Ομοιος ομοίω και… - Φαιακία

Ομοιος ομοίω και…

Κάποια πράγ­μα­τα δεν είναι και τόσο μυστήρια…Κάποιες εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες αρκούν για να ερμη­νεύ­σουν κάποιες “γκά­φες”, κάποιες χοντρά­δες επι­τη­δευ­μέ­νης ειλι­κρί­νειας και εκσυγ­χρο­νι­στι­κής μανί­ας… Το άρθρο του Στά­θη στον ιστό­το­πο enikos.gr είναι κατα­το­πι­στι­κό και το αναπαράγουμε.

Ο
ΜΕΝΤΟΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ 

Απο­ρώ για­τί ο κ. Τσί­πρας
χρο­νο­τρι­βεί με τον αδέ­ξιο κ. Φίλη
και δεν διο­ρί­ζει κατευ­θεί­αν υπουρ­γό Παι­δεί­ας τον επι­τή­δειο κ. Λιά­κο! Ο κ.
Τσί­πρας έχει επι­λέ­ξει (τα τελευ­ταία δύο χρό­νια στα φανε­ρά, για νωρί­τε­ρα δεν
γνω­ρί­ζω) να θαυ­μά­ζει
τον καθη­γη­τή κ. Λιάκο.
Από­δει­ξη του θαυ­μα­σμού τού κ. Τσί­πρα υπήρ­ξε η (άκρως
ασυ­νή­θι­στη) ονο­μα­στι­κή ανα­φο­ρά του κ. Πρω­θυ­πουρ­γού στον κύριο καθη­γη­τή, σε
ομι­λία του πρώ­του ενώ­πιον της Ακα­δη­μί­ας Αθη­νών για την επέ­τειο της Επανάστασης
του 1821 (όταν, κατά τον κ. Μπαλ­τά,
η Επα­νά­στα­ση γεν­νού­σε το νέο ελλη­νι­κό έθνος, αγνώ­στου πατρός η ίδια).
Μύλος; Οχι, απλά πράγ­μα­τα. Ο κ. Λιά­κος, με λαμπρή
στα­διο­δρο­μία στο πλευ­ρό του κ. Σημί­τη,
είναι από τους ιστο­ρι­κούς εκεί­νους που ανα­λύ­ουν το παρελ­θόν με κριτήρια
του παρό­ντος. Ετσι ο κ.
Λιά­κος συγκρί­νει, αν δεν ταυ­τί­ζει, τους Μακε­δο­νο­μά­χους,
φέρ’ ειπείν, με τους Ταλι­μπάν.
Θεω­ρεί τη Γενο­κτο­νία των
Ποντί­ων μιαν κακή στιγ­μή μιας καλής πολυ­ε­θνι­κής Οθω­μα­νι­κής Αυτοκρατορίας
(μάλι­στα ειση­γεί­ται την απά­λει­ψη του όρου «Τουρ­κο­κρα­τία»)
και ενώ αντι­λαμ­βά­νε­ται πλή­ρως την εθνι­κή συνέ­χεια των Κινέ­ζων ή των Εβραί­ων, με
την εθνι­κή συνέ­χεια των Ελλή­νων παρου­σιά­ζει κάποια αντι­λη­πτι­κή δυσκολία.
Θα μπο­ρού­σε να πει κανείς ότι αυτές είναι οι επι­στη­μο­νι­κές απόψεις
του κ. Λιά­κου και τα σκυ­λιά δεμέ­να. Ο καθέ­νας μπο­ρεί να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η
ιστο­ρία είναι ένα «αφή­γη­μα» ή ότι
η αλή­θεια δεν χρειά­ζε­ται την από­δει­ξή της. Λογι­κόν και σεβα­στό. Ομως ο κ.
Λιά­κος χαρα­κτη­ρί­ζει όσους τους αντι­λέ­γουν «νοι­κο­κυ­ρές,
εργά­τες
(!), αγράμ­μα­τους,
εσμούς, κτη­νο­τρό­φους, εθνι­κι­στές, φαιο­χί­τω­νες, παρά­φρο­νες» και
άλλα τέτοια επι­στη­μο­νι­κά. Α, ξέχα­σα! και «ψυχω­τι­κούς»!
Ομως ο κ. Τσί­πρας θαυ­μά­ζει τον
κ. Λιάκο!
Κάπως παρά­δο­ξο, διό­τι οι από­ψεις αυτές είναι
μάλ­λον ρατσι­στι­κές παρά αρι­στε­ρές, αλλά
δεν είναι το μόνον παρά­δο­ξον. Ο κ. Τσί­πρας θαυ­μά­ζει επί­σης (του­λά­χι­στον αυτό
ελπί­ζω) προ­σω­πι­κό­τη­τες της Αρι­στε­ράς όπως τον Ρίτσο,
τον Μίκη Θεο­δω­ρά­κη,
τον Σβο­ρώ­νο,
τον Κορ­δά­το,
τον Λει­βα­δί­τη,
τους οποί­ους όμως ο κ. Λιά­κος βρί­σκει εθνι­κο­λαϊ­κι­στέςσυντη­ρη­τι­κούς
και πολύ μπα­νάλ.
Ο κ. Λιά­κος έχει πάρει εργο­λα­βία
ό,τι αφο­ρά την απο­δό­μη­ση της εθνι­κής ταυ­τό­τη­τας των Ελλή­νων (για των Κινέζων
δεν παίρ­νω όρκο). Δια­κη­ρύσ­σει ότι οι παί­δες πρέ­πει να απο­κτούν «ιστο­ρι­κή και
όχι εθνι­κή συνείδηση».
Δεκτόν κι αυτό. Ομως τι είδους
ιστο­ρι­κή συνεί­δη­ση
μπο­ρεί να απο­κτή­σει κανείς διά
της λήθης;
Διό­τι ο κ. Λιά­κος (όπως και ο Γιωρ­γά­κης
με τον Τζεμ
συμ­φώ­νη­σαν, καθώς και ο κ. Σόρος
με τα λεφτά του προ­σπά­θη­σε) ειση­γεί­ται την απά­λει­ψη όσων γεγονότων
υπο­μι­μνή­σκουν «οικεία κακά» και συνε­πώς γεν­νούν το μίσος μετα­ξύ των
λαών, όπως η Μικρα­σια­τι­κή Κατα­στρο­φή ή οι διωγ­μοί επί Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ενώ,
αντι­θέ­τως, πρέ­πει να τονί­ζο­νται οι ημέ­τε­ρες αγριό­τη­τες, όπως η σφα­γή της
Τρι­πο­λι­τσάς, κατά την οποί­αν το προ­γο­νι­κό δεν πολέ­μη­σε ως όφει­λε τους Τούρκους
με ροδο­πέ­τα­λα, αλλά με αιμο­στα­γείς και εκδι­κη­τι­κές, για αιώ­νες σφα­γών και
σφα­γών, χατζά­ρες. Ντρο­πή μας!
Υπήρ­ξα­με και τότε άκρως «ψυχω­τι­κοί»
και «εθνι­κο­λαϊ­κι­στές».
Ομως ο κ. Τσί­πρας θαυ­μά­ζει τον κ. Λιάκο!
Είναι φανε­ρό ότι ο κ. Λιά­κος αντι­λαμ­βά­νε­ται την ιστο­ρία ως προ­πα­γάν­δα στον
δημό­σιο λόγο. Προ­σαρ­μό­ζει
τα γεγο­νό­τα στις ιδε­ο­λο­γι­κές του
ανα­φο­ρές
(όποιες κι αν είναι αυτές), όπως ακρι­βώς έκανε
και όταν υπο­στή­ρι­ξε το δυσώ­νυ­μο βιβλίο
Ρεπού­ση
– ένα βιβλίο με 78 πραγ­μα­το­λο­γι­κά λάθη
(!!!) δια­πι­στω­μέ­να απ’ όλους,
ανε­ξαρ­τή­τως ιδε­ο­λο­γί­ας. Ενα βιβλίο που οι συγ­γρα­φείς του δεν αντι­λαμ­βά­νο­νταν τη
δια­φο­ρά μετα­ξύ ΕΣΣΔ
και Ρωσί­ας. Μεγά­λη επι­στη­μο­νι­κή επι­τυ­χία, για
την
οποί­αν ο βαθειά μορ­φω­μέ­νος κ. Λιά­κος απα­γό­ρευε στις «νοι­κο­κυ­ρές»,
τους «γλωσ­σο­λό­γους
των ταξι­τζή­δων
» και τους «εργά­τες» να
έχουν λόγο!!! Τώρα όμως θα έχει ο ίδιος τον πρώ­το
λόγο
στον Εθνι­κό Διά­λο­γο για την Παι­δεία, διό­τι ο κ.
Τσί­πρας θαυ­μά­ζει
τον κ. Λιά­κο. Οχι μόνο για την επι­στη­μο­νι­κή του επάρ­κεια, αλλά και για τις
πολι­τι­κές του παρεμ­βά­σεις, όπως όταν υπο­στή­ρι­ζε το Σχέ­διο Ανάν, τις
«μακε­δο­νι­κές μειο­νό­τη­τες» κι όλα τα υπό­λοι­πα φλη­να­φή­μα­τα του «εκσυγ­χρο­νι­στι­κού»
συρμού.
Ομως, για­τί αυτή η μάνη­τα
του κ. Λιά­κου με τον πατριω­τι­σμό
της Αρι­στε­ράς;
για­τί, για αυτόν, κάθε τι εθνι­κό
είναι εθνι­κι­στι­κό;
Θα τολ­μή­σω μιαν εξή­γη­ση τελεί­ως προ­σω­πι­κή και απο­λύ­τως υπο­θε­τι­κή. Στη διάρκεια
της κατο­χής ορι­σμέ­νες τρο­τσκι­στι­κές ομά­δες στη βάση της αντί­θε­σής τους προς τον
Στα­λι­νι­σμό έβα­ζαν την ΕΣΣΔ και το Γ’ Ράιχ στον
ίδιο παρο­νο­μα­στή
(όπως, αργό­τε­ρα, οι μαοϊ­κοί έβα­ζαν στο
ίδιο σακί την ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ). Ανέ­λυαν λοι­πόν τότε και έλε­γαν ορισμένοι
τρο­τσκι­στές ότι ο πόλε­μος στην Ευρώ­πη θα έπρε­πε να είναι ταξι­κός και ότι τα
εθνι­κά του χαρα­κτη­ρι­στι­κά απο­προ­σα­να­το­λί­ζουν τους εργά­τες και τις μάζες.
Απο­τέ­λε­σμα αυτής της ανά­λυ­σης των ίσων απο­στά­σε­ων
ήταν οι περισ­σό­τε­ρες τρο­τσκι­στι­κές ομά­δες να μη λάβουν
μέρος στον Εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό Αγώ­να, να είναι στην κόντρα με το ΕΑΜ, ενώ
ορι­σμέ­νοι τρο­τσκι­στές συνερ­γά­σθη­καν κιό­λας με τους Ναζί – μεγά­λο το
όνει­δος. Τεταρ­το­διε­θνι­στής
στα νιά­τα του ο κ. Λιά­κος, «εκσυγ­χρο­νι­στής» στη
συνέ­χεια
,
κάνει εν πολ­λοίς την ίδια ανά­λυ­ση, υπο­βαθ­μί­ζο­ντας το έθνος σε μια «φαντα­σια­κή» κατα­σκευή
(μάλι­στα ανύ­παρ­κτη πριν από τον Δια­φω­τι­σμό) και καθαι­ρεί τον πατριω­τι­σμό των
μαζών σε λαϊ­κι­σμό
(παρ’ ότι οι λαοί δεν μπο­ρεί να είναι λαϊ­κι­στές, λαϊ­κι­στές μπο­ρούν να είναι
κάποιοι απ’ τους ηγέ­τες τους – με τους «εκσυγ­χρο­νι­στές» ηγέ­τες να πρω­τεύ­ουν σε κάτι τέτοια).
Οπως οι αμύ­ντο­ρες
του κ. Λιά­κου έχουν απο­δεί­ξει, για να κυριαρ­χή­σουν όλες αυτές οι ανοη­σί­ες στην
κοι­νω­νία, χρειά­σθη­κε να εξα­πο­λύ­σουν οι ίδιοι ιδε­ο­λο­γι­κή
τρο­μο­κρα­τία με το καντά­ρι!
Δεν υπάρ­χει άνθρωπος
που να έχει τολ­μή­σει να κρι­τι­κά­ρει τον μέντο­ρα της κυρίας
Ρεπού­ση και του κ. Τσί­πρα, χωρίς μια συγκε­κρι­μέ­νη
ομά­δα δημο­σιο­γρά­φων
και δημο­σιο­λο­γού­ντων
απ’ τα ΜΜΕ να τον λού­σει με συκο­φα­ντί­ες
και ρετσι­νιές του
στυλ: αντι­ση­μί­της, ρατσι­στής, φασί­στας, εθνι­κι­στής, στα­λι­νι­κός, ψυχάκιας,
αμόρ­φω­τος, παρά­φρων, αγράμ­μα­τος, ομο­φο­βι­κός, λαϊ­κι­στής, φαιο­κόκ­κι­νος – αυτοί
είναι μονά­χα ελά­χι­στοι απ’ την αρμά­δα των «αρι­στε­ρών»
χαρα­κτη­ρι­σμών που πέφτουν στο κεφά­λι του αμαρτωλού.
Από ποιους; Οχι από ανθρώ­πους που γρά­φουν ο καθέ­νας τη γνώ­μη του(κάτι το
σεβα­στόν, πλην των χαρα­κτη­ρι­σμών), αλλά από ανθρώ­πους που γρά­φουν ύστερα
από προ­συ­νεν­νό­η­σησυντο­νι­σμέ­να
και οργα­νω­μέ­να,
ο ένας κατ’
ακο­λου­θί­αν
του άλλου, που γδέρ­νουν κάθε φορά και
δια­σύ­ρουν όποιον στο­χο­ποιούν. Προ­σφά­τως, βγή­κε κατά λάθος στη δημο­σιό­τη­τα
ένα τσατ ρουμόπου
τα παλ­λη­κά­ρια αυτά συνα­ντώ­νται
σαν σε κρυ­φό σχο­λειό, συνο­μι­λούν
και ανα­θέ­τουν
το ένα στο άλλο δου­λειέςποιος θα γράψει
για τι πράγ­μα
και πότε, ποιος θα ακο­λου­θή­σει και πώς θα
αλληλοϋποστηριχθούν.
Τέτοια και τοιαύ­τα συνέ­βαι­ναν και συμ­βαί­νουν στα ενδότερα
της δια­τε­ταγ­μέ­νης
δημο­σιο­γρα­φί­ας
σε όλες τις δρα­μα­τι­κές στιγ­μές και τα
σημεία καμπής. Οταν διέ­λυε η Δύση τη Γιου­γκο­σλα­βία, οι λεβέ­ντες αυτοί θρη­νού­σαν για τις σφα­γές στο Σερά­γε­βο.
Τώρα βγαί­νουν ο ένας μετά τον άλλον οι πρά­κτο­ρες της CIA και ομο­λο­γούν ότι
η κοι­νή γνώμη
στη Δύση εσύρ­θη από τη μύτη
με προ­βο­κά­τσιες (όπως
στο Σερά­γε­βο), τη μία μετά την άλλη. Οι ελά­χι­στοι πέντε-δέκα που γράφαμε
από τότε όσα τώρα απο­τε­λούν κοι­νόν τόπο ήμα­σταν συνω­μο­σιο­λό­γοι, εθνι­κι­στές, κομπλεξικοί
κ.τ.λ
. Οι δε Ελλη­νες που είχαν πάρει μυρω­διά τι
πραγ­μα­τι­κά γινό­ταν ήταν για αυτά τα παλ­λη­κά­ρια «έθνος
ανά­δελ­φο», αλλο­παρ­μέ­νοι της Ορθο­δο­ξί­ας, αμε­τα­νό­η­τοι κομμουνιστές

και, καλά το κατα­λά­βα­τε, λαϊ­κι­στές!
Ο ίδιος αυτός όμι­λος υπο­στη­ρι­κτών Λιά­κου μυξό­κλαι­γε για τις «παρά­πλευ­ρες απώ­λειες»
του πολέ­μου στο Ιράκ, υπο­στή­ρι­ζε όμως την «εξα­γω­γή
της δημο­κρα­τί­ας
» κι έβρι­σκε τον πόλε­μο «ανθρω­πι­στι­κό».
Τώρα οι ίδιοι
οι Αμε­ρι­κα­νοί ομο­λο­γούν τα αντί­θε­τα,
αλλά οι λεβέ­ντες αυτοί παρα­μέ­νουν το ίδιο στο­χο­προ­ση­λω­μέ­νοι (με έναν αξιο­θαύ­μα­στο μιθ­δρι­δα­τι­σμό),
συνε­χί­ζο­ντας να υβρί­ζουν και να ψεύδονται.
Ομως ενί­κη­σαν! Μπο­ρεί στο εσω­τε­ρι­κό
του ΣΥΡΙΖΑ η «σχο­λή»
αυτή να εξέ­φρα­ζε ένα μικρό ποσο­στό
του κόμ­μα­τος κι ένα ακό­μα
μικρό­τε­ρο
ποσο­στό, έως ελά­χι­στο, στην
ελλη­νι­κή κοι­νω­νία, αλλά με τις δύο κυβερ­νή­σεις που έχει σχη­μα­τί­σει ο κ. Τσίπρας
έχουν επι­κρα­τή­σει
πλέ­ον πλή­ρως!
Τώρα είναι πιο δυνα­τοί παρά ποτέ.
Απλω­μέ­νοι σε ορι­σμέ­νες
εφη­με­ρί­δες
, ελέγ­χουν πολ­λούς κόμ­βους στο
δια­δί­κτυο, εξα­φα­νί­ζο­ντας
όσους τους έχουν πάρει μυρω­διά
, γλεί­φο­ντας άλλους,
τακτο­ποιώ­ντας επί­σης και βολεύ­ο­ντας πολ­λούς, ώστε να διευ­ρύ­νουν την επιρροή
τους και την πελα­τεία τους. Γνω­ρί­ζουν την τεχνο­γνω­σία! Συνέ­πλευ­σαν με τις
κυβερ­νή­σεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., δηλώ­νο­ντας «αρι­στε­ροί» οι περισ­σό­τε­ροι, δεν θα
συνέ­πλε­αν τώρα με μια κυβέρ­νη­ση που δηλώ­νει αρι­στε­ρή η ίδια, κυβερ­νώ­ντας όπως
το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ.;
Θα έλε­γε κανείς, τι σημα­σία έχουν όλα αυτά μπροστά
στο Προ­σφυ­γι­κό,
το Ασφα­λι­στι­κό,
το Εργα­σια­κό,
την Ανερ­γία
κι όλα τα υπό­λοι­πα δυσθε­ό­ρα­τα προ­βλή­μα­τα που μας ταλα­νί­ζουν; Θα έπεφτε
έξω. Διό­τι
για να χει­ρα­γω­γη­θεί η πολι­τι­κή
συμπε­ρι­φο­ρά
του καθε­νός μας, προ­ϋ­πο­τί­θε­ται η πολι­τι­σμι­κή του αλλοτρίωση.
Το πολι­τι­κό
πρό­βλη­μα
των Ελλή­νων σήμε­ρα είναι η πολι­τι­σμι­κή τους κατάρ­ρευ­ση.
Η «εκσυγ­χρο­νι­στι­κή» φάου­σα βαρά­ει στο ψαχνό,
στην ψίχα
και την ψυχή
– χωρίς Ρίτσο,
χωρίς Παπα­δια­μά­ντη,
μισάν­θρω­πος με την κοι­νό­τη­τά σου εξ αφορ­μής της όποιας παθο­λο­γί­ας της,
πορεύ­ε­σαι όλο και πιο μόνος,
όλο και πιο ιδιώ­της,
όλο και πιο ανυ­πε­ρά­σπι­στος. Ή γίνε­σαι πελά­της.
Για να φθά­σεις στο τέλος να λες: «Δεν μπο­ρού­σα­με
να κάνου­με αλλιώς
». Απ’
τον
Τσά­βες (που άλλω­στε ήταν λαϊ­κι­στής)
ο μονό­δρο­μος της ομο­γε­νο­ποι­η­μέ­νης σκέ­ψης σε πάει στον Σόι­μπλε. Τώρα,
αν ο Σόι­μπλε σου σκοτώνει
τη ζωή
, μη γίνε­σαι μαξι­μα­λι­στής!
Πήγαι­νε να ζήσεις στο Περι­στέ­ρι (Τσα­κα­λώ­τος),
φάε γεμι­στά (Φωτί­ου),
φταί­ει η κυβέρ­νη­ση Σαμα­ρά που δεν ολο­κλή­ρω­σε τα μνη­μό­νια (Μάρ­δας), αν δεν
υπήρ­χαν τα μνη­μό­νια θα έπρε­πε να τα εφεύ­ρου­με (ένας κάποιος Γεωρ­γιά­δης του
ΣΥΡΙΖΑ), πάψε να κλαί­γε­σαι και στή­σε
μια ΜΚΟ
, μη γίνε­σαι ψυχά­κιας
(Λιά­κος), νοι­κο­κυ­ρά
(Λιά­κος), κτη­νο­τρό­φος(Λιά­κος), φαιο­κόκ­κι­νος
(Λιά­κος) κι όσα άλλα σου κατα­λο­γί­ζει ένας άνθρω­πος που αγα­πά­ει βαθειά τον λαό
και θαυ­μά­ζε­ται από
τον κ. Πρωθυπουργό.

Πλην όμως, για να κάνου­με και λίγο πλά­κα στην ήττα μας, θα έρθει,
έχει ήδη έρθει η ημέ­ρα εκεί­νη που ο κ. Λιά­κος
με τον κ. Λεβέ­ντη
βρί­σκο­νται στην ίδια βάρ­κα! Φοβά­μαι,
όμως, ότι η Νέμε­σις αυτή
δεν έχει επι­πέ­σει πάνω στον κ. Λιά­κο,
αλλά στον κ. Λεβέ­ντη…


0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted