Φοβάμαι… - Φαιακία

Φοβάμαι…

Το εξαι­ρε­τι­κά επί­και­ρο ποί­η­μα: Φοβά­μαι  του Μανώ­λη Ανα­γνω­στά­κη είχε την καλο­σύ­νη να μας θυμί­σει ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νώντας Φαρ­μά­κης, σχο­λιά­ζο­ντας την αμέ­σως προη­γού­με­νη ανάρ­τη­ση… Σε τέτοιες μέρες 40 χρό­νια πίσω, ανα­φέ­ρε­ται ο ποι­η­τής αλλά τελι­κά μιλά­ει για όλες τις μέρες, για τους “παροι­μιώ­δεις μέσους ανθρω­πά­κους”… Αυτούς να φοβό­μα­στε, για­τί αυτοί… παρα­γο­ντί­ζουν… Αυτούς, τους και­ρο­σκό­πους, τους σαλ­τι­μπά­γκους, τους κολα­ού­ζους της κάθε εξου­σί­ας, ιδιαί­τε­ρα της κομ­μα­τι­κής, να φοβό­μα­στε και σήμε­ρα… Και να τους προ­σέ­χου­με… Αν βέβαια οι εμπει­ρί­ες μιας ζωής έχουν μετα­τρα­πεί σε γνώ­ση, πεί­ρα, θέσεις, επι­λο­γή συνει­δη­τή για ανα­τρο­πή… Αυτό το δια­χρο­νι­κό ποί­η­μα είναι η κατά­θε­ση ανά­μνη­σης της ΦΑΙΑΚΙΑΣ για την πολι­τι­κή αλλα­γή τον Ιού­λιο του 1974…

Φοβά­μαι
τους ανθρώ­πους
που εφτά χρόνια
έκα­ναν πως δεν
είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία
πρω­ία –μεσού­ντος κάποιου Ιουλίου–
βγή­καν στις
πλα­τεί­ες με σημαιά­κια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα
στο λαό».
Φοβά­μαι τους
ανθρώπους
που με
κατα­λε­ρω­μέ­νη τη φωλιά
πασχί­ζουν τώρα
να βρουν λεκέ­δες στη δική σου.
Φοβά­μαι τους
ανθρώπους
που σου ‘κλει­ναν
την πόρτα
μην τυχόν και
τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους
βλέ­πεις στο Πολυτεχνείο
να κατα­θέ­τουν
γαρί­φα­λα και να δακρύζουν.
Φοβά­μαι τους
ανθρώπους
που γέμι­ζαν τις
ταβέρνες
και τα ‘σπα­ζαν
στα μπουζούκια
κάθε
βράδυ
και τώρα τα
ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει
το μερά­κι της Φαραντούρη
και έχουν και
«από­ψεις».
Φοβά­μαι τους
ανθρώπους
που άλλα­ζαν
πεζο­δρό­μιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε
λοιδορούν
για­τί, λέει, δεν
βαδί­ζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβά­μαι, φοβάμαι
πολ­λούς ανθρώπους.

Φέτος φοβή­θη­κα
ακό­μα περισσότερο.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted