Πίσω από τις εικόνες…

Τού­τες τις μέρες η ανθρώ­πι­νη ιστο­ρία ξανα­γρά­φε­ται με σελίδες
πολέ­μου… Μίσος, κατά­ρες, εθνι­κι­σμοί, αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση… Και στο τέλος νικη­τής και
νικη­μέ­νος… Ο νικη­τής επε­κτεί­νε­ται και ο ηττη­μέ­νος τα …μαζεύ­ει.

Οι λαοί στο πάρε – δώσε γεω­στρα­τη­γι­κών συμ­φε­ρό­ντων, που δεν τους
αφο­ρούν ούτε κατ’ ελά­χι­στο, συμ­με­τέ­χουν στο απάν­θρω­πο παι­γνί­δι ιμπεριαλιστικών
συμ­φε­ρό­ντων. Με πρό­σχη­μα διά­φο­ρους εθνι­κι­στι­κούς μύθους, που εγκα­θι­δρύ­ο­νται στις
ψυχές των “υπη­κό­ων” με δύνα­μη γονι­δια­κής ενα­πό­θε­σης. Ετσι σημαδεύονται,
βιά­ζο­νται και κατα­στρέ­φο­νται αξιο­πρέ­πειες και ζωές… 

…Ο άνθρω­πος είναι επι­θε­τι­κός από τη φύση του, έτσι είμα­στε, δεν
μπο­ρού­με να αλλά­ξου­με κ.ο.κ. είναι οι συνή­θεις “λογι­κό­μορ­φες” ηλι­θιό­τη­τες, που
επι­χει­ρούν να ερμη­νεύ­σουν τον κατευ­θυ­νό­με­νο υπο­βι­βα­σμό της ανθρώ­πι­νης ύπαρξης
σε κτη­νώ­δη οντό­τη­τα… Η συνει­δη­τή παρα­πλά­νη­ση διο­γκώ­νει το μίσος σε βαθ­μό ικανό
να μετα­τρέ­πει εγκε­φά­λους σε φονι­κούς επε­ξερ­γα­στές και σώμα­τα σε εγκληματικά
εργαλεία. 

Όλα αυτά και άλλα θυμη­θή­κα­με καθώς βιώ­νου­με τις συγκλονιστικές
σκη­νές από το ξεσπί­τω­μα των Αρμε­νί­ων του Ναγκόρ­νο Καρα­μπάχ… Κάπου 26 χρό­νια μετά
την εγκα­τά­στα­ση πολ­λών από αυτούς σε σπί­τια μου­σουλ­μά­νων – Αζέ­ρων ήλθε η ώρα
του ξεριζωμού… 

Κάνεις-λάβεις καρ­διά μην σε πονέ­σει έλε­γε η νόνα μου… Όμως, εδώ πονά­ει, για­τί τώρα, που οι μύθοι και
οι εθνι­κι­στι­κές κραυ­γές κατα­κά­θο­νται υπό το βάρος της ειρη­νευ­τι­κής συμ­φω­νί­ας βλέπεις
ανθρώ­πους μπα­ρου­το­κα­πνι­σμέ­νους, που κρα­τά­νε στη ψυχή τους πάθη ανθρω­πο­κτό­να. Το
κάψι­μο σπι­τιών, που κατέ­λα­βαν ή έχτι­σαν οι ίδιοι γίνε­ται με ένα στό­χο: να μην πέσουν
στα χέρια του εχθρού !!! Πιθα­νό­τα­τα κάποιου Αζέ­ρου, που θα κάνει τώρα την
αντι­στρο­φή πορεία υπό την επή­ρεια θριαμ­βι­κών παιά­νων ανα­κα­τά­λη­ψης των “ιερών”
χωμά­των… Ζητή­μα­τα πραγ­μα­τι­κά αλλά πάντο­τε διο­γκω­μέ­να, κάπο­τε και κατασκευασμένα
προ­ο­ρί­ζο­νται για να συντη­ρούν τα μίση στα βάθη των αιώ­νων!!! Φαντα­στεί­τε π.χ.,
πως αύριο το πρωί υπο­γρά­φε­ται μία πραγ­μα­τι­κά δίκαιη ειρή­νη στην Παλαιστίνη!!!
Πόσοι αιώ­νες θα χρεια­στεί να περά­σουν για να ξεχα­στούν πάθη, που έχουν βαφτεί
με ποτα­μούς αίματος!!!

Πού­τιν, για­τί μας εγκα­τέ­λει­ψες;;; έλε­γε ένας δακρυσμένος
Αρμέ­νιος, που έβλε­πε το σπί­τι του να καί­γε­ται με την φωτιά, που τού­βα­λε ο ίδιος!!!

Φυσι­κά, ο Πού­τιν, που δήθεν είχε εξα­φα­νι­στεί κατά την διάρ­κεια του
μεγα­λύ­τε­ρου μέρους των πολε­μι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, είναι ο μεγά­λος νικη­τής. Ας συνοψίσουμε
τα οφέ­λη του.

-Επι­βάλ­λει την παρου­σία του σαν ο απο­κλει­στι­κός εγγυ­η­τής της ειρήνης
ανά­με­σα σε δύο κρά­τη, το ένα των οποί­ων (Αζερ­μπαϊ­τζάν) είχε περά­σει στην
κυριαρ­χι­κή επιρ­ροή των ΗΠΑ, ενώ η κυβέρ­νη­ση του άλλου (Αρμε­νία) ήταν έντονα
φιλο­δυ­τι­κή αφού είχε επι­βλη­θεί με ένα είδος πορ­το­κα­λί επα­νά­στα­σης… Το τέλος του
πολέ­μου και η “ατι­μω­τι­κή” για τους Αρμέ­νιους συμ­φω­νί­ας κάνει την κυβέρ­νη­ση της χώρας
λαο­μί­ση­τη και ετοιμόρροπη. 

-Οι ΗΠΑ, προς τις οποί­ες και οι δύο χώρες του μαλα­κού υπογάστριου
της Ρωσί­ας ανα­φέ­ρο­νται -έστω και σε δια­φο­ρε­τι­κό βαθ­μό- απου­σιά­ζουν παντε­λώς από
το προ­σκή­νιο της παρού­σας κρί­σι­μης πολι­τι­κής φάσης. Αυτό προ­σφέ­ρει στην Ρωσία ένα
επι­πλέ­ον θετι­κό πρό­ση­μο από την έκβα­ση του πολέ­μου και της κρί­σης με πιθανότατες
μελ­λο­ντι­κές προεκτάσεις. 

-Η ελεγ­χό­με­νη συμ­με­το­χή της Τουρ­κί­ας στην υπό­θε­ση συμ­βάλ­λει στην
κατά το δυνα­τόν απαγ­γί­στρω­σή της από το άρμα των ΗΠΑ και αυτό είναι εξαιρετικά
επι­θυ­μη­τό τώρα, που κατά πάσα πιθα­νό­τη­τα η εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή των ΗΠΑ θα
επα­να­κτή­σει με τον Μπάϊ­ντεν την επε­κτα­τι­κό­τη­τά της στην περιοχή… 

Ισως αυτές οι σκέ­ψεις μάλ­λον δεν υπάρ­χουν στον νου των
δακρυ­σμέ­νων Αρμέ­νιων, που παίρ­νουν τον δρό­μο της προ­σφυ­γιάς. Μακά­ρι αύριο,
μεθαύ­ριο, όταν τα δάκρυα θα στε­γνώ­σουν να ανα­λο­γι­στούν τα παι­γνί­δια, που παίζονται
στις πλά­τες τους… Και στις πλά­τες των Αζέ­ρων… Και στις πλά­τες των λαών όλου του
κόσμου… “Νικη­τών” και “Νικη­μέ­νων”…