ἐπὶ γῆς εἰρήνη

«Δόξα ἐν ὑψίστοις θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώ­ποις εὐδοκί­ας» (Κρι­τι­κό κεί­με­νο Nestle – Aland).
Που σημαί­νει:
«Δόξα στον ύψι­στο Θεό, και στη γη ειρή­νη, σε ανθρώ­πους της ευδο­κί­ας του Θεού»
(ή στους ανθρώ­πους στους οποί­ους ευδό­κη­σε ο Θεός).
Παρα­τη­ρού­με ότι δεν είναι μέτο­χοι της ειρήνης
όλοι οι άνθρω­ποι.
Όμως οι απα­ντα­χού της γης “Μέτο­χοι” που
δεν είναι υπο­χρε­ω­τι­κά και Μέτο­χοι της ειρή­νης, αλλά συνή­θως εται­ριών και CIA και που για
λόγους εθνι­κού ή εγω­ϊ­στι­κού παρα­λη­ρή­μα­τος παρου­σιά­ζο­νται όπο­τε τους συμφέρει
και ως οι εκλε­κτοί του θεού, στους οποί­ους ο Θεός και μόνο σ`
αυτούς ευδό­κη­σε εξα­σφα­λί­ζο­ντας μια ιδιό­τυ­πη κοι­νω­νι­κή ειρή­νη, και
πάλι μόνο για τη  «θεο­σε­βού­με­νη θεϊ­κή» πάρ­τη τους …
Όμως
για­τί δεν δίνε­ται  η πραγ­μα­τι­κή ειρή­νη σ`
όλους τους ανθρώπους; 
Δε θέλω στο
σημείο αυτό να επε­κτα­θώ δίνο­ντας θεο­λο­γι­κές ερμη­νεί­ες, που στο κάτω – κάτω
αφο­ρούν τους ενα­σχο­λού­με­νους θεολόγους.
Ένα θέλω να
παρα­τη­ρή­σω, πως ήδη το μήνυ­μα αυτό προ­φη­τεύ­ει,
όλ` αυτά τα δει­νά, που περιέ­γρα­ψα παρα­πά­νω, αφού δεν μας αφο­ρά όλους η θεϊκή
ευδο­κία, παρά μόνο αυτούς, που υπο­τί­θε­ται, πως ο θεός επέ­λε­ξε να ευδο­κή­σει. Άρα τίπο­τε δεν δίνε­ται, αλλά όλα κατα­χτού­νται από τους ίδιους
εμάς και όχι απ` αυτούς και πολύ περισ­σό­τε­ρο ενά­ντια σ` αυτούς που μας οδηγούν,
που μας κυβερ­νούν. Από το πόσο αυτοί είν` άνθρω­ποι ή εν πολ­λοίς φιλάν­θρω­ποι ή πόσο θέλουν να
βοη­θή­σουν την ανθρω­πό­τη­τα να εξε­λι­χθεί στο δρό­μο της λογι­κής του ορθού λόγου ή
όχι…
…δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να εξαρ­τά­ται η
δική μας ευτυ­χία και η ειρή­νη όλου του κόσμου…
Για­τί προφανώς
η κλί­κα των «μετό­χων», που εξου­σιά­ζει τον κόσμο μας, τον τόπο μας, ενδιαφέρεται
μόνο και μόνο να ελέγ­χει και να
κυβερ­νά, για το δικό της μόνο και μόνο όφε­λος κι όχι για το όφε­λος όλων
των ανθρώ­πων… Δίχως καμιά αιδώ ερμή­νευ­σαν για το δικό τους συμ­φέ­ρον το μήνυμα
των Χρι­στου­γέν­νων, δεχό­με­νοι πως αυτοί είν` οι άνθρω­ποι που ο θεός ευδόκησε,
άρα όλα τα εκπο­ρευό­με­να από τη φύση ή τον ανθρώ­πι­νο μόχθο αγα­θά, είν` δικό τους κτή­μα και φέου­δο… Το
πρό­βλη­μα είναι δια­χρο­νι­κό,
έχει πάρει διά­φο­ρες μορ­φές ανά τους αιώ­νες, λ.χ. βασι­λείς, αυτοκράτορες,
ευγε­νείς, δικτά­το­ρες, στρα­τη­γοί, κατα­κτη­τές, τρα­πε­ζί­τες, βιομήχανοι,
χρη­μα­τι­στές, κ.λ.π.
Αυτοί έχουν «ελέω θεού» δικαιώ­μα­τα στην
ειρή­νη της γης, αφού έχουν τη θεία ευδο­κία… Εμείς οι υπό­λοι­ποι «γαία πυρί μει­χθή­τω», φίλοι μου…

Ούτε στ` όνειρό
μας, στο πιο μακρι­νό μας όνει­ρο δεν θα ευδο­κη­θού­με να ζήσου­με σ` ειρήνη…