Η κατάμαυρη Παρασκευή ή …”όπως Αμερική” … - Φαιακία

Η κατάμαυρη Παρασκευή ή …”όπως Αμερική” …

Πιθα­νόν να θυμά­στε την εξαιρετικά
χαρι­τω­μέ­νη Αφρο-Αμε­ρι­κά­να Υβέτ Τσάρ­βις, που με τα σπα­στά της, τότε Ελληνικά,
δια­φή­μι­ζε βαφή νυχιών. Μας ανέ­βα­ζε, ψυχο­λο­γι­κά με την δια­βε­βαί­ω­σή της, ότι
ακρι­βώς έτσι συμ­βαί­νει και στην Αμε­ρι­κή… Δεν πεί­ρα­ζε, λοι­πόν, που η φίλη μας, η
αδελ­φή μας, μη σας πω και η μαμά μας δεν βρι­σκό­ταν στην Αμε­ρι­κή… Χάρις στην
βαφή τάδε μπο­ρού­σε να αισθά­νε­ται σαν να ήταν Αμε­ρι­κά­να… Κ ι εμείς περήφανοι,
που έχου­με τέτοια φίλη, μάνα και αδελφή…
Για κάποιους τότε, η επι­τυ­χία της
δια­φή­μι­σης οφεί­λο­νταν στον χαρα­κτή­ρα πρό­κλη­σης και υπερ­βο­λής, που άγγι­ζε τα
όρια της φαι­δρό­τη­τας για το μέσο Ελλη­νι­κό αισθη­τή­ριο, που στέ­κο­νταν σκω­πτι­κά απέναντι
στην αφέ­λεια και την κακο­γου­στιά του μέσου Αμερικάνου… 
Η ιστο­ρία, όμως μας διδά­σκει, πως
πολ­λές φορές η κουλ­τού­ρα –καλή ή κακή- μπο­ρεί να απο­δει­χτεί ισχυ­ρό­τε­ρο, δηλα­δή αποτελεσματικότερο,
όπλο ακό­μη και από πολύ εξε­λιγ­μέ­νους τεχνο­λο­γι­κά οπλισμούς. 
Στην χώρα μας, η διαδικασία
Αμε­ρι­κα­νο­ποί­η­σης ξεκί­νη­σε άμε­σα και με επι­θε­τι­κούς ρυθ­μούς μετά τον εμφύλιο…
Παρά­δει­σος δημο­κρα­τί­ας, ελευ­θε­ρί­ας, αφθο­νί­ας, ευκαι­ριών, δυνατοτήτων,
αξιο­κρα­τί­ας παρου­σιά­ζο­νταν η χώρα των υπε­ρα­τλα­ντι­κών μας προ­στα­τών.   Ενας δυνα­μι­κός μηχα­νι­σμός μαζι­κής πλύσης
εγκε­φά­λων περιε­λάμ­βα­νε κινη­μα­το­γρά­φο, κρα­τι­κό ραδιό­φω­νο, εφη­με­ρί­δες, περιοδικά,
αφί­σες, δια­φη­μί­σεις, δια­λέ­ξεις και λοι­πά ων ουκ έστιν αριθ­μός. Κεντρι­κός άξονας
λατρεί­ας το χρή­μα…Money,
money!!! Ο κατέχων
είναι άξιος, ικα­νός, αξιο­σέ­βα­στος, παρα­δειγ­μα­τι­κός και επί το λαϊκότερο:
μάγκας, ωραί­ος, μεγά­λος, ο πρώ­τος, ο δεν υπάρχει… 
Στα πρώ­τα μετεμ­φυ­λια­κά χρόνια
μέχρι και την χού­ντα υπήρ­χε αντί­στα­ση στο πνεύ­μα της Αμε­ρι­κα­νιάς, που εύρι­σκε σχετικά
περιο­ρι­σμέ­νη απο­δο­χή και υιο­θέ­τη­ση σε στε­νό κύκλο γόνων υψη­λό­βαθ­μων αστών…   Είναι τα
χρό­νια, που η αρι­στε­ρά, διωγ­μέ­νη, εξο­ρι­σμέ­νη και εκτε­λε­σμέ­νη κατέ­χει κεντρική
θέση στις συνει­δή­σεις των πολι­τών… Διδά­σκει ήθος, πολι­τι­σμό, στά­ση ζωής. Είναι
μία αρι­στε­ρά, που πρω­τα­γω­νι­στεί, που σχε­δόν ηγε­μο­νεύ­ει στις συνει­δή­σεις των
ανθρώ­πων όσον και αν τις κάνουν τη ζωή δύσκο­λη, αβί­ω­τη…  Είναι μία αρι­στε­ρά σαφώς μετω­πι­κή, που
υπερ­βαί­νει τις φυσι­κές δια­φο­ρές των μετε­χό­ντων –όχι εύκο­λα πάντο­τε- και
κατα­φέρ­νει να εστιά­ζει –όχι πάντο­τε με επι­τυ­χία- στο κύριο και όχι στο
δευ­ε­ρεύ­ον, στο άμε­σο και όχι στο απώ­τε­ρο. Ο πολι­τι­κός λόγος της αρι­στε­ράς έχει
μεγά­λο κύρος και γοη­τεία… Κατά πολύ ευρύ­τε­ρο από την εκλο­γι­κά απο­τυ­πού­με­νη επιρροή
της, ακό­μη και το συγκλο­νι­στι­κό 25% του 1958. Σε χρό­νια που ο εξα­να­γκα­σμός στην
καθη­με­ρι­νό­τη­τα και η νόθευ­ση της λαϊ­κής θέλη­σης είναι τα ισχυ­ρό­τε­ρα εργα­λεία της
κυρί­αρ­χης τάξης. Με λίγα λόγια: Το σχέ­διο εξαν­δρα­πο­δι­σμού του λαού αυτής της χώρας
δεν μπο­ρού­σε να δρέ­ψει δάφ­νες νίκης προχουντικά…
Ο και­ρός όμως έχει γυρί­σμα­τα και
ενώ η μετα­πο­λί­τευ­ση παρου­σιά­ζε­ται σαν ευκαι­ρία μεγα­λύ­τε­ρου ανοίγ­μα­τος της αριστεράς
στον πολι­τι­σμό, στην πολι­τι­κή και τελι­κά στην ίδια τη ζωή, τα πράγ­μα­τα δεν
είναι ακρι­βώς έτσι… Οι ευκαι­ρί­ες υπήρ­ξαν… Κάποια βήμα­τα, ενί­ο­τε σημα­ντι­κά, έγιναν.
 Ταυ­τό­χρο­να, όμως έγι­νε απί­στευ­τα μεγάλη
ανά­λω­ση δυνά­με­ων στο ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό εμφύ­λιο της κομ­μου­νι­στι­κής αρι­στε­ράς. Ούτε
σήμε­ρα έχει συνει­δη­το­ποι­η­θεί τι χρό­νος, κόπος και πόνος ανα­λώ­θη­καν σε αυτό το
πεδίο.  Δυστυ­χώς, εκτός του πραγματικού
πεδί­ου της ζωής. 
Τον ίδιο και­ρό όμως ο εχθρός είχε
μπει για τα καλά στην πόλη και εμείς γελού­σα­με σαν τα παι­διά, την πρώ­τη, την
δεύ­τε­ρη και τις επό­με­νες μέρες… Δεν φορού­σε την τρο­μα­κτι­κή προ­βιά του λύκου,
που τρο­μά­ζει και απω­θεί… Ισα, ίσα φορού­σε ωραία, μοντέρ­να, ελκυ­στι­κά φτιασίδια…
Και μας δίδα­σκε, πως όταν τα φοράς ανε­βαί­νεις… Γίνε­σαι πετυ­χη­μέ­νος, γίνεσαι
σπου­δαί­ος, γίνε­σαι ευτυ­χι­σμέ­νος… Και αυτός, που μας τάλε­γε δεν ήταν κάποιος
γέρος συντη­ρη­τι­κός, κάποιος σεση­μα­σμέ­νος ακρο­δε­ξιός… Κάθε άλλο. Ηταν γνωστός
δημο­κρα­τι­κός, λίγο ή περισ­σό­τε­ρο σοσια­λι­στής, αρκε­τά αντι­χου­ντι­κός και σφόδρα
αντι­στα­σια­κός… Συντα­γή πολύ δια­φο­ρε­τι­κή από την απο­τυ­χη­μέ­νη προ­χου­ντι­κή, την
απο­κρου­στι­κή, την γελοία. Τώρα οι «λαϊ­κές προσ­δο­κί­ες» βρί­σκουν αντί­κρυ­σμα. Η
ευδαι­μο­νία της «πάρ­της μου» ανά­γε­ται σε κυρί­αρ­χο ιδα­νι­κό… Απε­νε­χο­ποι­η­μέ­νο από
κάθε είδους τύψεις και απε­λευ­θε­ρω­μέ­νο από κάθε είδους κρα­τή­μα­τα… Οσο εμείς
κάνου­με «ταξι­κές» ανα­λύ­σεις και ετοι­μά­ζου­με λεξι­λα­γνι­κούς λίβε­λους, ένας ασυγκράτητος
κατα­να­λω­τι­σμός μπου­κά­ρει στην Ελλη­νι­κή κοι­νω­νία, με την πιο προ­κλη­τι­κά ανοιχτή
στή­ρι­ξη κυβερ­νώ­ντων, τρα­πε­ζι­τών, δια­φη­μι­στών, ΜΜΕ… Μία άρτια μεθο­δευ­μέ­νη αποκοινωνικοποίηση
προ­ω­θεί­ται συστη­μα­τι­κά ως υψη­λό όρα­μα … προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τας, ξεσκουριάσματος,
αντι­συ­ντη­ρη­τι­σμού… Πρέ­πει να μάθεις να πατάς επί πτω­μά­των, με …την καλή έννοια…
Όπως -καλή ώρα- ο Jason Statham,
που ως ο «καλός» πρω­τα­γω­νι­στής ται­νιών δρά­σης  έχει του­λου­μιά­σει στο ξύλο όποιον βρίσκει
μπρο­στά του …με την καλή έννοια… Το χρη­μα­τι­στή­ριο του 1999 είναι πρά­ξη …μέγι­στης
λαϊ­κής μαζι­κής εκπαί­δευ­σης που ταυ­τό­χρο­να ανα­δει­κνύ­ει και το …απε­ριό­ρι­στο των
ορί­ων μας… 
Εχου­με μάθει πλέ­ον τα κόλ­πα και
είμα­στε έτοι­μοι για κάθε νεω­τε­ρι­σμό, που μπο­ρεί να μας ανοί­ξει δρό­μο για
κατα­να­λω­τι­κές απο­λαύ­σεις… Αν χρεια­στεί θα ξεπα­γιά­σου­με έξω από τα καταστήματα
περι­μέ­νο­ντας επί ώρες να ανοί­ξουν οι πύλες του Παρα­δεί­σου. Θα τρέ­ξου­με. Θα
σπρω­χτού­με. Θα παί­ξου­με και ξύλο. Χτές
ήταν η αρχή… Μπο­ρού­με και καλύ­τε­ρα… Όπως σε τόσα Ευρω­παϊ­κά αστι­κά κέντρα…. Όπως
Αμερική
Η χτε­σι­νή Παρα­σκευή μας δίνει
πιστο­ποι­η­τι­κά Δυτι­κό­φρο­νου κατα­να­λω­τι­σμού. Μας «ανε­βά­ζει».

Και για να σοβα­ρευ­τού­με: Η
χτε­σι­νή Παρα­σκευή είναι μία πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όχι μόνον για να ανα­λυ­θεί αλλά
κυρί­ως για να συνει­δη­το­ποι­η­θεί ως πραγ­μα­τι­κό­τη­τα… Πρώ­τα να την παρα­δε­χτού­με σαν
τέτοια και μετά κουβεντιάζουμε…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted