Τα όρια της ντροπής… - Φαιακία

Τα όρια της ντροπής…

Παρα­κο­λου­θώ­ντας την «ειδι­κή»
συνε­δρί­α­ση για την ψήφι­ση του Γ’ «αρι­στε­ρού» μνη­μο­νί­ου» δεν μπο­ρεί κανείς να
μην θυμη­θεί παρό­μοιες εικό­νες πριν από 3 και πέντε χρό­νια αντί­στοι­χα όταν
ψηφί­ζο­νταν τα εθνο­σω­τή­ρια Α’ και Β’ μνη­μό­νιο… Ξέρε­τε αυτά που έσω­σαν τη χώρα
και μας οδή­γη­σαν …στις λεω­φό­ρους της ανά­πτυ­ξης και της ευδαιμονίας…
Τότε λοι­πόν, βιώ­να­με, την
καταρ­ρά­κω­ση και τον ευτε­λι­σμό των πιο βασι­κών κανό­νων τυπι­κής αστικής
κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τί­ας. Την δια­δι­κα­σία του επεί­γο­ντος και των νομοθετικών
δια­ταγ­μά­των στην πρώ­τη γραμ­μή… Την χωρίς αιδώ δημό­σια δήλω­ση «άξιων στελεχών»
του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, πως εγκρί­νουν και ψηφί­ζουν νόμους εκα­το­ντά­δων σελίδων,
που δεν έχουν προ­λά­βει να ξεφυλ­λί­σουν. Πρω­θυ­πουρ­γούς και στε­λέ­χη να μας υπογραμμίζουν
τις σωτή­ριες δια­τά­ξεις για τα δάνεια, τους μισθούς, τις συντά­ξεις, την κοινωνική
πολι­τι­κή κ.λ.π. κ.λ.π.  Να μέμ­φο­νται κάθε
αμφι­σβη­τού­ντα την ευερ­γε­τι­κή δρά­ση των μνη­μο­νί­ων, βαφτί­ζο­ντας το κρέ­ας ψάρι… Να
ντα­ρα­βε­ρί­ζο­νται με όλους τους ντερ­βε­ντέ­ρη­δες της «δημο­σιο­γρα­φί­ας» των
Μεγαλοκαναλιών…
Θυμό­μα­στε λοι­πόν, πως κοιτάζαμε
και προς την άλλη πλευ­ρά της Βου­λής και ακού­γα­με την ανοι­χτή, μη επιδεχόμενη
αμφι­σβή­τη­ση, δέσμευ­ση για την κατάρ­γη­ση του μνη­μο­νί­ου με ένα νόμο. Για μονομερή
κατάρ­γη­ση μεγά­λου μέρους του χρέ­ους, του επα­χθούς και παρα­νό­μου (απο­δεί­χτη­κε,
ότι τέτοιο είναι πάνω από το 90% του χρέ­ους της χώρας). Για απο­κα­τά­στα­ση μισθών
και συντά­ξε­ων… Για επα­να­φο­ρά του κοι­νω­νι­κού κρά­τους… Για…Για…
Στην ζωή έχει απο­δει­χτεί, ότι η
διά­βα­ση του Ρου­βί­κω­να απο­τε­λεί για όλες τις κατα­στά­σεις, τις δρά­σεις και τα ήθη
το σημείο και την στιγ­μή της ποιο­τι­κής μετα­βο­λής… Η επι­στρο­φή είναι πρακτικά
αδύ­να­τη. Και οι δια­βά­τες απρό­θυ­μοι για αυτήν έτοι­μοι να συνε­χί­σουν τον
βημα­τι­σμό τους εκεί, που μέχρι πριν από λίγο λοι­δο­ρού­σαν… Δυστυ­χώς, η θέση μας,
πως ΟΛΟΙ θα κρι­θού­με 24 ώρες μετά Θάνα­τον (στην αρχή όλοι λένε «καλά» λόγια για
το μακα­ρί­τη) επι­βε­βαιώ­νε­ται και στην συνε­δρί­α­ση της Βου­λής για την επείγουσα
ψήφι­ση του νέου μνη­μο­νί­ου…  Τι από όλα
αυτά, που είχα­με σιχα­θεί και αηδιά­σει… Τι από όλα αυτά, που τα θεωρήσαμε
απο­δει­κτι­κά της φύσης της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης δεξιάς, της συνο­δού αγρίως
φιλε­λευ­θε­ρί­ζου­σας σοσιαλ­δη­μο­ρα­τί­ας και της κυβερ­νώ­σας «αρι­στε­ράς» δεν
παρα­κο­λου­θή­σα­με στην εσπευ­σμέ­νη συνε­δρί­α­ση του κοι­νο­βου­λί­ου… Μία τυπι­κή επανάληψη
δια­δι­κα­σιών και διερ­γα­σιών, με ολί­γον αρα­χνο­ϋ­φα­ντο πέπλο αστι­κής δημοκρατίας,
ανί­κα­νο να κρύ­ψει τα «μπα­λα­μού­τια» ταχεί­ας ψήφι­σης ώστε να ευχα­ρι­στη­θούν τα εις
την Εσπε­ρί­αν αφεντικά… 

Οι προ­χθε­σι­νοί κήρυ­κες κοινωνικού
και εθνο­πα­τριω­τι­κού ριζο­σπα­στι­σμού απο­δέ­χθη­σαν τη στά­ση του λωτού… Ας προσέχουν,
όμως… Την επο­χή του οικο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού φασι­σμού, που ακού­ει στον όρο νεοφιλελευθερισμός,
δεν επι­τρέ­πε­ται και δεν συγ­χω­ρεί­ται σε κανέ­να να δηλώ­νει αρι­στε­ρός… Ούτε για αστείο
!!! Ούτε στα ψέμ­μα­τα!!! Θα το πλη­ρώ­σει, όσες έμπρα­χτες μετά­νοιες και να κάνει… Ο
εξευ­τε­λι­σμός του θα γίνει τέλειος… Για να βλέ­πουν, νε διδά­σκο­νται και να
φοβού­νται οι λαοί… Το έργο, λοι­πόν, για αυτούς,
που νομί­ζουν, πως καθά­ρι­σαν, μόλις πριν λίγο άρχι­σε και έχει συνέ­χεια… Οι
φυσι­κοί προ­στά­τες των Χρι­στο­φο­ρά­κων θα τιμω­ρή­σουν παρα­δειγ­μα­τι­κά, όποιον έστω
και για λίγο, έστω και στα λόγια τόλ­μη­σε να κάνει οποια­δή­πο­τε έστω και την
παρα­μι­κρή νύξη αμφι­σβή­τη­σης… Είναι τέτοιοι οι και­ροί… Είναι τέτοια τα όρια του
συστή­μα­τος…  Αυστη­ρά και αμε­τά­θε­τα… Πολύ
ισχυ­ρό­τε­ρα από τα ελα­στι­κά όρια της ντρο­πής όλων των μνη­μο­νια­κών παλιών και
νεότερων…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted