Συγκίνηση, οργή και χαρά …

👉Θα προ­σπα­θή­σω να είμαι σύντο­μος για ένα θέμα, που η ψυχι­κή μου
διά­θε­ση με καλή να πλατειάσω…

Μιλάω για τα συναι­σθή­μα­τα, που μου γέν­νη­σε η απρό­σμε­νη, κοινά
συνυ­πο­γραμ­μέ­νη δια­μαρ­τυ­ρία, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΜΕΡΑ 25 για την αστυ­νο­μι­κή απαγόρευση
των εκδη­λώ­σε­ων για το Πολυ­τε­χνείο.   

Η συγκί­νη­σή μου σχε­τί­ζε­ται με το γεγο­νός, που μία κοι­νή δράση
πάνω σε καθη­με­ρι­νά προ­βλή­μα­τα με ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ της αυτο­νο­μί­ας του καθε­νός των
συμ­με­τε­χό­ντων είναι και εφι­κτή και αναγκαία…

Οργή, για­τί αυτό, που έγι­νε προ­χτές είχε λόγο να είχε συμ­βεί άλλες
εκα­τό χιλιά­δες φορές προη­γου­μέ­νως με πιθα­νό­τα­τα καλύ­τε­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα για το
σήμε­ρα.   

Και χαρά, για­τί ακρι­βώς αυτό το βήμα μπο­ρεί (δεν υπεραισιοδοξώ
για πολ­λούς λόγους, που θα απο­φύ­γω να εκθέ­σω) να απο­τε­λέ­σει δεδο­μέ­νο, ερέ­θι­σμα για
πρω­το­βου­λί­ες και προ­βλη­μα­τι­σμό για το πώς μπο­ρούν να αντι­με­τω­πι­στούν καταιγίδες
που δια­τρέ­χουν και τυφώ­νες, που έρχο­νται… Τώρα, που τα αυγά του φιδιού έχουν ανοίξει
και από μέσα τους ξεφεύ­γει το φρι­κα­λέο περιε­χό­με­νό τους… 

Για να γυρί­σει ο ήλιος θέλει δου­λειά πολλή !

Από πολ­λούς …