Υδροκέφαλες αποκεντρώσεις…

Η κυκλο­φο­ρια­κή συμ­φό­ρη­ση στο κέντρο των σύγ­χρο­νων Ελλη­νι­κών πόλε­ων έχει ως υλι­κή της βάση την συνε­χή και με εκθε­τι­κούς ρυθ­μούς αύξη­ση των κυκλο­φο­ρού­ντων οχη­μά­των. Η Κέρ­κυ­ρα είναι ίσως η πιο τυπι­κή περί­πτω­ση αφού δια­θέ­τει κεντρι­κό ιστο­ρι­κό ιστό με οδι­κό δίκτυο περιο­ρι­σμέ­νης επι­φά­νειας. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτή δεν επι­λύ­ε­ται με μαζι­κή επέ­κτα­ση του οδι­κού δικτύ­ου… Κάτι τέτοιο απλά δεν είναι εφι­κτό. Εφι­κτή, ανα­γκαία και άμε­σα υλο­ποι­η­τέα είναι η παρά­καμ­ψη της πόλης με τον μικρό και τον μεγά­λο δακτύ­λιο, όπως προ­έ­βλε­πε ο χωρο­τα­ξι­κός σχε­δια­σμός από το 1986 και που κιν­δυ­νεύ­ει να λησμο­νη­θεί στην πρω­το­πο­ρια­κή μακα­ριό­τη­τα της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης την προη­γού­με­νη 20ετία. Εξί­σου ανα­γκαία βέβαια είναι η επί­λυ­ση του κυκλο­φο­ρια­κού με την κατα­σκευή περι­φε­ρεια­κών χώρων στάθ­μευ­σης και ολο­κλη­ρω­μέ­νο δίκτυο σύγ­χρο­νης, συχνής, αξιό­πι­στης και ταχεί­ας μετα­φο­ράς στο κέντρο της πόλης.
Οσο και­ρό παρα­κάμ­πτο­νται οι λογι­κά ανα­γκαί­ες και ευκο­λό­τε­ρα υλο­ποι­ή­σι­μες λύσεις βοη­θού­νται να ανθί­ζουν ιδέ­ες γεμά­τες προ­χει­ρό­τη­τα, ετσι­θε­λι­σμό, βονα­παρ­τι­σμό και παντε­λή έλλει­ψη πρα­κτι­κό­τη­τας. Ετσι, πλάϊ στην «θεω­ρία» των κεντρι­κών χώρων στάθ­μευ­σης (Σαρό­κο, Σπια­νά­δα, Σπη­λιά κ.λ.π.), που εγγυώ­νται συνε­χή πρό­σκλη­ση των συνε­χώς αυξα­νό­με­νων οχη­μά­των για είσο­δο και … περι­πλά­νη­ση στο κέντρο της πόλης, ξεφυ­τρώ­νει τελευ­ταία και η άπο­ψη για «απο­κέ­ντρω­ση» των διοι­κη­τι­κών υπη­ρε­σιών στις παρυ­φές της πόλης. Από­ψη, που ενι­σχύ­ε­ται από την de facto, με από­λυ­τη προ­χει­ρό­τη­τα και χωρίς ίχνος σχε­δια­σμού (του­λά­χι­στον κοι­νω­φε­λούς) μετα­φο­ρά πλή­θους υπη­ρε­σιών στις Αλυ­κές. Υπη­ρε­σία Δημό­σιας Ασφά­λειας της ΕΛΑΣ, Περι­φέ­ρεια Ιόνιων Νήσων, ΔΥ.ΠΕ, Εφο­ρία Νότου κ.λ.π. έχουν εγκα­τα­στα­θεί στην παρα­πο­τά­μια περιο­χή, χωρίς καμία χωρο­τα­ξι­κή μέρι­μνα. Ούτε καν συστη­μα­τι­κή αστι­κή συγκοι­νω­νία δεν λει­τουρ­γεί προς το «διοι­κη­τι­κό κέντρο». Κατά τον ίδιο τρό­πο, πιστεύ­ου­με, πως έγι­νε και η επι­λο­γή του χώρου του Νέου Δικα­στι­κού μεγά­ρου, που ΑΝ ποτέ τελειώ­σει θα αντι­με­τω­πί­σει πολ­λα­πλά προ­βλή­μα­τα πρό­σβα­σης και χώρου στάθ­μευ­σης. Στην ίδια αλα­λούμ λογι­κή εντάσ­σε­ται και η επι­λο­γή του χώρου στην Μαρα­σλή και Κύπρου για την κατα­σκευή Αστυ­νο­μι­κού Μεγά­ρου, ίσως του μόνου, που θα μπο­ρού­σε να βρί­σκε­ται εκτός κέντρου πόλης. Ετσι, ο «αγώ­νας» για «απο­κέ­ντρω­ση» δικαιώ­νε­ται με την ανυ­παρ­ξία χωρο­τα­ξι­κής πολι­τι­κής αλλά και ουσια­στι­κής αντί­δρα­σης από μεριάς ταλαι­πω­ρού­με­νων κατοί­κων. Μία σιω­πή, που δεν δηλώ­νει απο­δο­χή αλλά μαρ­τυ­ρεί επι­κίν­δυ­νη για την πολι­τι­κή μας κατά­στα­ση απο­γο­ή­τευ­ση και μοι­ρο­λα­τρι­κή ανο­χή.
Χωρίς να είμα­στε ειδι­κοί, πιστεύ­ου­με τις θέσεις των ειδι­κών, που τονί­ζουν ότι η φυσιο­λο­γι­κή λει­τουρ­γία μίας πόλης προ­ϋ­πο­θέ­τει «εγκέ­φα­λο» και «καρ­διά», που δεν μπο­ρούν να υπο­κα­τα­στα­θούν από μικρές εστί­ες «διοί­κη­σης» σκόρ­πια απλω­μέ­νες στην περι­φέ­ρεια. Κάτι τέτοιο απλά αλλά­ζει την δια­δρο­μή της ταλαι­πω­ρί­ας και καθό­λου δεν λαμ­βά­νει υπό­ψη της την συνε­χή επέ­κτα­ση του πολε­ο­δο­μι­κού ιστού. Ζητού­με­νο δεν είναι το σκόρ­πι­σμα των υπη­ρε­σιών στα 4 σημεία του ορί­ζο­ντα, που θα μετα­τρέ­πει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα τω ν κατοί­κων σε σαφά­ρι μετα­κι­νή­σε­ων και σταθ­μεύ­σε­ων, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται σε οικο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό κόστος. Αντί­θε­τα ένα απε­λευ­θε­ρω­μέ­νο από τον κυκλο­φο­ρια­κό φόρ­το και εύκο­λα προ­σπε­λά­σι­μο κέντρο διευ­κο­λύ­νει σε χρό­νο και κόπο τις καθη­με­ρι­νές απα­ραί­τη­τες επα­φές του πολί­τη με τις διοι­κη­τι­κές και τις οικο­νο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες, όταν αυτό δεν μπο­ρεί να επι­λύ­ε­ται από λει­τουρ­γι­κά περι­φε­ρεια­κά ΚΕΠ (Ποτα­μός, Ευρω­πού­λοι, Κανά­λια, Αλε­πού κ.λπ.). Στο κέντρο της πόλης υπάρ­χουν θαυ­μά­σια δημό­σια κτί­ρια απο­λύ­τως κατάλ­λη­λα (με την ανα­γκαία σωστι­κή και εσω­τε­ρι­κά ανα­δο­μη­τι­κή παρέμ­βα­ση) να στε­γά­σουν το σύνο­λο των Δημό­σιων Υπη­ρε­σιών, συμ­βάλ­λο­ντας ταυ­τό­χρο­να κατά μονα­δι­κό τρό­πο στην συντή­ρη­ση της πολε­ο­δο­μι­κής-αρχι­τε­κτο­νι­κής φυσιο­γνω­μί­ας της πόλης.