ­δων, ξέκο­μα από την Ευρώ­πη) δεν κατα­φέρ­νουν να φτά­σουν σε μία ενω­μέ­νη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή δρά­ση κατά των δικτύ­ων της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και υπέρ ενός κρά­τους δικαί­ου.
Αντλη­ση πλη­ρο­φο­ριών: Courier International, τεύ­χος 29/1-4/2/2009