Ιστορίες καθημερινής παράκρουσης

Κάπως έτσι αισθαν­θή­κα­με χτες όταν
ακού­σα­με την Δήμαρ­χο Κερ­κυ­ραί­ων να αναγ­γέλ­λει στα ΜΜΕ την ανα­καί­νι­ση της παιδικής
χαράς του μποσκέτου…

Η κατά­στα­ση στο ανα­το­λι­κό τοι­χίο του
μπο­σκέ­του, πάνω από την κόντρα-φόσ­σα είναι γνω­στή από χρό­νια… Η φωτογραφία,
που παρα­θέ­του­με έχει καμία δεκα­ριά χρό­νια στην πλά­τη της… Την έχου­με εκθέ­σει αλλά
ουδείς αρμό­διος, ειδι­κός, εκλεγ­μέ­νος, υπη­ρε­σια­κός ή κάποιος τέλος πάντων αντέδρασε
ποτέ… Την προ­βά­λα­με όχι για­τί απλά θέλα­με να παρου­σιά­σου­με άλλον ένα
καταρ­ρέ­ο­ντα μνη­μια­κό χώρο της πόλης αλλά για κάτι ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ… Εκεί δίπλα στο τρύ­πιο και ετοι­μόρ­ρο­πο τοι­χίο παίζουν,
τρέ­χουν και δια­σκε­δά­ζουν ανέ­με­λα παι­διά… Πιτσι­ρί­κια… Με τους γονείς τους
…λίγο πιο πέρα… 

Πόσο θέλει να γίνει το κακό;;; Λεπτά; Δευτερόλεπτα;
Κλά­σμα­τα του χρόνου;;;

Το εύκο­λο επι­χεί­ρη­μα, που προ­βάλ­λει ο
εσμός των αρμο­δί­ων κρε­τί­νων είναι πως … τόσο
και­ρό δεν έχει συμ­βεί κάτι…
Στην ουσία το ηθι­κο-νοη­τι­κό τους έλλει­μα καλύ­πτει η περισ­σεύ­ου­σα κου­το­πο­νη­ριά. Γιατί,
ελπί­ζουν -και δικαί­ως- πως όπως τόσοι άλλοι σε ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις δεν
πρό­κει­ται να εντο­πι­σθούν… Αλλά αν στρα­βώ­σει το ποδά­ρι του ο διά­ο­λος και
μπλέ­ξουν, πάλι στο τέλος θα γλυτώσουν… 

Σωστό επι­χεί­ρη­μα, που δεν σηκώνει
κουβέντα…

Τότε για­τί τα γρά­φου­με όλα αυτά;;;

Για­τί χτες ακού­σα­με από το στό­μα της Δημάρχου
Κεντρι­κής Κέρ­κυ­ρας, πως η δημο­τι­κή αρχή έχει το προ­σω­πι­κό και το υλι­κό να
επι­σκευά­σει το τοι­χίο αλλά αρνεί­ται η ‘αρχαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία, που περι­μέ­νει το master–plan για ολό­κλη­ρο το φρού­ριο’… Η Δήμαρ­χος, όμως,
όπως μας είπε, θα επι­μεί­νει μήπως και κατα­φέ­ρει να πεί­σει την αρχαιολογική
υπη­ρε­σία ώστε να μπο­ρέ­σει να υλο­ποι­ή­σει το έργο της επι­σκευ­ής… Αλλιώς θα
φτιά­ξει ένα δεύ­τε­ρο εσω­τε­ρι­κό κιγκλί­δω­μα, που θα προ­στα­τεύ­ει τα παι­διά από τον
μέγα θανα­τη­φό­ρο κίν­δυ­νο του ανε­παρ­κέ­στα­του τοι­χί­ου… Το οποίο- ειρή­σθω εν
παρό­δω- αν ποτέ γίνει, μαζί με το υπερ­κεί­με­νο κάγκε­λο δεν πρέ­πει να περιορισθεί
στις δια­στά­σεις του σημε­ρι­νού αλλά να υψω­θεί στα όρια της ασφα­λούς για ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
προ­σέγ­γι­σης κοι­νού δια­φό­ρων ηλικιών.

Αυτό μπο­ρεί να γίνει με τήρη­ση όλων των
κανό­νων σεβα­σμού της παρα­δο­σια­κής αισθη­τι­κής του τοι­χί­ου και του μεταλλικού
κιγκλι­δώ­μα­τος… Κάθε άλλη εκδο­χή θα είναι έκφρα­ση βαρύ­τα­της εγκλη­μα­τι­κής αμέλειας,
που δεν θα υπάρ­χει πρό­φα­ση γρα­φειο­κρα­τι­κού, ανε­ρυ­θρί­α­στου προσχήματος…

Φυσι­κά και δεν γνω­ρί­ζου­με τα διαδραματισθέντα
και δεν μπο­ρού­με να έχου­με ιδί­αν άπο­ψη για τον κατα­με­ρι­σμό των ευθυ­νών, που
ελά­χι­στη σημα­σία έχει… Εκεί­νο, που κραυ­γά­ζει είναι το μισο­γκρε­μι­σμέ­νο τοιχίο
του μπο­σκέ­του και οι εφιαλ­τι­κές δυνη­τι­κές συνέ­πειες της κατάρ­ρευ­σής του…

Τί να πού­με, τί… Προ­σευ­χό­μα­στε να
κατα­φέ­ρει η δημο­τι­κή αρχή να πεί­σει την αρμό­δια υπη­ρε­σία ή αντι­στρό­φως ή ό,τι
άλλο χρειά­ζε­ται να γίνει σε επί­πε­δο συνεν­νό­η­σης και να δού­με -χτες- το
απα­ραί­τη­το προ­στα­τευ­τι­κό τοι­χίο στην ανα­το­λι­κή πλευ­ρά του μποσκέτου… 

Αμήν…

ΥΓ. Είναι μάλ­λον γνω­στή η ευαι­σθη­σία μας για την ανά­δει­ξη και την συντή­ρη­ση της πολι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς αλλά μπρο­στά στην ασφά­λεια και τη παρα­μι­κρή απει­λή κατά της ανθρώ­πι­νης και ιδιαί­τε­ρα παι­δι­κής ζωής δεν θα είχα­με αντίρ­ρη­ση να συντη­ρεί­ται το τοι­χίο με ό,τι πιο προ­κλη­τι­κά αντιαι­σθη­τι­κό υλι­κό χρειά­ζε­ται… Αρκεί να γίνει γρή­γο­ρα… Αμε­σα. Τόσο άμε­σα όσο απαι­τεί ο ορθο­λο­γι­σμός και η προ­στα­σία του ύψι­στου αγα­θού της υπαρ­ξης και της ακε­ραιό­τη­τά της… 

Αυτή είναι ξεκά­θα­ρα η θέση μας όταν προ­βάλ­λε­ται το 100% ψεύ­τι­κο δίλημ­μα ανά­με­σα στην ταχύ­τη­τα επι­σκευ­ής και την ποιό­τη­τά της…