…αν θέλεις -ως καθοδήγηση- να ελέγξεις την οργάνωση… Ο πρώτος είναι κλασσικός και τον γνωρίσαμε καλά…. Οι διαγραφές… Διαγράφεις έγκαιρα, προληπτικά, σαλαμοποιητικά ή και μαζικότερα αν χρειάζεται… Κάνεις το καταστατικό κουρέλι επικαλούμενος καταστάσεις έκτακτης ανάγκης… Και στο τέλος έχεις αποκαταστήσει τον πλήρη έλεγχο καθ’ άπασαν την επικράτειαν … Ακρα του τάφου σιωπή αλλά τάξις και ασφάλεια… Ο τρόπος αυτός, με λαμπρότατα “επιτυχή” παραδείγματα ανά την υφήλιο, έχει το μειονέκτημα της αντιδημοφιλίας… Σε χρεώνει αναχρονισμό και σε καθιστά ελκυστικό μόνον σε ειδικό κοινό, που απολαμβάνει τις συνθήκες σιδηράς πειθαρχίας… Σε αντίθετη κατεύθυνση ο δεύτερος τρόπος: οι εγγραφές. Και μάλιστα οι μαζικές… Με άμεσα πολλαπλά οφέλη με κυριότερο την δημοκρατικοφάνεια. Με πρόσχημα, λοιπόν, την καταπολέμηση της εσωστρέφειας του απομονωτισμού κ.λ.π. οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα… Για όλους;;; Συνήθως, ναι… Γιατί οι εκάστοτε καθοδηγήσεις αναφέρονται στον “μέσο” οπαδό, που ιδιαίτερα σε συνθήκες ήττας ή κάμψης του μαζικού κινήματος, είναι ιδεολογικοπολιτικά κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της ηγεσίας… Οι ριζοσπαστικότερες απόψεις, κάτω από τέτοιες συνθήκες, μειοψηφούν και αυτό διαμορφώνει και τον συσχετισμό μεταξύ των νεοεγγραφόμενων… Εδώ, βέβαια, υφέρπει μία εκούσια σύγχυση ανάμεσα στην έννοια του μαζικού κόμματος και το μαζικού κινήματος… Ενας ριζοσπαστικός πολιτικός φορές μπορεί να στηρίζει και να προωθεί την μαζικοποίηση των κινημάτων αν πράγματι έχει ως αναφορά του τον πραγματικό χώρο και τον χρόνο και όχι μία αυτάρεσκη, βουλησιαρχική, επαναστατικολαγνική “συνέπεια”…
Διαγραφές, λοιπόν και εγγραφές στην υπηρεσία του ελέγχου…
Αυτά ας μην τα λησμονούμε σε μία εποχή που ηγεσίες επιδίδονται συστηματικά και καθημερινά σε εκποιήσεις αρχών, ιδεών και προγραμμάτων… Και από την άλλη, πολλοί αναζητούν -μέσω της εγγραφής τους- την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που θα τους καθάρει από πλείστα όσα αμαρτήματα ιδιοτέλειας, φαυλότητας, συναλλαγής κ.λ.π. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα και θα γίνουν πολύ δυσκολότερα…