Χάνονται και τα τελευταία διασωθέντα από τα νύχια της αντιπαροχής… - Φαιακία

Χάνονται και τα τελευταία διασωθέντα από τα νύχια της αντιπαροχής…

Την πλη­ρο­φο­ρία μας
την φέρ­νει η Καθη­με­ρι­νή στο πρω­το­σέ­λι­δο της 1
ης του Νοέμ­βρη. Μία
φωτο­γρα­φία με κατε­δα­φι­ζό­με­νη παλιά μονο­κα­τοι­κία και την υπο­ση­μεί­ω­ση, που
γρά­φει: «
Δια­στά­σεις παίρ­νει το φαι­νό­με­νο κατε­δα­φί­σε­ων μονώ­ρο­φων και διώροφων
ιστο­ρι­κών σπι­τιών του μεσο­πο­λέ­μου σε παλιές συνοι­κί­ες της Αθή­νας, όπως στην οδό
Αγί­ου Νικο­λά­ου στο Κου­κά­κι. Αιτία είναι η δυνα­τό­τη­τα που δίνει ο Νέος Οικοδομικός
Κανο­νι­σμός για μεγά­λα ύψη και κάλυ­ψη των οικο­πέ­δων σε στε­νούς δρό­μους, που
δια­σώ­ζουν ακό­μη τον χαρα­κτή­ρα τους
…»

Με λίγα λόγια, ο
νέος οικο­δο­μι­κός κώδι­κας απο­τε­λειώ­νει ό,τι είχε απο­μεί­νει από την παλιά
πανέ­μορ­φη μέχρι το τέλος του εμφύ­λιου Αθή­να και πριν την επέ­λα­ση της …αγί­ας
αντι­πα­ρο­χής… Ετσι, στις γει­το­νιές αλλά και στο κέντρο, παλιά μονό­ρο­φα και
διώ­ρο­φα θα μετα­τρα­πούν σε …’πανέ­μορ­φες’, σύγ­χρο­νες πολυ­κα­τοι­κί­ες, που:

Θα εξα­φα­νί­σουν τα
τελευ­ταία δείγ­μα­τα αρχι­τε­κτο­νι­κής μνή­μης. Εχουν απο­μεί­νει ελά­χι­στα, σκόρ­πια και
χαμέ­να μέσα στην αντιαι­σθη­τι­κή ομοιο­μορ­φία των πολυκατοικιών… 

Με τα μακρόστενα
μπαλ­κό­νια, τα χαλα­σμέ­να ρολά, τις ξεσκι­σμέ­νες τέντες, ότι χρώ­μα γου­στά­ρει ο
καθέ­νας, τις εξω­τε­ρι­κές συσκευ­ές κλι­μα­τι­στι­κών και τα σιδε­ρέ­νια ντουλάπια,
συμπλή­ρω­μα των ελλειμ­μα­τι­κών απο­θη­κευ­τι­κών χώρων. Και οι ταρά­τσες δάσος από
κεραίες…

Θα κάνουν ακόμα
χει­ρό­τε­ρη την ποιό­τη­τα ζωής μέσα σε δρό­μους, που μετα­τρέ­πο­νται σε σοκά­κια από
τους επι­βλη­τι­κούς σκυ­θρω­πούς όγκους, που κατα­πλα­κώ­νουν τους
‘ανθρώ­πους-μυρ­μή­γκια’…

Θα τονώ­σουν τον
στα­θε­ρό παρα­σι­τι­κό αντι­πα­ρα­γω­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό της οικο­νο­μί­ας μετατρέποντας
την γη σε κύριο εργα­λείο της νόμι­μης κερδοσκοπίας… 

Ωραία εικό­να…
Σαγη­νευ­τι­κή…, Σου ανοί­γει την ψυχή, σε γεμί­ζει χαμό­γε­λα, σου δίνει κέφι για
δημιουργία…

Όλα αυτά τα
γνω­ρί­ζουν άρι­στα οι κυβερ­νώ­ντες… Εξάλ­λου την κατα­στρο­φή της πιο ωραί­ας πόλης
της Ευρώ­πης, των αρχών του 20
ου αιώ­να, δηλα­δή της Αθή­νας, την
φέρ­νουν στα γονί­διά τους, στην δρά­ση τους, στην ιστο­ρί­ας τους… Η κατά­ρα του ‘
χτί­στε,
χτί­στε, χτί­στε!!!
’ έχει απο­τυ­πω­θεί στο σύνο­λο των οικι­σμών της χώρας με
προ­ε­ξάρ­χου­σα την υδρο­κέ­φα­λη πρωτεύουσα.

Σώζε­ται η Αθήνα;;;
Αυτό το ερώ­τη­μα υπάρ­χει στα χεί­λη ειδι­κών και μη…

Η απά­ντη­ση εύκο­λη… Ο
Χ Ι , δεν σώζεται… 

Όχι για­τί δεν μπορεί
η αρχι­τε­κτο­νι­κή, η τεχνο­γνω­σία, η τεχνο­λο­γία να δια­μορ­φώ­σουν μία άλλη πόλη…
Μπο­ρούν και παρα­μπο­ρούν αλλά λεί­πει πρω­ταρ­χι­κά η πολι­τι­κή βού­λη­ση για κάτι
τέτοιο… Λεί­πει η πολι­τι­κή κατεύθυνση… 

Η Αθή­να της αντι­πα­ρο­χής με τις ημιυπόγειες
κατοι­κί­ες στα Εξάρ­χεια, στους Αμπε­λό­κη­πους, στην Κυψέ­λη και αλλού δεν δομή­θη­κε για
να ικα­νο­ποιεί την ποιό­τηα ζωής των κατοι­κού­ντων αλλά τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργολάβων-
κατα­σκευα­στών του ‘Αθη­ναϊ­κού’ Θαύματος…

Οι ίδιοι, ή οι από­γο­νοί τους κρα­τά­νε τα νήμα­τα της παρα­σκη­νια­κής εξου­σί­ας, που …εντέλ­λε­ται το
πολι­τι­κό προ­σω­πι­κό… Το θαύ­μα του κέντρου έχει επε­κτα­θεί σε ολό­κλη­ρο το
λεκανοπέδιο…

Λίγες, ελά­χι­στες
ανα­λο­γι­κά, μονο­κα­τοι­κί­ες του ενός ή των δύο ορό­φων είχαν δια­φύ­γει, (μάλ­λον για
λόγους ασυ­νεν­νοη­σί­ας ιδιο­κτή­τη και εργο­λά­βου) της γενι­κής αρχιτεκτονικής
ισοπέδωσης…

Τώρα, λοι­πόν το
κρά­τος της αντι­πα­ρο­χής, παντο­δύ­να­μο και δια­χρο­νι­κό παρέ­χει υψη­λούς συντελεστές
δόμη­σης στα μικρά οικό­πε­δα και έτσι καθί­στα­ται συμ­φέ­ρου­σα η καθ’ ύψος ανά­πτυ­ξη μίας
νέας οικοδομής… 

Η ανά­πτυ­ξη πάνω απ’
όλα…

Οσοι έρχο­νται και
ξανάρ­χο­νται να μας μιλή­σουν για ανα­πλά­σεις δια­πράτ­τουν το αδί­κη­μα του εμπαιγ­μού… 
Εμείς δεν τους πειράξαμε…
Για­τί δεν μας αφή­νουν ήσυχους…

ΥΓ. Μας εξέ­πλη­ξε η ‘Κ’,
που έκα­νε πρω­το­σέ­λι­δο αυτό το θέμα με αυτή την λεζά­ντα! Πάει κόντρα στην πολιτική
παρά­δο­ση του εντύπου!

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted