Οταν μία κρατική επιχείρηση είναι ζημιογόνα υπάρχει ένα “επιχείρημα” υπέρ της ιδιωτικοποίησής της… Αίολο, ασταθές, βραχυπρόθεσμο και πονηρό, γιατί υπάρχουν δεκάδες τρόποι εξυγίανσης και άρσης της ζημιογονίας αν η επιχείρηση εξυπηρετεί αληθινά κοινωνικές σκοπιμότητες. Η άσκηση κοινωνικού ελέγχου είναι η καλύτερη διασφάλιση της διαφάνειας, της νόμιμης και έντιμης λειτουργίας της ενώ η ιδιωτικοποίηση είναι μήτηρ πάσης κακίας, φαυλκότητας κ.λ.π. Ας κάνουμε, όμως, την χάρη των “φιλελε” και να το δεχτούμε… Οταν όμως η επιχείρηση είναι φανερά κερδοφόρος, ποιο ο λόγος της ιδιωτικοποίησης;;;
Ρητορικό το αφελές ερώτημα, βέβαια, γιατί από πολύ καιρό, ο φιλελευθερισμός -δεξιός και “αριστερός”- δεν αφήνει εναλλακτική απάντηση: Ο λόγος της ιδιωτικοποίησης είναι αποκλειστικά το συμφέρον του ιδιώτη… Το ζήσαμε πριν από λίγο καιρό με τον ΟΠΑΠ… Επί δεξιάς… Τώρα ετοιμαζόμαστε να το βιώσουμε με τα 14 Κρατικά Αεροδρόμια, ύψιστης κοινωνικής αλλά και εθνικής σημασίας, που η φιλόστοργος Fraport (Γερμανική… κατά σύμτωση). Το τίμημα (λιγότερο από 1.3 δις) αντιστοιχεί στα έσοδα 3 ετών από τα αεροδρόμια. Σε 40 χρόνια ο ευλογημένος θεόσταλτος και Γερμανόσταλτος ιδιώτης θα εισπράξει 22 δις ενώ στο Ελληνικό δημόσιο θα αποδώσει 3.85 δις…
Αμοιβαία επωφελής η συμφωνία… Και υπογεγραμμένη από την αριστερά…
Και καλά κρασιά…