Πικρότατη πρόγευση - Φαιακία

Πικρότατη πρόγευση

Το μήνυ­μα των περι­φε­ρεια­κών Γαλλικών
εκλο­γών είναι σαφές: Αυτό θα είναι το μέλ­λον της Ευρώ­πης με όποιες εθνικές
μικρο­πα­ραλ­λα­γές…
Ραγδαία, κυριαρ­χι­κή άνο­δος της ακρο­δε­ξιάς, που υπερβαίνει
σαρώ­νο­ντας παλιά πολι­τι­κά σχή­μα­τα και «αντι­φα­σι­στι­κές» συντα­γές, που δεν έχουν
πέρα­ση… Ούτε η ιδέα της «ρεπου­μπλι­κα­νι­κό­τη­τας», που φαί­νε­ται να επι­λέ­γουν οι «σοσια­λι­στές»
του Ολάντ δεί­χνει ικα­νή και απο­δο­τι­κή για απο­τρο­πή της πολι­τι­κής φρικαλεότητας
του FN. Το θηρίο  γιγα­ντώ­νε­ται πλάι μας και …ημείς άδομεν… 
Θυμά­μαι σκε­πτό­με­νο αρι­στε­ρό φίλο,
που σχο­λί­α­ζε τη γρο­θιά Κασι­διά­ρη στην Κανέ­λη: Αυτό θα τους στοι­χί­σει τον απο­κλει­σμό  τους από την Βου­λή… Αξιό­πι­στες
σφυγ­μο­με­τρή­σεις έδει­ξαν, ότι αυτή η δημό­σια επί­δει­ξη χυδαί­ου τσα­μπου­κά πρόσθεσε
πολ­λούς πόντους στην δημο­φι­λία της Χ.Α. 
Η κοι­νω­νία σαπί­ζει και
πραγ­μα­το­ποιεί την «υπέρ­βα­σή» της συντρί­βο­ντας στην πρά­ξη κάθε αρχή, κάθε θεσμό,
κάθε «εμπό­διο» κοι­νω­νι­κό­τη­τας… Ο φιλε­λευ­θε­ρι­σμός και ο σοσιαλφιλελευθερισμός
θριαμ­βεύ­ουν στην πρά­ξη με την όποια εκδο­χή…  Η αρι­στε­ρά δεν έχει, δεν μπο­ρεί ή/και δεν
θέλει να πάρει πρω­το­βου­λί­ες. Ανι­κα­νό­τη­τες, αγκυ­λώ­σεις, παγιω­μέ­νοι δογματισμοί,
αθε­ρά­πευ­τοι σεχτα­ρι­σμοί αφή­νουν διά­πλα­το το δρό­μο στο θηρίο… Ασφα­λώς το ζητούμενο
δεν είναι μέτω­πο με τις πολι­τι­κές ηγε­σί­ες, που χρε­ώ­νο­νται άμε­σα ηθι­κά και
πολι­τι­κά την εγκλη­μα­τι­κή ευθύ­νη των άγριων Ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων στην
Μεσό­γειο και την Μέση Ανα­το­λή… Ή με αυτές, που οι κωλο­τού­μπες τους δυσφημίζουν
συκο­φα­ντούν και ναρ­κο­θε­τούν τους δεσμούς της αρι­στε­ράς με τις κοινωνικές
δυνά­μεις… Οι πολι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες οφεί­λουν και πρέ­πει να παρα­κάμ­πτουν εξωνημένους
πολι­τι­κά­ντη­δες και δια­βρω­μέ­νους κομ­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, που έτσι και αλλιώς η
κοι­νω­νία δεί­χνει να τους ξεπερ­νά­ει αλλά δυστυ­χώς προς την ακρο­δε­ξιά ψευτοϋπέρβαση…
Μπο­ρείς και πρέ­πει να καταγ­γέλ­λεις ανοι­χτά και τεκ­μη­ριω­μέ­να την ουσία της εξαπάτησης
και των ολέ­θριων συμ­βι­βα­σμών τους με το σύστη­μα χωρίς ταυ­τό­χρο­να να εξυβρίζεις
παγι­δευ­μέ­νους -λογι­κά ή και συναι­σθη­μα­τι­κά- οπα­δούς τους… Αντί­θε­τα, σε αυτούς χρειάζεται
μία συνε­χής και επι­δέ­ξια «επί­θε­ση» ενη­μέ­ρω­σης και ενό­τη­τας. Δύσκο­λη αλλά δυστυχώς
ανα­γκαία αυτή η επι­δε­ξιό­τη­τα, που πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται σε βαθειά γνώ­ση της γλώσσας
επι­κοι­νω­νί­ας και κάθε εκδο­χής της (λεκτι­κή, ηχη­τι­κή, οπτική). 
Θέλει κότσια κάτι
τέτοιο… Κότσια Γνώ­σης και ήθους. Και­ρο­φυ­λα­κτεί η πιθα­νό­τη­τα ξεστρα­τή­μα­τος αλλά αυτός
ο πολύ υπαρ­κτός κίν­δυ­νος δεν μπο­ρεί να ανα­στέλ­λει την δύσκο­λη αλλά μόνη πιθανόν
απο­τε­λε­σμα­τι­κή παρέμ­βα­ση μέσα από ενω­τι­κές, μετω­πι­κές δια­δι­κα­σί­ες… Αλλως θα …δια­φυ­λά­ξου­με
την παρ­θε­νία μας μέσα από την ζώνη αγνό­τη­τας ενός παρα­τει­νό­με­νου ιδεολογικού
και πολι­τι­κού απο­μο­νω­τι­σμού… Ετσι, π.χ. κατα­φέ­ρα­με να συμ­βάλ­λου­με στην ματαίωση
εισό­δου της “Λαϊ­κής Ενό­τη­τας” και απο­φύ­γα­με την παρου­σία ενός «λαν­θα­νό­ντως» ρεφορμιστικού
σχη­μα­τι­σμού στο αστι­κό Κοι­νο­βού­λιο, που θα ήταν -έτσι φαί­νε­ται- μία ήττα… Συντηρήσαμε
την πρα­κτι­κή πολ­λών δια­φο­ρε­τι­κών «γκρου­πού­σκου­λων» στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής
αρι­στε­ράς, που τα περισ­σό­τε­ρα υπε­ρη­φα­νεύ­ο­νται για την ιδε­ο­λο­γι­κή τους συνέ­πεια προς
τον Μαρ­ξι­σμό ενώ ταυ­τό­χρο­να τονί­ζουν τον … «μετω­πι­κό» τους χαρα­κτή­ρα… Περί­που αυτό εννο­ού­με, όταν ισχυ­ρι­ζό­μα­στε, ότι “ημείς άδομεν”… 
Εικό­νες, που με λίγο φτια­σί­δω­μα παρελθόντος
χρό­νου ζωντα­νεύ­ουν μνή­μες δημο­κρα­τί­ας Βαϊ­μά­ρης στα στερ­νά της… Για όσους βέβαια
θέλουν να τις δούν… Σε όσους καλο­προ­αί­ρε­τους το επι­θυ­μούν παρα­πέ­μπου­με σε
κεί­με­να του Δημη­τρώφ, ιδιαί­τε­ρα εκεί­να, που περι­γρά­φουν εικό­νες μιας ανεπαρκούς
αρι­στε­ράς μπρο­στά στην Ναζι­στι­κή απει­λή στην Γερ­μα­νία… Ειρή­σθω εν παρό­δω, ότι η
άρνη­ση κοι­νής δρά­σης για «περι­φρού­ρη­ση» της συνεί­δη­σης μας δεν συνι­στά τεκμήριο
καλής προ­αί­ρε­σης. Με την δια­λε­κτι­κή αντί­λη­ψη της πολι­τι­κής ηθι­κής, κατά τη
γνώ­μη μας…
Και πάλι στο προ­κεί­με­νο… Η
Γαλ­λία, από τις κορυ­φαί­ες χώρες στην Ευρώ­πη δια­θέ­τει ως πρώ­τη πολι­τι­κή δύναμη
ένα φασι­στι­κό κόμ­μα, το FN
.
Ανα­μέ­νε­ται μάλι­στα «φυσιο­λο­γι­κά η
φασι­στι­κή απο­θρά­συν­σή του, καθώς η μαύ­ρη Μαρί, προ­σαρ­μό­ζει την τακτι­κή προς το λιγότερο
ή περισ­σό­τε­ρο φασι­στι­κή ανά­λο­γα με τα δεδο­μέ­να της τρέ­χου­σας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας…  Η σφα­γή στο Μπα­τα­κλάν της χαρί­ζει οπα­δούς, της
λύνει τα χέρια…
Οι επό­με­νες μέρες θα δεί­ξουν για
όλους μας σε όλους μας, τί κατα­λά­βα­με από το μήνυ­μα των εκλογών… 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted