ΕΚΘΕΜΑΤΑ

Ή αντι­κεί­με­να μνή­μης ή lacrimae rerum (δάκρυα των πραγ­μά­των) θα
μπο­ρού­σε να απο­κλη­θεί το αρι­στο­τε­χνι­κό, κατά την γνώ­μη μας, κεί­με­νο του
φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη, που πιστεύ­ου­με, ότι θα απο­λαύ­σε­τε όσο και εμείς…

Για να συμπλη­ρώ­σει η αγα­πη­μέ­νη πένα του Λένιν**: Η
σκέ­ψη η πιο αυταρ­χι­κή και ιδιό­τρο­πη εταί­ρα που στρώ­νει το κρε­βά­τι της με
απα­ρά­μιλ­λη αναί­δεια στις άκρες ενός μονο­πα­τιού κρε­μά­ει τη φωλιά της σαν
χελι­δό­νι στο περ­βά­ζι ενός παρα­θύ­ρου και πριν καν ο έρω­τας σκε­φτεί να ρίξει το
βέλος του αυτή ήδη έχει συλ­λά­βει έχει γεν­νή­σει, έχει επω­ά­σει κι έχει θρέψει
έναν γίγα­ντα…

Οι ανό­η­τοι ονο­μά­ζουν τύχη αυτές τις εκλάμ­ψεις της
σκέ­ψης  χωρίς να σκε­φτούν ότι η τύχη δεν
επι­σκέ­πτε­ται ποτέ τους κουτούς ….

—Κι όμως αυτές οι θρα­σύ­τα­τες λολί­τες του μυαλού
εξα­ντλούν και κατα­να­λώ­νουν την σάρ­κα και τα οργα­νι­κά συστα­τι­κά των μικρών αυτών
στρατιωτών… 

που γερ­νά­νε αρρω­σταί­νουν και μαζεύ­ουν όπως όλα τα
θνη­τά έμβια … 

Τα φυλάω σε μεταλ­λι­κά κου­τιά πού­ρων με την ενδεικτική
ετι­κέ­τα “Από­στρα­τοι”.

Κρα­τάω και τα ξύσμα­τα σε καπά­κια καφέ­δων για να τα
τρί­ψω με τα δάκτυ­λα απα­λά σαν φόντο σκα­ρι­φη­μά­των την έντα­ση περι­γράμ­μα­τος μορφωμάτων.

Αξί­ζουν περι­ποί­η­ση και τιμή αυτοί οι Invalides της
σχε­δια­στι­κής δου­λιάς μας μερι­κά έχουν πάρει και ονόματα:

ο Μύξας, η Χαζιέν­γκω, ο Έλμερ Φάντ, ο Πατα­τού­φας, η
Ντο­λό­ρες, ο Καριό­λης, η Άρπυια, η Σύρ­μω κ.α.

Όταν όμως παίρ­νει χαρα­κτη­ρι­στι­κά από λυσά­ρι ή μιας
μορ­φής ρετσέ­τας με την προ­παί­δεια από το 11 έως το 19 στην επι­φά­νεια του αποκτά
πολύ­πλο­κες ιδιό­τη­τες πέραν αυτών του βια­στή λευ­κών σελίδων. 

Σε πρό­σφα­τη φωτο­γρα­φία φαί­νε­ται αυτός ο “σκα­μπου­λου­νιά­ρης σκο­νά­κιας” της γερ­μα­νι­κής Lyra λίγο πριν απο­στρα­τευ­θεί έχει
ηλι­κία πέραν των εικο­σι­πέ­ντε ετών και ήταν εύρη­μα της κόρης μου Εύας μαθήτριας
τότε της δευ­τέ­ρας δημοτικού.

Η ξύλι­νη σβού­ρα απο­τε­λεί πάντα ένα ευχά­ρι­στο σύντροφο
των δια­λειμ­μά­των όταν την χρο­νο­με­τρού­με να περι­δια­βαί­νει την σκλη­ρή επιφάνεια
του σχεδιαστήριου. 

Πόσοι άρα­γε θυμού­νται το δικό μας κομπιου­τε­ρά­κι τσέπης
τον λογα­ριθ­μι­κό κανόνα ???????

________

* απο­φά­σι­σα να εκθέ­σω βιβλία αντι­κεί­με­να εργα­λεία, που
με συντρό­φε­ψαν στην διάρ­κεια του βίου μου ο οποί­ος δια­νύ­ει πλέ­ον την ζώνη του
λυκόφωτος.

** Μου­λέν Ρούζ η δρα­μα­τι­κή ζωή του Ανρί Του­λούζ Λωτρέκ
του Πιέρ Λά Μύρ εκδό­σεις Ίκα­ρος 1954)

*** Η θεω­ρία του βαδί­σμα­τος του Ονο­ρέ ντε Μπαλζάκ
εκδό­σεις Πατά­κη 2015