Ποτέ πια !!!

👉Πριν από χρό­νια, θέλεις η νιό­τη θέλεις οι τότε πολι­τι­κές συνθήκες,
το σύν­θη­μα αυτό το φωνά­ζα­με με σιγου­ριά και αισιοδοξία… 

Δεν μας γεμί­ζου­νε τα ίδια αισθή­μα­τα σήμε­ρα… Δυστυ­χώς το φίδι
έχει κλω­σή­σει τα αυγά του… Ο πλα­νή­της γη έχει γεμί­σει από αρρω­στη­μέ­να, φανατικά
μισάν­θρω­πα ανθρω­ποει­δή που μας απει­λούν κάθε ώρα, σε κάθε βήμα… Μεμο­νω­μέ­να και
συλλογικά… 

Το θυμη­θή­κα­με σήμε­ρα, που τιμά­ται η μνή­μη των θυμά­των του
ναζι­σμού: Πολ­λές δεκά­δες εκα­τομ­μύ­ρια πλή­ρω­σαν το τίμη­μα αυτής της κακο­ή­θους μετάλλαξης
του ανθρώ­πι­νου είδους… Πολ­λές δια­φο­ρε­τι­κές κατη­γο­ρί­ες: Εβραί­οι, κομμουνιστές,
σοσια­λι­στές, τσιγ­γά­νοι, ομο­φυ­λό­φι­λοι, άτο­μα με ειδι­κές ανά­γκες, κάθε είδους “δια­φο­ρε­τι­κοί”
οδη­γή­θη­καν στον βωμό της κτη­νω­δί­ας. Ολοι, έφτα­σαν στο μαρ­τύ­ριο και τον θάνα­το γιατί
-μετα­ξύ άλλων- το “φίδι” γνώ­ρι­ζε και γνω­ρί­ζει καλά την τακτι­κή της σαλαμοποίησης…
Και επει­δή δυστυ­χώς τα θύμα­τα, μέχρι την τελευ­ταία ώρα, είχαν την αυτα­πά­τη, πως
…αυτοί θα την γλυ­τώ­σουν… Είναι γνω­στό το παροι­μιώ­δες: Όταν κυνη­γού­σαν τους Εβραίους,
εγώ δεν ανη­συ­χού­σα για­τί δεν είμαι Εβραί­ος, όταν ….εγώ δεν… μέχρι που …όταν
κυνή­γη­σαν εμέ­να δεν υπήρ­χε κανείς να μου συμπα­ρα­στα­θεί… Μήνυ­μα εξόχως
πρα­κτι­κό και στην παρού­σα φάση, που η ανθρω­πό­τη­τα με εκπλη­κτι­κή βραχύτητα
μνή­μης δοκι­μά­ζε­ται από τις ορδές της πιο άγριας μισαλ­λο­δο­ξί­ας, που δικαιώνεται
μόνον με τον εξο­βε­λι­σμό του “άλλου”.

Γι’ αυτό η αντι­με­τώ­πι­ση του φασι­σμού απαι­τεί -κατά τη γνώ­μη μας-
ευρύ­τα­τες συνερ­γα­σί­ες, όλων όσων κιν­δυ­νεύ­ουν από αυτόν και δεν απο­δέ­χο­νται την
υπο­τα­γή σ’ αυτόν. 

Με αυτή την έννοια τα αντι­φα­σι­στι­κά αισθή­μα­τα δεν απο­τε­λούν αποκλειστικό
αρι­στε­ρό “προ­νό­μιο”…

Όμως, ο φασι­σμός δεν έρχε­ται από το άγνω­στο… Δεν είναι βίτσιο
κάποιων “προ­βλη­μα­τι­κών” (υπάρ­χουν ασφα­λώς και πολ­λοί τέτοιοι…). Πρό­κει­ται για κοινωνικό
φαι­νό­με­νο αφού δεν είναι τίπο­τε άλλο από γνή­σιο τέκνο, τρό­πος πολιτικής
έκφρα­σης του συστή­μα­τος, που ενερ­γο­ποιεί­ται στο προ­σκή­νιο της ιστο­ρί­ας, όταν ο καπιταλισμός
στρι­μώ­χνε­ται… Αυτό δυστυ­χώς συμ­βαί­νει και τώρα… Και οι αρι­στε­ροί, έχουν το ιστορικό
χρέ­ος με λόγο πει­στι­κό, γεμά­το επι­χει­ρή­μα­τα -για­τί έχουν άπει­ρα τέτοια- χωρίς αποκρουστικούς
αφο­ρι­σμούς, να πεί­σουν για αυτή την λει­τουρ­γι­κή δια­σύν­δε­ση καπι­τα­λι­σμού και
φασι­σμού… Μπο­ρούν πολ­λοί καλο­προ­αί­ρε­τοι να κατα­νο­ή­σουν αυτά που άλλοι τα έχουν
ήδη μάθει… Απο­τε­λεί δείγ­μα πολι­τι­κής ευφυί­ας των τελευ­ταί­ων η συνει­δη­το­ποί­η­ση της
ανά­γκης να είμα­στε πολλοί…

Ισως, τότε, το σύν­θη­μα της νιό­της: Ποτέ πια φασι­σμός θα εκφράζει
δύνα­μη και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στο “φίδι” με τον πιο κατη­γο­ρη­μα­τι­κό και
απο­τε­λε­σμα­τι­κό τρόπο…