Το Νοσοκομείο της Κέρκυρας ή το παραμύθι του Ναστραντίν Χότζα.

Τι πρό­τει­νε ο Ναστρα­ντίν Χότζα στον φίλο του, όταν του ζήτη­σε τη συμ­βου­λή του, πώς να μεγα­λώ­σει το σπί­τι του; Απο­φεύ­γο­ντας την μακρό­συρ­τη αφή­γη­ση σας θυμί­ζου­με πως του πρό­τει­νε να βάλει στο σπί­τι την κατσί­κα, τον σκύ­λο, τον γάϊ­δα­ρο, την αγε­λά­δα και μετά να τα βγά­λει ένα-ένα. Στο τέλος το σπί­τι φαι­νό­νταν πολύ μεγά­λο… Ο παραλ­λη­λι­σμός ισχύ­ει για το υπό κατα­σκευή Νομαρ­χια­κό Νοσο­κο­μείο της Κέρ­κυ­ρας κατά το β’ μισό της ιστο­ρί­ας του Χότζα. Οταν τέθη­κε το ζήτη­μα της κατα­σκευ­ής Νέου Νοσο­κο­μεί­ου, επι­λέ­χτη­κε ΛΑΘΟΣ τόπος, ΛΑΘΟΣ οικό­πε­δο, ΛΑΘΟΣ σχέ­διο, ΛΑΘΟΣ κατα­σκευα­στής, ΛΑΘΟΣ νομι­κό πλαί­σιο, ΛΑΘΟΣ οργα­νι­σμός (δευ­τε­ρο­βάθ­μιο) λει­τουρ­γί­ας. Τόσα λάθη δεν μπο­ρεί να είναι σύμ­πτω­ση Θα πεί­τε… Τέλος πάντων…. Σε κάθε περί­πτω­ση οι δια­πι­στώ­σεις δεν είναι δικής μας έμπνευ­σης. Δημό­σια τις είχε εκθέ­σει προ 10ετίας περί­που πολι­τευ­τής της ΝΔ και σημε­ρι­νός βου­λευ­τής και μας είχε εκπλή­ξει ευχά­ρι­στα (τότε) για την σε βάθος ευθυ­κρι­σία του, όταν έθε­τε ζήτη­μα εγκα­τά­λει­ψης αυτού του έργου και νέου ξεκι­νή­μα­τος για άλλο Νοσο­κο­μείο, σε κατάλ­λη­λη χωρο­τα­ξι­κά περιο­χή, σε κατάλ­λη­λο οικό­πε­δο με σωστή πρό­σβα­ση και με σύγ­χρο­νες και ανα­βαθ­μι­σμέ­νες λει­τουρ­γι­κές και οργα­νω­τι­κές προ­δια­γρα­φές. Οι και­ροί βέβαια άλλα­ξαν… Όχι πολύ βέβαια. Απλά χρειά­στη­κε αμοι­βαία αλλα­γή προ­σώ­πων στις θέσεις των υπε­ρα­σπι­στών και των κατή­γο­ρων του έργου. Τόσο αμοι­βαία, που τους υπε­ρα­σπι­στές της πρώ­της φάσης αυτού του παρα­λο­γι­σμού, που λέγε­ται Γενι­κό Νοσο­κο­μείο Κέρ­κυ­ρας του είδα­με δια­δη­λώ­νο­ντες πριν λίγους μήνες ενά­ντια στην σημε­ρι­νή κυβέρ­νη­ση για την κατά­στα­ση υγεί­ας στον Νομό… Εδώ αρχί­ζει ο παραλ­λη­λι­σμός με το παρα­μύ­θι του Χότζα. Κοι­νό των δύο ιστο­ριών: η φτω­χή, μικρής διάρ­κειας μνή­μης του υπο­φέ­ρο­ντα.

Πάμε παρα­κά­τω… Τώρα, που γίνε­ται παγκοί­νως αντι­λη­πτό, ότι το Νοσο­κο­μείο δεν τελειώ­νει άλλο ούτε στην α’ του φάση δηλα­δή την κτι­ριο­λο­γι­κή, αρχί­ζου­με τον ορα­μα­τι­σμό των επό­με­νων. Αγο­ρα­σμέ­νος και απο­θη­κευ­μέ­νος ο ξενο­δο­χεια­κός εξο­πλι­σμός, σε δια­γω­νι­σμό ο ιατρο-τεχνο­λο­γι­κός εξο­πλι­σμός. Για πότε προ­βλέ­πε­ται να λει­τουρ­γή­σει; Εκεί και τότε… Η αίσθη­ση αυτής της συνε­χούς ανα­βο­λής, που ξεθω­ριά­ζει στις προσ­δο­κί­ες των Κερ­κυ­ραί­ων το όρα­μα μίας στοι­χειω­δώς αξιο­πρε­πούς νοση­λεί­ας ετοι­μά­ζει το Κερ­κυ­ραϊ­κό κοι­νό για πιο εύκο­λη απο­δο­χή της θεω­ρί­ας: ας λει­τουρ­γή­σει κι΄όπως νάναι…
Εδώ ακρι­βώς υλο­ποιεί­ται με περισ­σή ευφυία ή κου­το­πό­νη­ρη ιδέα του Ναστρα­ντίν. Μπρο­στά στην συνέ­χι­ση μιας απα­ρά­δε­κτης χαβου­ζοει­δούς κατά­στα­σης νοσο­κο­μεια­κής περί­θαλ­ψης, το Νέο Νοσο­κο­μείο θα μοιά­ζει με ανά­κτο­ρο των Βερ­σα­λιών. Ας λει­τουρ­γή­σει, λοι­πόν και να ανά­ψου­με κερί στη χάρη του… Ας λει­τουρ­γή­σει και έχει ο Θεός…
Ναι, αλλά μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει σωστά, ένα Νοσο­κο­μείο, που χτί­ζε­ται με προ­δια­γρα­φές 1997 για τα επό­με­να πενή­ντα χρό­νια ακό­μη και αν αρχί­σει μέσα στο 2009 (πολύ αμφι­βάλ­λου­με).
Με περι­βάλ­λο­ντα χώρο υπο­πολ­λα­πλά­σιο από τον ελά­χι­στο ανα­γκαίο.
Με προ­βλη­μα­τι­κή προ­σβα­σι­μό­τη­τα για την Μέση Κέρ­κυ­ρα και ακό­μη προ­βλη­μα­τι­κό­τε­ρη για την Νότια.
Με εξα­σφα­λι­σμέ­νο κυκλο­φο­ρια­κό χάος στην τελι­κή του πρό­σβα­ση αφού ο περι­βό­η­τος κόμ­βος δεν υπάρ­χει ούτε στα χαρ­τιά.
Με πάρ­κιγκ ανε­παρ­κές ακό­μη και για τους εργα­ζό­με­νους.
Με αδυ­να­μία πρό­σβα­σης ελι­κο­πτέ­ρου.
Με αυστη­ρά δευ­τε­ρο­βάθ­μιες υπη­ρε­σί­ες, δηλα­δή χωρίς βασι­κά για τον Νομό τμή­μα­τα (επεμ­βα­τι­κής καρ­διο­λο­γί­ας, νεο­γνο­λο­γι­κής μονά­δας, Ογκο­λο­γι­κό, ραδιοϊ­σο­τό­πων κ.λ.π.), που είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απα­ραί­τη­τα για να περιο­ρι­σθεί στο ελά­χι­στο ανα­γκαίο η μετα­κί­νη­ση του πλη­θυ­σμού εκτός Κέρ­κυ­ρας για λόγους υγεί­ας.
Για την ταμπα­κέ­ρα, λοι­πόν ούτε κου­βέ­ντα. Οι υπο­σχέ­σεις εξα­ντλού­νται σε ευχή και προσ­δο­κία για πρό­σλη­ψη προ­σω­πι­κού, του­λά­χι­στον περισ­σό­τε­ρου από αυτό που υπάρ­χει στο νυν…
Ας ετοι­μα­στού­με λοι­πόν -μετά την ταλαι­πω­ρία της πολύ­χρο­νης υπο­μο­νής- να ανα­κου­φι­σθού­με με την κορ­δέ­λα των εγκαι­νί­ων. Όλα προς τα εκεί δεί­χνουν. Οι αφε­λέ­στε­ροι, δηλώ­νουν και δημο­σί­ως, πως βλέ­πουν την ώρα των εγκαι­νί­ων να πλη­σιά­ζει. Και εμείς θα χαι­ρό­μα­στε σαν τα παι­διά. Μάλ­λον όμως μόνον την πρώ­τη ώρα…