Αυτή η μάνα μου η
καθα­ρί­στρια! 
Αρχι­μαν­δρί­της Βασί­λειος Βαρβέλης

«Η μάνα μου
καθα­ρί­στρια, εγω παι­δί κ ανή­ψι καθαριστριών.
Έλα­μπαν τα σπί­τια που δού­λευε 6 μέρες την εβδο­μά­δα και την έβδο­μη, την Κυριακή,
(στην «αργία» της), να καθα­ρί­σει και το δικό μας το σπί­τι κ εμάς, να μαγειρέψει
ενα πιά­το ζεστό φαγη­το, να πλει­νει, ν απλώ­σει, να σιδε­ρώ­σει, να μας αγκαλιάσει
και να ξεκουραστεί.

Αυτή η μάνα μου!

Αυτές οι
Περι­στε­ριώ­τι­σες οι μανά­δες των φίλων μας, που ξεκι­νού­σαν χαρά­μα­τα νηστικιές,
αφή­νο­ντας τα παι­δια στους δρό­μους, για να φτά­σουν στην Εκά­λη, στη Φιλο­θέη, στο
Ψυχι­κό, με κρύο, με βρο­χή, με χιό­νι, με ζέστη και να γίνουν «παρα­δου­λεύ­τρες»
όπως τις έλε­γαν οι «Κυρί­ες», για να μας μεγα­λώ­σουν, με το μερο­κά­μα­το τους, να
μας μορ­φώ­σουν, να γίνου­με άνθρω­ποι. Και οι περισ­σό­τε­ροι γίναμε!

Κ οταν επέστρεφε
η μάνα απ τη δου­λεία, έχο­ντας μεσα στην τσά­ντα της την βρεγ­μέ­νη της ρόμπα που
φορού­σε οταν σφουγ­γά­ρι­ζε με τα γόνα­τα τα πατώ­μα­τα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, την
ρώτα­γα με αγωνία:

– Μαμά τι μου
έφερες?

– Κού­ρα­ση παιδί
μου, η απά­ντη­ση της. Κούραση.

Μεγα­λώ­σα­με με τα
ρού­χα που έδι­ναν οι «Κυρί­ες» στη μάνα μας για ψυχι­κό. Δικό μας ρού­χο δεν
είχα­με. Απο­φό­ρια. Μ αυτά ντυνόμασταν.

Μανά­δες ηρωίδες!

Σ αυτές τις
μανά­δες σήκω­σε το χέρι του ο Φασι­σμός. Αυτές τις μανά­δες χτύ­πη­σαν οι «μπρά­βοι»
των 500 ευρώ.

Αντι να φιλήσουν
το χέρι τους,τις έστει­λαν στα νοσοκομεία.

Αυτοί που
σκό­τω­σαν τον «αδελ­φό» μας και το «παι­δί» μας, τον Γρηγορόπουλο,

αυτοί που προσφέρουν
ασυ­λία στους Ναζι­στές, σάρ­κα από την σάρ­κα τους, αυτοί που που­λά­νε πρέ­ζα στις
πιά­τσες για να μην ξυπνή­σει ποτέ ο λαός, αυτοί που εκδί­δουν πόρ­νες για να
μαζεύ­ουν τα ποσοστά,

αυτοί που
φέρο­νται απάν­θρω­πα στους μετανάστες,

αυτοί που
εκβιά­ζουν καταστηματάρχες,

αυτοί που πάντα
υπη­ρε­τούν την εκά­στο­τε εξου­σία πιστά, οι ταγ­μα­τα­λή­τες στην κατο­χή, οι ασφαλίτες
στη χού­ντα, για να λάβουν ως αντα­πό­δω­ση το » μέρι­σμά τους..» τόλ­μι­σαν και
σήκω­σαν το βέβη­λο χέρι τους, στις μανά­δες μας.

Σ ολα αυτά τα
ανθρω­πά­ρια, με τους γυμνα­σμέ­νους μύες και το ελά­χι­στο μυα­λό, που με την στάση
και την συμπε­ρι­φο­ρά τους έφτυ­σαν τις ίδιες τις μανά­δες τους, γυρί­ζω την πλάτη.

Σκλη­ραί­νω την
καρ­διά μου.

Δεν τους ευλογώ
πια. Δεν μου βγαίνει.

Δεν έχω ευχή γ
αυτούς.

Ολοι αυτοί, θα με
βρούν μπρο­στά τους, στον αγώνα.

Φωνά­ζω δυνατά:

Ξυπνή­στε όλοι,
ξύπνα επι­τέ­λους λαέ του Θεού πριν να ειναι αργά.

«ΑΚΟΥΣΑΤΕ οὖν, βασι­λεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικα­σταὶ περάτων γῆς. 2 ἐνωτίσασθε οἱ κρα­τοῦντες πλήθους και γεγαυ­ρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· 3 ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυνα­στεία παρὰ ῾Υψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλὰς διε­ρευνήσει· 4 ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασι­λείας οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε. 5 φρικτῶς καὶ ταχέως ἐπιστήσεται ὑμῖν, ὅτι κρίσις ἀπότομος ἐν τοῖς ὑπερέχου­σι γίνεται…»

Αρχι­μαν­δρί­της
Βασί­λειος Βαρ­βέ­λης.
Γραμ­μα­τέ­ας του πατριαρ­χεί­ου Αλε­ξαν­δρεί­ας και πάσης Αφρικής.
Δευ­τέ­ρα, 16 Ιου­νί­ου 2014