Το “μπάχαλο” κράτος δεν είναι τυχαία μπάχαλο

👉Η “Μήδεια” ανέ­δει­ξε άλλη μία φορά τα τερά­στια ελλείματα
ικα­νο­τή­των παρέμ­βα­σης του κρά­τους σε κρί­σι­μες θεο­μη­νί­ες (κακο­και­ρί­ες, καύσωνες,
σει­σμοί κ.λ.π.). Η “εύρυθ­μη” λει­τουρ­γία της κοι­νω­νί­ας μας απαι­τεί λεπτές και εύθραυστες
ισορ­ρο­πί­ες και η παρα­μι­κρή εκτρο­πή από αυτές στην καθη­με­ρι­νό­τη­τα απο­κα­λύ­πτει τεράστιες
και επώ­δυ­νες ανεπάρκειες… 

Σ’ αυτές τις περι­πτώ­σεις, πολύ μου αρέ­σουν οι εκάστοτε
αντι­πο­λι­τευό­με­νοι που μιλά­νε για ανί­κα­νους, χαζούς, ανε­παρ­κείς κ.λ.π. κυβερνώντες
!!! Καθιε­ρω­μέ­νος δια­χρο­νι­κά είναι ο καταγ­γελ­τι­κός λόγος της όποιας
αντι­πο­λί­τευ­σης, που θα κάνει τα ίδια ή περί­που τα ίδια όταν  και αν γίνει κυβέρ­νη­ση και τότε ο …δια­γκω­νι­σμός
για τον καλύ­τε­ρο θα εντο­πί­ζε­ται στα ποσά και στην διάρ­κεια των υδα­το­πτώ­σε­ων και
της χιο­νό­πτω­σης, στα μπο­φόρ του αέρα, στην διά­δο­ση της πυρ­κα­γιάς, στα ρίχτερ του
σει­σμού κ.ο.κ.

Ισως, όμως τα πράγ­μα­τα να ερμη­νεύ­ο­νταν καλύ­τε­ρα αν κανείς
ανα­τρέ­ξει (ευκαι­ρία με τα 200 χρό­νια από το 1821) στα γενεσιουργά
χαρα­κτη­ρι­στι­κά του ελλη­νι­κού κρά­τους και στην φυσιο­γνω­μία του Ελληνικού
καπι­τα­λι­σμού, όπως δομή­θη­κε στην δια­δρο­μή των ετών… Αυτού, δηλα­δή, που πολύ
σοφά η αρι­στε­ρά χαρα­κτή­ρι­ζε ως κυρί­αρ­χα καμπρα­δό­ρι­κο, (=μετα­πρα­τι­κό) σε
αντι­πα­ρά­θε­ση με τον παρα­γω­γι­κό καπι­τα­λι­σμό, που κυριαρ­χού­σε στους τελευταίους
2-3 αιώ­νες στην Δυτι­κή Ευρώ­πη και στις ΗΠΑ… Για­τί, ο παρα­γω­γι­κός  καπι­τα­λι­σμός απαι­τεί για την λει­τουρ­γία του
και την ανά­πτυ­ξή του, κρά­τος οργα­νω­μέ­νο με αυστη­ρή τήρη­ση των (φυσι­κά άδικων
για το κοι­νω­νι­κό σύνο­λο) νόμων, που θεσπί­ζει. Με συνο­λι­κές υπο­δο­μές (ενέρ­γειας,
συγκοι­νω­νιών κ.λ.π.) διαρ­κώς εκσυγ­χρο­νι­ζό­με­νες, ώστε να διευ­κο­λύ­νουν την “ανά­πτυ­ξη”
του καπι­τα­λι­σμού, ήτοι την άγρια αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση μετα­ξύ των παρα­γω­γών εταιρειών,
τραστ, μονο­πω­λί­ων, καρ­τέλ κ.λ.π. Η ύπαρ­ξη οργα­νω­μέ­νου κρά­τους, που σε αρκετές
περι­πτώ­σεις εξυ­πη­ρε­τεί και τον πολί­τη είναι νομο­τε­λώς συν­δε­δε­μέ­νο με τον
χαρα­κτή­ρα του κοι­νω­νι­κού συστή­μα­τος… Δεν πρό­κει­ται δηλα­δή για “ανώ­τε­ρης
ποιό­τη­τας” ανθρώ­πους, τους οποί­ους βαθύ­τα­τα και δου­λι­κό­τα­τα θαυ­μά­ζουν διά­φο­ροι φραγκολεβαντίνοι
και φίλοι τους εγχώ­ριοι …εκσυγ­χρο­νι­στές…

Αντί­θε­τα, ο μετα­πρα­τι­κός καπι­τα­λι­σμός απαι­τεί, χρειά­ζε­ται κράτος
μπά­χα­λο… Μόνον μέσα στο γενι­κό αλα­λούμ ο “μετα­φο­ρέ­ας” μη παρα­γω­γός καταφέρνει
να ανα­πτύ­ξει, να εξε­λί­ξει και να ξετυ­λί­ξει τις “τεχνι­κές” του ώστε να
πολ­λα­πλα­σιά­ζει το κέρ­δος από την μετα­φο­ρά και την διά­δο­ση του προ­ϊ­ό­ντος, που
παρά­γε­ται αλλού… Το οργα­νω­μέ­νο κρά­τος είναι εμπό­διο σε αυτές τις δια­δι­κα­σί­ες… Ένα
οργα­νω­μέ­νο π.χ. κρά­τος δεν θα επέ­τρε­πε την εισα­γω­γή ελαιο­λά­δου σε μία χώρα, που
μπο­ρεί να παρά­γει λάδι εξαι­ρε­τι­κό σε ποιό­τη­τα και υπε­ραρ­κε­τό σε ποσό­τη­τα… (Το
παρά­δειγ­μα είναι συγκε­κρι­μέ­νο). Για ένα σωρό αντι­κεί­με­να της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας,
ανα­ρω­τιό­μα­στε για­τί δεν τα παρά­γου­με… Η απά­ντη­ση είναι απλή: για­τί “πρέ­πει” να τα εισά­γου­με.

Βέβαια, η τερά­στια διά­δο­ση του χρη­μα­τι­στη­ρια­κού τζό­γου και των γενι­κά παρα­σι­τι­κών υπη­ρε­σιών μας έχει κατα­στή­σει “πρό­τυ­πο” για πλεί­στες καπι­τα­λι­στι­κές χώρες…

To πολι­τι­κό προ­σω­πι­κό “πεί­θε­ται” με
ποι­κί­λους τρό­πους να υπη­ρε­τεί αυτή την λογι­κή με τερά­στια επι­τυ­χία και με
ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις… Ο άκρα­τος φιλε­λευ­θε­ρι­σμός των τελευ­ταί­ων δεκαετιών,
ευνό­η­σε την παρά­λυ­ση των όποιων στοι­χειω­δών υπο­δο­μών είχαν ανα­πτυ­χθεί σε
επί­μα­χους τομείς, ιδιαί­τε­ρα στην ενέρ­γεια και την πολι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή προστασία.
Πρό­κει­ται για την …”απο­σο­βιε­το­ποί­η­ση”, όπως την χαρα­κτή­ρι­ζαν επιφανείς
εκπρό­σω­ποι και συντη­ρη­τές του μπά­χα­λου με -μετα­ξύ άλλων- πλεί­στους πλήρως
ανα­ξιο­κρα­τι­κούς διο­ρι­σμούς περισ­σευό­με­νων άσχε­των αλλ’ οπωσ­δή­πο­τε ημε­τέ­ρων… Καθόλου
τυχαία οι δια­πρε­πέ­στε­ροι καταγ­γέλ­τες της … τελευ­ταί­ας σοβιε­τι­κής οικονομίας
στην Ευρώ­πη (δηλα­δή της Ελλη­νι­κής) δια­κρί­θη­καν σε δια­πο­λή, ρουσφετολογία,
εμπαιγ­μούς του λαού και ό, τι άλλο αγα­θό συνε­πά­γε­ται η … φιλε­λεύ­θε­ρη ανά­πτυ­ξη της
οικο­νο­μί­ας μας.

Η τυπι­κή “προ­ώ­θη­ση” θεσμών, όπως η τοπι­κή και η περιφερειακή
αυτο­διοί­κη­ση, που θεω­ρη­τι­κά είναι θεά­ρε­στοι, λει­τούρ­γη­σαν κατά κανό­να ως φοροεισπρακτικοί
και απορ­ρο­φη­τι­κοί μηχα­νι­σμοί της λαϊ­κής δυσα­ρέ­σκειας… Η “επι­τρο­πο­λα­γνεία”, που
γεμί­ζει σενά­ρια για επι­θε­ω­ρή­σεις δεν είναι τυχαία… Δέστε π.χ. την υπόθεση
παν­δη­μία: έχουν δομη­θεί 3 (!) επι­τρο­πές σε κεντρι­κό επί­πε­δο ανε­ξάρ­τη­τες από τον
ΕΟΔΥ με αδιευ­κρί­νι­στες εν πολ­λοίς ή και επι­κα­λυ­πτό­με­νες αρμο­διό­τη­τες και με
συχνές επι­κα­λύ­ψεις στην σύν­θε­σή τους… 

Το κατα­σκεύ­α­σμα: “επι­τε­λι­κό”
κρά­τος συνι­στά ανα­ντίρ­ρη­τα ένα παρα­πά­νω ποιο­τι­κό βήμα στην “μπα­χα­λο­ποί­η­ση”
του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, που στα­θε­ρά συντε­λεί­ται στο όνο­μα της διά­σω­σης και της
ανα­βάθ­μι­σής του. Και φυσι­κά της εύνοιας των ημε­τέ­ρων, που συγκρο­τούν τις στρατιές
“ειδι­κών”, προ­κλη­τι­κά άσχε­των με το αντι­κεί­με­νο συμ­βού­λων και αμει­βό­με­νων με
υπέ­ρο­γκες απο­λα­βές εν και­ρώ μνη­μο­νια­κής λιτότητας… 

Την ίδια ώρα το “μπά­χα­λο” κρά­τος είναι εξαι­ρε­τι­κά οργα­νω­μέ­νο και
συνε­χώς ανα­διορ­γα­νού­με­νο σε μηχα­νι­σμούς και δομές πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής καταστολής,
αστυ­νό­μευ­σης, διά­λυ­σης των κοι­νω­νι­κών δομών σε υγεία και παι­δεία… Το παρόν “επι­τε­λι­κό”
κρά­τος απο­τε­λεί ήδη σταθ­μό στην επι­βο­λή του κρα­τι­κού αυταρ­χι­σμού και της νεοφιλελεύθερης
ασυ­δο­σί­ας…  

Η αρι­στε­ρά έχει μπρο­στά της ένα υψη­λής προτεραιότητας
παι­δα­γω­γι­κό έργο… Να κατα­δεί­ξει ΠΕΙΣΤΙΚΑ στους πολί­τες την αδυ­να­μία του
συστή­μα­τος να έχει χαρα­κτή­ρα φιλο­λαϊ­κό… Από την φύση του και την φάση εξέ­λι­ξής τους
τού­τες τις ώρες… Στην Ελλά­δα και τον κόσμο όλο… Η καταγ­γε­λία … παρα­λεί­ψε­ων οργανωτικού
χαρα­κτή­ρα χωρίς την πλή­ρη ερμη­νεία τους (όχι με τσι­τά­τα αλλά με λόγο αναλυτικό)
είναι ιδα­νι­κή συντα­γή παρα­πλά­νη­σης αφού μετα­τρέ­πει σε κοι­νω­νι­κό αίτη­μα την ανάδειξη
των πιο …τακτι­κών, των πιο οργανωτικών…

Μόνον μια βαθιά “κοι­νω­νι­κο­ποι­η­μέ­νη” κοι­νω­νία μπο­ρεί να
προ­λα­βαί­νει και να θερα­πεύ­ει τέτοιου και κάθε άλλου τύπου δει­νά… Ασφα­λώς απαλλαγμένη
από ταξι­κά κρι­τή­ρια ή γρα­φειο­κρα­τι­κά ιερατεία…