Φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

Μέσα από πλευ­ρές της
Κερ­κυ­ραϊ­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που περι­γρά­φει με την γνω­στή του ενάρ­γεια ο
φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης προ­κύ­πτουν οι παρε­πό­με­νες γενι­κεύ­σεις, που
περι­γρά­φουν την κανο­νι­κό­τη­τά μας, έτσι όπως την φρο­ντί­ζουν για μας. Παραθέτουμε

Φύκια για μεταξωτές
κορδέλες!

Φευ­γά­τος ο μισός
Ιού­λιος και η μικρού­λα ακρο­για­λιά του «Αϊ Γιάν­νη», που γι’ όσους δε γνωρίζουν
βρί­σκε­ται δίπλα από την άλλο­τε πλαζ «Μον Ρεπό». Αυτή εξυ­πη­ρε­τεί από το πρωί
μέχρι και αργά το βρά­δυ πλή­θος λουό­με­νων! Μανά­δες με μικρά παι­διά, και κάθε
ηλι­κί­ας ντό­πιους, ακό­μα και κάποιους αλλο­δα­πούς παρα­θε­ρι­στές των γύρω
ξενο­δο­χεί­ων, που απλώ­νουν τις ψάθες τους σ’ αυτή τη μικρού­λα, ελά­χι­στη παραλία…

Αυτό συμ­βαί­νει για­τί η
πλαζ του «Μον Ρεπό» στο μεσο­κα­λό­και­ρο είναι ακό­μα στο­λι­σμέ­νη με φύκια και
λογιών σκου­πί­δια, με την ευγε­νή φρο­ντί­δα του δήμου της κεντρι­κής Κέρκυρας
«μας»! Προ­χθές, όμως, ξεκί­νη­σε σ’ αργό γύρι­σμα η μπουλ­ντό­ζα, ζωντα­νεύ­ο­ντας την
ελπί­δα ν’ απο­κα­τα­στα­θεί, έστω και λίγο πριν μας απο­χαι­ρε­τή­σει το καλο­καί­ρι, το τοπίο
με την απο­μά­κρυν­ση φυκιών και άλλων λοι­πών περιττών…

Μακά­ρι στον καθαρισμό
να έχουν συμπε­ρι­λά­βει και τα περ­σι­νά φύκια που οι φωστή­ρες τα στοί­βα­ξαν στο
βάθος της ακτο­γραμ­μής και πάνω στον ιστο­ρι­κό μαντρό­τοι­χο της Παλαιόπολης,
μπρο­στά στα μάτια των αρμο­δί­ων, που ήταν παρό­ντες την ημέ­ρα της εναπόθεσης! 

Σήμε­ρα, κομμάτι
δύσκο­λο να τα… εντο­πί­σουν, για­τί πάνω στους όγκους των περ­σι­νών φυκιών έχει
φυτρώ­σει αει­θα­λής κατα­πρά­σι­νη βλά­στη­ση! Βλέ­πε­τε, η μητέ­ρα φύση φρο­ντί­ζει να
καλύ­πτει με αγριά­δες και μολό­χες τις περι­βαλ­λο­ντι­κές αναι­σθη­σί­ες τους… 

Την κατά­ντια της πλαζ
«Μον Ρεπό», πιθα­νόν να μην την πήραν εγκαί­ρως χαμπά­ρι οι εκλε­κτοί του λαού,
λόγω πολ­λών ασχο­λιών… Εξ άλλου ως λύση, οι θαυ­μά­σιες πλαζ, των πεντάστερων
ξενο­δο­χεί­ων, προ­σφέ­ρουν πολυ­ποί­κι­λες ανέ­σεις! 

Και εδώ ακριβώς
παρου­σιά­ζε­ται η έλλει­ψη ουσια­στι­κής κανο­νι­κό­τη­τας στη ζωή του πολί­τη. Ίσως μιας
κανο­νι­κό­τη­τας που μπο­ρεί να τον μετα­βά­λει από τηλε-ιδιώ­τη σε ενερ­γό πολί­τη και
αφε­ντι­κό των χώρων ιδιο­κτη­σί­ας του.

Να τον μετα­βά­λει σε
πολί­τη ικα­νό να διεκ­δι­κή­σει εμβλη­μα­τι­κές νησί­δες, παρα­λί­ες και πλαζ ανοικτές
και καθα­ρι­σμέ­νες, για­τί είναι δικές του και τις έχει ακριβοπληρώσει…

Ικα­νό να ενδιαφερθεί
για τα ιστο­ρι­κά κτί­ρια που καταρ­ρέ­ουν, την ώρα που η «Κέρ­κυ­ρα μας του
Πολι­τι­σμού» δια­θέ­τει ένα κατ’ ευφη­μι­σμόν δημο­τι­κό θέα­τρο όπου στο κατα­χεί­μω­νο ο
θεα­τής χρειά­ζε­ται ομπρέ­λα και πανω­φό­ρι προ­κει­μέ­νου να παρα­κο­λου­θή­σει κάποια
θεα­τρι­κή ή άλλη εκδήλωση… 

Ικα­νό να ενδιαφερθεί
για το ερεί­πιο κου­φά­ρι του «Φοί­νι­κα», που το «εντά­ξα­νε» και παράλ­λη­λα το
εντα­φιά­σα­νε με χίλιους δυο τρό­πους και πει­σμα­τι­κά αδιαφορούν…

Ικα­νό να ζητή­σει από
τους υπεύ­θυ­νους, που παράλ­λη­λα έχουν και το ακα­τα­δί­ω­κτο της ανευ­θυ­νό­τη­τας τους,
να δώσουν λόγο για την κατά­ντια της κάπο­τε θαυ­μά­σιας υπο­γε­φύ­ριας συνεδριακής
αίθου­σας του Παλαιού Φρου­ρί­ου των 480 θέσεων! 

Ίσως οι «παρά­γο­ντες
του πολι­τι­σμού» και να μη θέλουν επάρ­κεια αιθου­σών για εκδη­λώ­σεις, διαφορετικά
θα ύψω­ναν φωνή δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Το ελι­τί­στι­κο πως «η ποσό­τη­τα δεν εγγυάται
απα­ραί­τη­τα και την ποιό­τη­τα…», λει­τουρ­γεί και σαν προ­κά­λυμ­μα μιας διά­χυ­της αντιπάθειας,
για ό,τι ανα­δει­κνύ­ει τη λαϊ­κή συμ­με­το­χή στο πολι­τι­στι­κό γίγνε­σθαι του τόπου… 

Αυτό εξη­γεί και την
αφω­νία για πολ­λά και καυ­τά προ­βλή­μα­τα του πολι­τι­σμού, με την ευρεία έννοια! Η
σιω­πή, άλλω­στε, είναι χρυ­σός και είναι γεγο­νός πως την εκτι­μά δια­χρο­νι­κά η
εξου­σία και ευκαι­ρί­ας δοθεί­σης την αντα­μεί­βει δεόντως… 

Η συντα­γή της
«κανο­νι­κό­τη­τας» των νεο­φι­λε­λέ είναι ακρι­βώς το αντί­θε­το ενός κανο­νι­κού κόσμου.
Είναι το ψευ­δε­πί­γρα­φο που περι­γρά­φει στο βιβλίο του, «Ένας Κόσμος Ανά­πο­δα» ο
πολυ­βρα­βευ­μέ­νος Ουρου­γουα­νός συγ­γρα­φέ­ας Εντουάρ­ντο Γκα­λε­ά­νο! Όμως οι Λαοί,
ιστο­ρι­κά προ­χω­ρούν μέσα σε τέτοιες αντί­ξο­ες συν­θή­κες, με σκλη­ρές αντιπαραθέσεις
και διεκ­δι­κή­σεις ανα­τρο­πών, δια­μορ­φώ­νο­ντας το νέο τοπίο!