Η κρίση διαβάζεται διπλά…

Το μοντέ­λο του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης της Κέρ­κυ­ρας ήταν από τα… πρω­το­πό­ρα πανελ­λα­δι­κά σε προ­χει­ρό­τη­τα, ανορ­γα­νω­σιά, λαϊ­κι­σμούς… Η παντε­λής απου­σία σχε­δια­σμού, βρα­χυ­πρό­θε­σμων και μακρο­πρό­θε­σμων στό­χων, η εντα­τι­κή φθο­ρά και αλλοί­ω­ση περι­βάλ­λο­ντος, πολι­τι­στι­κών παρα­δό­σε­ων και καλ­λι­τε­χνι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας είναι τα κύρια χαρα­κτη­ρι­στι­κά ενός τσου­νά­μι του­ρι­στι­κής «ανά­πτυ­ξης» στις 10ετίες 70-80-90. Λέει, χαρα­κτη­ρι­στι­κά, φίλος: «Οση ζημιά έπα­θε το κερ­κυ­ραϊ­κό τοπίο την τελευ­ταία 20ετία δεν την έχει πάθει στα προη­γού­με­να 2500 χρό­νια…». Για όλα αυτά βέβαια ελά­χι­στη ή καθό­λου ευθύ­νη φέρουν οι άμε­σοι δρά­στες –ιδιο­κτή­τες προ­νο­μια­κών στις νέες αυτές συν­θή­κες γεω­τε­μα­χί­ων, που λίγο πριν είχαν μηδε­νι­κή αξία και απο­τε­λού­σαν επι­βε­βαί­ω­ση της βαθύ­τα­της φτώ­χιας τους… Η σχε­δόν μόνη και σίγου­ρα σημα­ντι­κό­τε­ρη οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τα, που δια­θέ­τει η χώρα αλλά δυστυ­χώς και το νησί μας δηλ. ο του­ρι­σμός αντι­με­τω­πί­στη­κε από την Πολι­τεία με από­λυ­τη ανορ­γα­νω­σιά. Σε αυτό το πλαί­σιο «άνθι­σε» η λογι­κή της αυθαι­ρε­σί­ας και της αρπα­χτής, ενώ η πολι­τεία αρκέ­σθη­κε στον ρόλο του φοροει­σπρά­χτο­ρα, με σχε­τι­κή επι­τυ­χία πρέ­πει να ομο­λο­γή­σου­με, αλλά με χαρα­κτη­ρι­στι­κή αδια­φο­ρία ακό­μη και για την στα­θε­ρή συνέ­χι­ση της φορο­λο­γι­κής αυτής ροής… Ο ΕΟΤ λει­τουρ­γεί ως… γρα­φείο πλη­ρο­φο­ριών στην θέση του ανα­γκαί­ου επι­τε­λι­κού οργά­νου σχε­δια­σμού και πολι­τι­κής του­ρι­στι­κής παρέμ­βα­σης. Ισως, η μόνη ουσια­στι­κή πολι­τι­κή παρέμ­βα­ση του Ελλη­νι­κού κρά­τους έγι­νε το 1985 με την συνυ­πο­γρα­φή του χαρα­κτη­ρι­σμού της Ελλά­δας ως τόπου κοι­νω­νι­κού του­ρι­σμού για την Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση… Την πολι­τι­κή ορθό­τη­τα, οξυ­δέρ­κεια και προ­βλε­πτι­κό­τη­τα αυτής της από­φα­σης με μακρό­χρο­νες συνέ­πειες απο­λαμ­βά­νου­με πολύ καθα­ρά σήμε­ρα…
Οσοι είχαν δια­γνώ­σει (δεν ήταν και τόσο δύσκο­λο…), πως τα χρό­νια της «αφθο­νί­ας» θα τα ακο­λου­θού­σαν δύσκο­λοι και­ροί ανε­ξέ­λεγ­κτης πτώ­σης αντι­με­τω­πί­ζο­νταν ως «Κασ­σάν­δρες», παρα­φω­νία στην γενι­κή ευδαι­μο­νία αρχό­ντων και λαού, που απο­λάμ­βα­νε οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις ραγδαί­ου νεο­πλου­τι­σμού. Η υψη­λό­τα­τη πιθα­νό­τη­τα μελ­λο­ντι­κής αδυ­να­μί­ας των φτη­νών του­ρι­στών να επι­σκέ­πτο­νται το νησί μας (και κάθε άλλο του­ρι­στι­κό τόπο) στα πλαί­σια ραγδαί­ας επι­δεί­νω­σης του κοι­νω­νι­κού τους status αντι­με­τω­πί­ζο­νταν ως γρου­σού­ζι­κη μαντε­ψιά, που την ξόρ­κι­ζαν οι νέες συσ­σω­ρεύ­σεις τσι­με­ντό­λι­θων… Αυτών, που προ­σποιού­νταν του­ρι­στι­κά κατα­λύ­μα­τα κατα­στρέ­φο­ντας το ανεί­πω­το φυσι­κό κάλ­λος των περισ­σό­τε­ρων Κερ­κυ­ραϊ­κών ακτών, κατα­δι­κά­ζο­ντάς τες σε προσ­δο­κία επι­σκε­ψι­μό­τη­τας από .. απελ­πι­σμέ­νους. Η μετα­τρο­πή αυτού του τρό­που ανά­πτυ­ξης ως κυρί­αρ­χου είχε και άλλες άμε­σες και έμμε­σες συνέ­πειες, που λει­τουρ­γούν φαυ­λο­κυ­κλο­τι­κά στον συνε­χή υπο­βι­βα­σμό της ποιό­τη­τας των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών. Η εγκα­τά­λει­ψη κάθε άλλης οικο­νο­μι­κής και επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στον πρω­το­γε­νή και δευ­τε­ρο­γε­νή τομέα, η κατάρ­γη­ση κάθε ουσια­στι­κής πολι­τι­στι­κής δρά­σης και η υπο­κα­τά­στα­σή της με ευκαι­ρια­κές εμφα­νί­σεις μπου­λου­κιών, η παρα­μέ­λη­ση του αρχαιο­λο­γι­κού-ιστο­ρι­κού πλού­του, η οργια­στι­κή οικο­δο­μι­κή αυθαι­ρε­σία, η παντε­λής έλλει­ψη βασι­κών υπο­δο­μών (οδι­κός άξο­νας Βορά-Νότου, Νοσο­κο­μείο, Αερο­δρό­μιο, ύδρευ­ση, καθα­ριό­τη­τα κ.λ.π.) συμπλη­ρώ­νουν την σύγ­χρο­νη κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της Κέρ­κυ­ρας.
Όλα αυτά, ελά­χι­στα ενδια­φέ­ρουν όλους όσους εθε­λο­τυ­φλούν για την αλη­θι­νή εικό­να των Κερ­κυ­ραϊ­κών πραγ­μά­των. Είτε δεν θέλουν ή/και δεν μπο­ρούν να κατα­νο­ή­σουν αίτια και ευθύ­νες και απλά μετρούν … «απο­ρη­μέ­νοι» την στα­θε­ρή πτώ­ση επι­σκε­ψι­μό­τη­τας του νησιού, που βρί­σκε­ται στην … πρω­το­πο­ρία (στον πάτο δηλα­δή) της αρνη­τι­κής πορεί­ας σε εθνι­κό επί­πε­δο. Η βαθύ­τε­ρη ανά­γνω­ση των αιτί­ων και η ανα­ζή­τη­ση μακρο­πρό­θε­σμου σχε­δια­σμού των λύσε­ων φαί­νε­ται ξένη για τους εξου­σιά­ζο­ντες. Οσο για τους άμε­σους πρω­τα­γω­νι­στές επι­χει­ρη­μα­τί­ες ανα­ζη­τούν την σωτη­ρία μέσα από τον μεγα­λύ­τε­ρο ευτε­λι­σμό των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών… Η με ρυθ­μούς επι­δη­μί­ας και μορ­φο­λο­γία θρί­λερ επέ­κτα­ση της πλα­στι­κού­ρας σε πλα­τεί­ες, πεζο­δρό­μια, πεζο­δρό­μους και ακτές είναι η… «εναλ­λα­κτι­κή» απά­ντη­ση στην κρί­ση. Την εικό­να της εξα­θλί­ω­σης συμπλη­ρώ­νουν η ανε­ξέ­λεγ­κτη ηχορ­ρύ­παν­ση, η κυκλο­φο­ρια­κή ασυ­δο­σία, η εφιαλ­τι­κή εισβο­λή και διά­χυ­ση απορ­ρι­μά­των. Τίπο­τε θετι­κό δεν προ­οιω­νί­ζε­ται για τον τόπο, το φυσι­κό και το ανθρώ­πι­νο περι­βάλ­λον του από την « δεύ­τε­ρη» αυτή ανά­γνω­ση του μηνύ­μα­τος της κρίσης…