Η αβάσταχτη ελαφρότητα του κοινοβουλευτισμού - Φαιακία

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του κοινοβουλευτισμού

Δεν πάνε πολ­λά χρό­νια, που οι αστι­κές κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­κρί­νο­νταν από σχο­λα­στι­κό­τη­τα, επι­μο­νή στη λεπτο­μέ­ρεια, πνεύ­μα επι­ση­μό­τη­τας και σοβα­ρο­φά­νεια… Ολα αυτά και άλλα συνα­φή προ­σέ­δι­δαν στο αστι­κό κοι­νο­βου­λευ­τι­κό καθε­στώς κύρος και επιρ­ροή, λαν­θά­νο­ντα ή και ανοι­κτό σεβασμό… 
Επρό­κει­το ασφα­λώς για μπούρ­δες με μονα­δι­κό σκο­πό να απο­κρύ­πτουν από τους υπη­κό­ους την αλη­θι­νή ταξι­κή ουσία του συστή­μα­τος, που πίσω από την βιτρί­να της δημο­κρα­τι­κό­τη­τας λει­τουρ­γού­σε στα­θε­ρά και αδια­τά­ρα­κτα… Αυτή την “λαϊ­κό­τη­τα” του κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού εζή­λω­σαν και πολ­λοί αρι­στε­ροί (κατά κανό­να σε εισα­γω­γι­κά) και πολ­λές αρι­στε­ρές “ιδε­ο­λο­γί­ες” (και πάλι με ή χωρίς εισα­γω­γι­κά)… Η κρού­στα της  δημο­κρα­τι­κο­φά­νειας έγι­νε άλλο­θι ακό­μη και για “θεω­ρη­τι­κές” ανα­νε­ώ­σεις σε ένα θολό αρι­στε­ρό ή κεντρο­α­ρι­στε­ρό τοπίο, που μαζί με την …”ρυθ­μι­στι­κή δύνα­μη της αγο­ράς” έγι­ναν οι δύο και­νο­τό­μες αξί­ες ανα­φο­ράς για πολ­λούς δηλώ­νο­ντες μεταρρυθμιστές… 
Αυτά όλα, βέβαια, λίγο παλιό­τε­ρα… Για­τί, κατά την τελευ­ταία κυρί­ως 5ετία, ειδι­κό­τε­ρα στην Ελλά­δα, βιώ­σα­με το όργιο των πρά­ξε­ων νομο­θε­τι­κού περιε­χο­μέ­νου, νομο­σχε­δί­ων με απί­θα­να και ασφυ­κτι­κά χρο­νι­κά όρια συζή­τη­σης, των νόμων με ένα άρθρο (π.χ. μνη­μό­νια), που ρυθ­μί­ζουν την ζωή των πολι­τών για του­λά­χι­στον μερι­κές δεκα­ε­τί­ες… Κοι­νο­βου­λευ­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες στα πλαί­σια του δόγ­μα­τος του σοκ, που εξυ­πη­ρε­τούν την “ταχύ­τη­τα”, δηλα­δή  κυρί­ως την καθυ­πό­τα­ξη των πολι­τών, πριν προ­λά­βουν να αντι­δρά­σουν έξω από την Βου­λή για τα τερα­τουρ­γή­μα­τα, που παρά­γο­νται μέσα σε αυτήν… 
Αυτό το κλί­μα, λει­τούρ­γη­σε με “ιδιαί­τε­ρη” επι­τυ­χία στην διάρ­κεια της τρι­κομ­μα­τι­κής και αργό­τε­ρα της δυο­μι­συ­κομ­μα­τι­κής εθνι­κής συγκυ­βέρ­νη­σης… Μετα­ξύ πολ­λών άλλων επι­τυ­χιών, μάλι­στα, κατέ­δει­ξε, ότι η μετά περισ­σού πάθους και ιεράς αφο­σιώ­σε­ως στον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό “εκσυγ­χρο­νι­στι­κή” δημο­κρα­τι­κή “αρι­στε­ρά” μπο­ρεί βρε αδελ­φέ να κάνει και λίγο σκό­ντο, λίγο στρα­βά μάτια σε …κάποιες δημο­κρα­τι­κές παρα­βά­σεις… Μπο­ρεί, βρε παι­δί μου, να παρα­βλέ­ψει τις …υπερ­βο­λές στις δια­δι­κα­σί­ες στο όνο­μα της ουσί­ας: τα ποδά­ρια στην πλά­τη και τρέ­χου­με για το καλό των μνημονίων…
Ομως, το τελευ­ταίο εξά­μη­νο, βιώ­σα­με ένα άλλο πνεύ­μα κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού, ασφα­λώς πάντο­τε στα πλαί­σια του συστή­μα­τος, που δεν το κατέ­λυ­σαν οι δια­δι­κα­σί­ες και οι επι­μο­νές της κ. Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου… Είδα­με, λοι­πόν ένα πνεύ­μα σεβα­σμού προς την ουσία του προ­βλε­πό­με­νου για το κοι­νο­βού­λιο ρόλου, με κορυ­φαία κατα­γρα­φή την απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία των επι­τρο­πών για το χρέ­ος, τις Γερ­μα­νι­κές απο­ζη­μιώ­σεις και τις πολι­τι­κές ευθύ­νες για τα μνη­μό­νια… Το είδα­με πολ­λοί μαζί και απο­τε­λεί αδιαμ­φι­σβή­τη­τη από­δει­ξη η κατα­κό­ρυ­φη άνο­δος τηλε­θέ­α­σης του κανα­λιού της Βου­λής… Ασφα­λώς, απο­δει­κτι­κά στοι­χεία είναι και ο απη­νής και αήθης πόλε­μος, που δέχτη­κε η πρό­ε­δρος της Βου­λής από όλα τα comme il faut ΜΜΕ, τηλε­ο­πτι­κά, ραδιο­φω­νι­κά και έντυ­πα, με συγ­χρο­νι­σμέ­νη επι­δί­ω­ξη την δια­κω­μώ­δη­ση και τον δια­συρ­μό της σε βαθ­μό ευτε­λι­σμού… Ολη αυτή η λύσ­σα, που απο­τε­λεί τίτλο τιμής για την Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου τεκ­μη­ριώ­νει, την βαθύ­τα­τη ενό­χλη­ση όσων αντι­λαμ­βά­νο­νται τον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό ως μία ωραία παρά­στα­ση δημο­κρα­τι­κό­τη­τας και λαϊ­κό­τη­τας της εξου­σί­ας προς άλλο όφελος… 
Εις το μπλοκ των …αγνών αυτών δυνά­με­ων προ­σε­χώ­ρη­σε στην πρά­ξη μετά την πρό­σφα­τη Ιου­λια­νή κωλο­τού­μπα και η κυβέρ­νη­ση… Περιτ­τό να ξανα­θυ­μη­θού­με τον κ. Φίλη και άλλους αστέ­ρες του “δημο­κρα­τι­κού σοσια­λι­σμού” καθυβρίζοντες…σε βαθ­μό Παγκά­λου… Η πλή­ρης παρά­καμ­ψη της Προ­έ­δρου της Βου­λής, που συνι­στά τον 3ο Πολι­τεια­κό Θεσμό κατά το σύνταγ­μα, στο ζήτη­μα της προ­κή­ρυ­ξης εκλο­γών πιστο­ποιεί του λόγου το ασφα­λές, μαζί με τα χαμό­γε­λα του κ. Προ­έ­δρου της Δημοκρατίας… 
Ετσι επι­τάσ­σει ασφα­λώς η “πρα­κτι­κό­τη­τα”, που ιδια­τέ­ρως λατρεύ­ει ο κ. Σόϊ­μπλε… Σκέ­ψου τώρα η Ζωή να μας έβγα­ζε τίπο­τε …δια­δι­κα­στι­κά φασού­λια και να μας καθυ­στε­ρού­σε στην καθα­ρή επι­δί­ω­ξη υφαρ­πα­γής της ψήφου προ της προ­σέ­λευ­σης στα γκι­σέ των εφο­ριών… Εκεί, που λογι­κά ανα­μέ­νε­ται η ανο­χή να μετα­τρα­πεί σε απόρ­ρι­ψη με ποι­κί­λου­σα την έκφρα­ση της οργής…
Στην ΦΑΙΑΚΙΑ εκτι­μά­με, πως αυτές οι πάρα πολύ δημο­κρα­κτι­κές διερ­γα­σί­ες θα βοη­θή­σουν να συμπλη­σιά­σουν οι κάπο­τε “δια­σπα­σθέ­ντες” σύντρο­φοι… Είναι καρός να τους ενώ­σουν οι κοι­νές επι­διώ­ξεις, τα κοι­νά ιδε­ώ­δη… Και εμείς ζού­με για να ξανα­δού­με σε κοι­νή πορεία τον Γιάν­νη με τον Σπύ­ρο… Τον Νίκο με τον Γρηγόρη…Το νερό έχει μπει στο αυλά­κι για τα καλά… 
Ολοι μαζί μπο­ρού­με να επαι­νέ­σου­με τον …κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό και τις αγο­ρές και να κατα­ρα­στού­με μετά βδε­λυγ­μί­ας, την Ζωή, τον Πανα­γιώ­τη, την Νάντια και όσους μας έκα­ναν να χωρί­σου­με, έστω και προ­σω­ρι­νά, εμάς τα κολ­λη­τά­ρια, που μας συν­δέ­ουν τόσα και τόσα… 
_____________ 
ΥΓ1. Επι τη ευκαι­ρία και προς την άλλη πλευ­ρά… Η υπε­ρά­σπι­ση αξιών έχει αξία μόνον άν πραγ­μα­το­ποιεί­ται υπε­ρά­νω προ­σώ­πων… Αλλιώς μετα­τρέ­πε­ται σε ιδιοτέλεια…
ΥΓ2. Το αυγό του φιδιού προ­βάλ­λει και πάλι ως … ελπί­δα για την άλλη λύση… Βοη­θιέ­ται πάρα πολύ από την “πρα­κτι­κό­τη­τα” κάθε είδους νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων, που πετώ­ντας τους φερεν­τζέ­δες αστι­κής νομι­μο­φά­νειας, εγκα­λούν σε όφε­λος της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας κάθε εκδή­λω­ση δημο­κρα­τι­κής προ­σή­λω­σης. Η εκκό­λα­ψη των αυγών του φιδιού ασφα­λώς δεν παρε­μπο­δί­ζε­ται από τα συγκρο­τού­με­να με τους εαυ­τούς μας …πλα­τειά αντι­μο­νο­πω­λια­κά, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά μέτω­πα …ένα βήμα πριν από τον …σοσια­λι­στι­κό μετα­σχη­μα­τι­σμό, ερή­μην της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, τοπι­κής και διεθνούς… 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted