Φαίνεται, πως στην Ισπανία με τις πλούσιες κινηματικές παραδόσεις και με την έντονη σφραγίδα των αναρχικών (καμία, φυσικά, σχέση με μηδενιστές μπαχαλάκηδες !!!) στην καθημερινή πολιτική πράξη, η εξέλιξη ή καλύτερα το ψάξιμο για την ανάδειξη του νέου πολιτικού υποκείμενου συνεχίζονται με έντονους ποιοτικά ρυθμούς… Λες και ήταν χτές, που οι ΜΠΟΡΟΥΜΕ (Podemos) εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο με αρκετό πάταγο θαέλεγε κανείς και αφήνοντας στην…σκόνη τους την “Ενωμένη Αριστερά” (IU-Izquierda Unida), που κουβαλάει μνήμες από την εποχή της Πασσιονάρια και του Σαντιάγκο Καρίγιο αλλά ταυτόχρονα και όλο και πιο έντονα καθώς περνάει ο καιρός, τις αδυναμίες τους και το πεπερασμένο τους… Η ιστορία της Ισπανικής Αριστεράς, κατά τη γνώμη μας, υποδεικνύει έντονα, πως η υπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την σκλαβιά της μισθωτής εργασίας απαιτεί πλήθος εργαλείων εναλασσόμενων στην πορεία του ιστορικού γίγνεσθαι και μάλλον απορρίπτει την μεταφυσική και βαρύτατα θεοκρατούμενη αντίληψη του ενός και αιώνιου εργαλείου με το απίστευτο εύρος δυνητικών μετασχηματισμών… Αυτός ο…”Ελβετικός Σουγιάς”, που βιδώνει, καρφώνει, κόβει και ξεφλουδίζει, κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα αλλά μόνον για πολύ λίγο, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης και με εξαιρετικά αμφίβολης ποιότητας αποτελέσματα. Η εμμονή κάποιων στην αναζήτηση της “κιβωτού της Διαθήκης”, που τσακαλώθηκε αρκετά μετά την εν μιά νυκτί καθίζηση του “ανυπάρκτου” θυμίζει παλιοημερολογίτικο φανατισμό… Η σε ατμόσφαιρια γραφείου αναζήτηση προγρμματικού πλαισίου για την ελίτ των προβληματιζόμενων “καθαρών” αποκλείει ουσιαστικά κάθε ιδέα κινηματικής μετωπικής προοπτικής, που κρίνεται ανούσια και ανεπαρκής από τα …παραδοσιακά μας αριστερόμετρα, εκσυγχρονισμένα ή μη…
Ταυτόχρονα η Ιστορία της Ισπανικής Αριστεράς είναι εξαιρετικά διδακτική για το πώς επιδρά στην πολιτική επάρκεια η αυτάρεσκη αντίληψη του “ισχυρού” και η παρεισφρύουσα αμαρτία της “εξουσίας”, που αισθάνονται οι …πρώην καταπιεσμένοι, μόλις αρπάξουν ένα ξεροκόκαλλο πεταμένο από το τραπέζι των εξουσιαστών…
Ετσι, λοιπόν, οι PODEMOS πανηγύρισαν πρόσφατα στις αυτοδιοικητικές εκλογές την νίκη στην Μαδρίτη και την Βαρκελώνη αλλά όχι μόνοι… Δεξιά τους υπήρχει το Σοσιαλιστικό κόμμα (PSOE), από τις τραγικότερες περιπτώσεις σοσιαλφιλελεύθερης μετάλλαξης με κάτι τύπους σαν τον Σολάνας, που ανήκε …στην αριστερή πτέρυγα του PSOE. Αριστερά, όμως των PODEMOS, εκτός από την IU υπάρχει η σημαντική και καταγεγραμμένη παρουσία κινημάτων, που συνέβαλλαν τα μέγιστα στην μετωπική επιτυχία… Τα κινήματα μάλιστα αυτά είχαν την ιδέα, πως το μήνυμα τoυ μετώπου πρέπει να αξιοποιηθεί για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές… Και τότε και πριν …αλέκτωρ φωνήσαι τρις, ο Pablo Iglesias και άλλοι του ηγετικού πυρήνα των PODEMOS απήντησαν, πως δεν χρειάζονται τέτοια σχήματα και πως όποιος επιθυμεί να αγωνισθεί έχει μία θέση στους PODEMOS, που αποτελούν οι ίδιοι το αναγκαίο και ζητούμενο μέτωπο…
Η ηγεσία των PODEMOS, επιχειρεί, πιθανόν, να προλάβει τις “αδυναμίες” του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την πολυτασική, ουσία μετωπική λειτουργία του για κάποια περίοδο στο παρελθόν, που εγκαταλήφθηκε δολιότατα στο όνομα της αποτελεσματικότητας… Η “απλή” αυτή οργανωτική πράξη της διάλυσης των τάσεων και της πολυτασικής λειτουργίας σημαδεύει και ορίζει χρονικά την έναρξη της μεγάλης στροφής του ΣΥΡΙΖΑ προς συντηρητικότερες στρατηγικές και τακτικές επιλογές…
Στην Ισπανία, όμωςε τα πράματα …βράζουν και διατηρούμε το δικαίωμα της αισιοδοξίας, χωρίς να βαυκαλιζόμαστε… Ενδεικτικό είναι το ρεπορτάζ του ιστότοπου in.gr, που επιγράφεται: Πέδρο Αλμοδόβαρ: “Οι Podemos δεν θα τα καταφέρουν εάν είναι μόνοι
τους”
τους”
Ήταν ένας από τους εμπνευστές του La Movida Madrilena ,
του underground καλλιτεχνικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην Ισπανία μετά τον
θάνατο του Φράνκο. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με τον φακό του συνέλαβε τις κοινωνικές
αλλαγές στη χώρα του.
Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά, ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι η Ισπανία
βρίσκεται και πάλι στο χείλος της μεταμόρφωσης, αναφέρει ο Guardian.
«Ξεπεράσαμε τα εμπόδια με την ξαφνική έκρηξη το 2011 του κινήματος 15-Μ (οι
διαδηλώσεις που οδήγησαν στην κατάληψη πλατειών σε ισπανικές πόλεις) και έκτοτε
σπρώχνουμε τα όρια για αλλαγή» έγραψε ο σκηνοθέτης σε μία επιστολή που
υπέγραψαν συνολικά 120 άτομα του πολιτισμού στην Ισπανία.
Αναφερόμενος στη νίκη των σχηματισμός Ahora Madrid και Barcelona en Comu που
κέρδισαν στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, η επιστολή αναφέρει ότι υπάρχει ένας
διαφορετικός τρόπος πολιτικής εκπροσώπησης. Αντί να αντιπροσωπεύουν ένα κόμμα,
οι σχηματισμοί αυτοί αποτελούνται από άτομα που προέρχονται από κόμματα της
Αριστεράς, ακτιβιστές και πολίτες χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό.
Τώρα ασκούνται πιέσεις για να προωθηθεί αυτού του τύπου η πολιτική αλλαγή
στο ανώτερο επίπεδο διακυβέρνησης. Μία κίνηση πολιτών που δημιουργήθηκε νωρίτερα
τον Ιούλιο και η οποία έχει τη στήριξη χιλιάδων Ισπανών, φαίνεται να έχει ως
στόχο να δημιουργήσει μία εκδοχή αυτών των κινημάτων σε εθνικό επίπεδο.
«Αυτό γεννήθηκε μέσα από τον θόρυβο των δρόμων» δηλώνει ο Χοάν Αλμπερτ
Φαμπρά-Μπαριός, ένα από τα 200 περίπου άτομα πίσω από το Ahora en Comun (Τώρα
στο Κοινοβούλιο).
«Θεωρούμε ότι οι Podemos δεν θα τα καταφέρουν εάν είναι μόνοι τους. Πολλοί
από εμάς που συμμετείχαμε σε αυτές τις αριστερές ενώσεις στη διάρκεια των
δημοτικών εκλογών θεωρούμε ότι το μοντέλο αυτό θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για
να κερδηθούν οι εκλογές του Νοεμβρίου» προσθέτει.
Ο Αλμοδόβαρ και άλλες προσωπικότητες της Ισπανίας στήριξαν το εγχείρημα. «Οι
περιφερειακές και δημοτικές εκλογές μάς έδειξαν ποιο δρόμο πρέπει να
ακολουθήσουμε για να ξεφορτωθούμε τον (ισπανό πρωθυπουργό) Ραχόι, τον
δικομματισμό και τα μέτρα λιτότητας» σημειώνουν οι συντάκτες της επιστολής.
«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε άλλα τέσσερα χρόνια εξώσεων, ανασφάλειας και
ανισότητας» σημειώνουν.
Αν και ορισμένοι θεωρούν ότι η πλατφόρμα αυτή αποτελεί το αντίπαλο δέος του
Podemos, ο Φαμπρά-Μπαριός σημαίνει ότι δεν είναι έτσι και ότι στόχος του Ahora
en Comun είναι να ενώσει πολίτες με διαφορετικό προσανατολισμό.
«Υπάρχει η αίσθηση ότι οι Podemos έχουν φτάσει σε ένα όριο και ότι μόνο με
τους Podemos δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τις εκλογές» λέει η σκηνοθέτης
Αριάν Σβεντ από τη Βαρκελώνη, σημειώνοντας ότι τα νέα πολιτικά μορφώματα γεννήθηκαν
από τις ελλείψεις των Podemos. Η ίδια σημειώνει ότι αν και οι Podemos υπήρξαν
μία καινοτομία στην πολιτική σκηνή της Ισπανίας, οι κινήσεις πολιτών πηγαίνουν
ένα βήμα παραπέρα.
Ο Νταβίντ Γκαρσία, ένας 28χρονος δάσκαλος από τη Μαδρίτη, σημειώνει ότι
στόχος είναι η αλλαγή πολιτικής κουλτούρας στην Ευρώπη. «Ξεπερνάμε τους
περιορισμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με εμπειρικό τρόπο» δηλώνει.
«Και ξαναγράφουμε τους κανόνες της παλιάς πολιτικής στην Ευρώπη».
του underground καλλιτεχνικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην Ισπανία μετά τον
θάνατο του Φράνκο. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με τον φακό του συνέλαβε τις κοινωνικές
αλλαγές στη χώρα του.
Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά, ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι η Ισπανία
βρίσκεται και πάλι στο χείλος της μεταμόρφωσης, αναφέρει ο Guardian.
«Ξεπεράσαμε τα εμπόδια με την ξαφνική έκρηξη το 2011 του κινήματος 15-Μ (οι
διαδηλώσεις που οδήγησαν στην κατάληψη πλατειών σε ισπανικές πόλεις) και έκτοτε
σπρώχνουμε τα όρια για αλλαγή» έγραψε ο σκηνοθέτης σε μία επιστολή που
υπέγραψαν συνολικά 120 άτομα του πολιτισμού στην Ισπανία.
Αναφερόμενος στη νίκη των σχηματισμός Ahora Madrid και Barcelona en Comu που
κέρδισαν στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, η επιστολή αναφέρει ότι υπάρχει ένας
διαφορετικός τρόπος πολιτικής εκπροσώπησης. Αντί να αντιπροσωπεύουν ένα κόμμα,
οι σχηματισμοί αυτοί αποτελούνται από άτομα που προέρχονται από κόμματα της
Αριστεράς, ακτιβιστές και πολίτες χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό.
Τώρα ασκούνται πιέσεις για να προωθηθεί αυτού του τύπου η πολιτική αλλαγή
στο ανώτερο επίπεδο διακυβέρνησης. Μία κίνηση πολιτών που δημιουργήθηκε νωρίτερα
τον Ιούλιο και η οποία έχει τη στήριξη χιλιάδων Ισπανών, φαίνεται να έχει ως
στόχο να δημιουργήσει μία εκδοχή αυτών των κινημάτων σε εθνικό επίπεδο.
«Αυτό γεννήθηκε μέσα από τον θόρυβο των δρόμων» δηλώνει ο Χοάν Αλμπερτ
Φαμπρά-Μπαριός, ένα από τα 200 περίπου άτομα πίσω από το Ahora en Comun (Τώρα
στο Κοινοβούλιο).
«Θεωρούμε ότι οι Podemos δεν θα τα καταφέρουν εάν είναι μόνοι τους. Πολλοί
από εμάς που συμμετείχαμε σε αυτές τις αριστερές ενώσεις στη διάρκεια των
δημοτικών εκλογών θεωρούμε ότι το μοντέλο αυτό θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για
να κερδηθούν οι εκλογές του Νοεμβρίου» προσθέτει.
Ο Αλμοδόβαρ και άλλες προσωπικότητες της Ισπανίας στήριξαν το εγχείρημα. «Οι
περιφερειακές και δημοτικές εκλογές μάς έδειξαν ποιο δρόμο πρέπει να
ακολουθήσουμε για να ξεφορτωθούμε τον (ισπανό πρωθυπουργό) Ραχόι, τον
δικομματισμό και τα μέτρα λιτότητας» σημειώνουν οι συντάκτες της επιστολής.
«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε άλλα τέσσερα χρόνια εξώσεων, ανασφάλειας και
ανισότητας» σημειώνουν.
Αν και ορισμένοι θεωρούν ότι η πλατφόρμα αυτή αποτελεί το αντίπαλο δέος του
Podemos, ο Φαμπρά-Μπαριός σημαίνει ότι δεν είναι έτσι και ότι στόχος του Ahora
en Comun είναι να ενώσει πολίτες με διαφορετικό προσανατολισμό.
«Υπάρχει η αίσθηση ότι οι Podemos έχουν φτάσει σε ένα όριο και ότι μόνο με
τους Podemos δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τις εκλογές» λέει η σκηνοθέτης
Αριάν Σβεντ από τη Βαρκελώνη, σημειώνοντας ότι τα νέα πολιτικά μορφώματα γεννήθηκαν
από τις ελλείψεις των Podemos. Η ίδια σημειώνει ότι αν και οι Podemos υπήρξαν
μία καινοτομία στην πολιτική σκηνή της Ισπανίας, οι κινήσεις πολιτών πηγαίνουν
ένα βήμα παραπέρα.
Ο Νταβίντ Γκαρσία, ένας 28χρονος δάσκαλος από τη Μαδρίτη, σημειώνει ότι
στόχος είναι η αλλαγή πολιτικής κουλτούρας στην Ευρώπη. «Ξεπερνάμε τους
περιορισμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με εμπειρικό τρόπο» δηλώνει.
«Και ξαναγράφουμε τους κανόνες της παλιάς πολιτικής στην Ευρώπη».